ห้องที่ ๙๐ : พระราชนิพนธ์


           ทศภักตร์ทราบศึกแพ้แต่สา รันเฮย
เสียสหายนัดดาเด็ดร้าง
ตรลึงรฦกอาไลยร่ำ รักแฮ
หาเลศมลายล้างเหล่าเสี้ยนศึกไฉน
          ไพรีมีฤทธิดวย๑สาตรา
เอาเวทต่อเดชาจึ่งได้
คิดพลางสั่งเปาวนาสูรสฤษดิ การแฮ
ขุนราพทราบสั่งไท้รับถ้อยเกณฑ์พล
          พาไปบรรพตแก้วนิลกาฬ
ขุดอุมงค์โอฬารฦกกว้าง
ครบสิ่งสักการพานผกาธูป เทียนแฮ
ราชวัดฉัตรธงสล้างเสรจทั้งกุมภ์สลิล
          ทศเศียรเสดจสู่ห้องสนานองค์ สอาดเอย
โขมพัตรภูษาทรงสภักแผ้ว
สอดประคำทุรำวงเวียดห่อ ชฎาแฮ
สถิตยรถเร่งพลแคล้วรีบร้นดลคอย
          ลงรถดำหรัสให้หาผา แผ่นเฮย
คอยปิดปากมรรคามิดเม้น
จดเวรจึ่งค่อยมาเผยแผ่น ผานอ
สั่งสรรพสู่ที่เร้นราพป้องปิดทาง
          ท้าวราวนร่ายเวทกรึ้งกรึงไศล
แล้วเสดจสถิตยในแท่นแก้ว
รฦกคุณพระครรไลหงษมนัส การแฮ
ขัดสมาธิ์ร่ายมนต์แกล้วห่อนได้ไหวติง
          ปางนเรนทร์ราเมศเกล้าโลกา
ออกหมู่มุขมาตยายอบเฝ้า
พระฟังฝ่ายปัจจามิตรไป่ มาเฮย
หลากจิตรเหนผิดเค้าเบิกถ้อยถามโหร
          เวศสุญาณหยั่งจิตรแจ้งจึ่งทูล ฉลองแฮ
เหตุว่าราพนาสูรสุดรู้
เสียมิตรหมู่ประยูรญาติมาก มายนา
ตนจะออกต่อสู้สทกท้อศรทรง
          จึ่งลงไปต่อตั้งอาหุดี
ชื่ออุมงค์พิธีฤทธิล้ำ
อยู่ยังเฃตรคิรีกลางเกาะ กรุงแฮ
อดโกรธโภชน์แลน้ำนับถ้วนสับดวาร
          กายจักเปนเพชรต้านต่อวรา วุธเฮย
ไป่รคายมังษาไป่ม้วย
ชีใครไป่ทานอานุภาพวอด วายแฮ
ชุบไพร่ให้ทนด้วยเดชได้ดังประสงค์
          ทรงทราบจึ่งสั่งให้สามทหาร
คือสุครีพหณุมานมหิทธิ์ห้าว
นิลนนณรงค์ชาญไปช่วย กันแฮ
ล้างกิจพิธีท้าวแทตยให้คลายขลัง
          สามกระบี่นบบาทไท้ถอยมา พ้นแฮ
เหาะลุนิลกาฬาเหลือบพ้อง
พลมารมั่วพสุธาร่ายเวท บังแฮ
เมิลมุ่งหาปากห้องห่อนรู้รอยทาง
          ช้านานพานพบต้นมรรคา
ง้างงัดคัดแผ่นผาปลุกปล้ำ
ไปเขยื้อนสุดปัญญาวายุบุตร
เหาะกลับพลับพลาซ้ำสอบถ้อยถามโหร
          ขุนยักษแนะแยบให้หาวา รีเฮย
สระบาทสัตรีมารดล้าง
ฤทธิเวทผูกแผ่นผาเผยจัก ออกพ่อ
ทราบเล่ห์ลอยลมคว้างกลับเข้าลงกา
          บังตนดลห้องอยู่เบญกาย
ปลอบประโลมโฉมฉายแนบข้าง
ความลับเล่าสู่สายสมรทราบ เสร็จเฮย
ขันคั่งสลิลล้างบาทให้ภรรดา
          อาไลยลานิ่มน้องนวลอนงค์
เหาะกลับถึงอุมงค์มุ่งล้าง
จึ่งเทอุทกลงตรงแผ่น ผาเฮย
มนต์เสื่อมสุครีพง้างเปิดได้โดยใจ
          ลงไปประสบเจ้าลงกา
หลับเนตรนั่งสมาธิหมั้น
สามนายต่างแผลงอานุภาพเผ่น โผนแฮ
หักฉัตรราชวัดกั้นเกลื่อนรื้อโทรมทลาย
          แล้วไปทุบถีบหม้อชลธาร ทิพยเฮย
เดาะเตะเครื่องสักการกลาดล้ม
สุครีพถีบขุนมารเซซวด
วายุบุตรฉุดเกษก้มโขกเกล้าอสุรี
          นิลนนทยอบาทขึ้นตีตบ
ทศภักตร์เผยอเนตรพบเพ่งยั้ง
หยุดโกรธหลับตานบนอบบ่นร มนต์แฮ
เดชะพระเวทกั้งบ่ได้เจ็บกาย
          สามนายย้ายเล่ห์แกล้งหลายกล
ท้าวยักษไป่หยุดมนต์สมาธิหมั้น
ต่างเหนื่อยต่างจินต์จนจักคิดไฉนนา๒
โอรสมารุดซั้นเข้าข้างกล่าวถ้อยปฤกษา
          ธรรมดาไตรโลกยแล้วโลกีย์
รักกับโกรธย่อมมีแกล่ใกล้
มณโฑเทพเทพีทศภักตร์ สวาศนา
พาสู่สัพยอกให้โกรธฟุ้งคงเฟือน
          พงษภาณุมาศได้สดับสาร
เหนชอบเช่นหณุมานกล่าวอ้าง
ลูกลมล่องลมทยานยังนิเวศน์
สกดยักษลักเข้าข้างแท่นแก้วมณโฑ
          ยลนางหลับสนิทอุ้มองค์อร
ถาถีบทางอัมพรผาดฟ้า
ถึงที่ยี่สิบกร กอบตรบะกิจแฮ
วางอนุชเทียบหน้าปลุกเปลื้องมนต์สดม
          ร้องตวาดเหวยท้าวยี่สิบมือ
นางนี่เมียใครหือใคร่แจ้ง
มัวหลับสับเงาปรือจะป่น เปิงแฮ
ฉวยชักผ้าห่มแกล้งหยอกเย้ยหยาบหยาม
          มณโฑร้องกรีดคว้ากอดผัว
จอมราพรู้ศึกตัวหวาดสดุ้ง
เผยเนตรพบลิงพัวพันหยอก เมียแฮ
เหลืออดพิโรธฟุ้งโลดขึ้นยืนยัน
          ฉวยชักคันฉัตรต้อนตีสวา
สามต่อฤทธิอสุราร่ำล้อ
รบพลางผลัดกันมายื้อหยอก นางแฮ
ท้าวราพเหลือรับท้อจิตรยั้งยืนตลึง
          ลูกลมหลอนหลอกเย้ยยิ้มหยัน
ฉะมั่นขันตีขันแตกเปรี้ยง
เมียตัวสิตาชันฉุนโกรธ ฉิวแฮ
เมียท่านฉกมาเพี้ยงลูกไม้กลางไพร
          หาไม่จะฆ่าให้วายปราณ
เกรงจะล่วงโองการท่านใช้
กล่าวเสร็จจึ่งสามทหารเหาะกลับ มาแฮ
ทูลพระนรายน์ไท้ท่านซร้องสรเสริญ

จบห้องที่ ๙๐

  เนื้อความกล่าวถึงทศกัณฐ์ได้ข่าวว่าสัตลุงและตรีเมฆถูกสังหารก็เสียใจ คิดจะใช้เวทมนตร์เอาชนะฝ่ายพระราม จึงสั่งเปาวนาสูรให้ขุดอุโมงค์ที่เขานิลกาฬ แล้วเข้าไปทำพิธีอุมงค์ เมื่อพระรามไม่เห็นทศกัณฐ์ออกมารบ ถามพิเภก พิเภกทูลว่าทศกัณฐ์ไปทำพิธีอุมงค์ หากอดข้าว อดน้ำ และอดกลั้นความโกรธได้สำเร็จใน ๗ วัน กายจะเป็นเพชร ต้านทานอาวุธได้ หากชี้ผู้ใด ผู้นั้นก็สิ้นชีพ อีกทั้งชุบไพร่พลของตนให้ต้านทานฤทธิ์เดชได้ พระรามจึงสั่งให้สุครีพ หนุมาน และนิลนนท์ไปทำลายพิธี ทั้งสามไปถึงเขานิลกาฬแต่ไม่สามารถงัดแผ่นศิลาที่ปิดปากอุโมงค์ได้ หนุมานจึงกลับมาถามพิเภกได้ความว่าต้องใช้น้ำล้างเท้าสตรีไปรดแผ่นศิลา หนุมานจึงเหาะไปกรุงลงกา แฝงกายเข้าไปขอน้ำล้างเท้านางเบญกายไปรดแผ่นศิลา สุครีพจึงง้างแผ่นศิลาออกและเข้าไปในอุโมงค์ได้ วานรทั้งสามพยายามทำให้ทศกัณฐ์โกรธด้วยวิธีต่าง ๆ แต่ทศกัณฐ์ก็อดกลั้นได้ หนุมานเห็นว่าควรพานางมณโฑมาเย้าหยอกต่อหน้าให้ทศกัณฐ์โกรธ สุครีพจึงให้หนุมานเหาะไปกรุงลงกา สะกดนางมณโฑแล้วอุ้มมา แกล้งหยอกล้อนางต่อหน้าทศกัณฐ์ ทศกัณฐ์อดกลั้นความโกรธไม่ได้ต้องเลิกพิธี
⬆ ๑ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “ไพรีมีฤทธิด้วย”
⬆ ๒ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “จักคิด ไฉนนา”