
| มณโฑอรรคเรศรทั้ง | สใภ้นาง | |
| ทราบข่าวอินทรชิตวาง | ชีพแล้ว | |
| รันทดหฤไทยพลาง | ลีลาศ | |
| ขึ้นสู่ปราสาทแก้ว | แห่งท้าวทศเศียร | |
| ถึงสถิตยที่ใกล้ศพ | อสุรี | |
| พิศสกลอินทรีย์ | เลือดย้อย | |
| เศียรกรห่อนจักมี | ติดกับ กายนา | |
| สองก่นกำสรดสร้อย | โศกดิ้นแดยัน | |
| นางมณโฑว่าโอ้ | เอารส แม่เอย | |
| หมู่อมิตรทุกทิศหมด | ปราบได้ | |
| เวรใดด่วนเด็ดปลด | ปลิดชีพ พ่อเฮย | |
| กายแม่หมายมอบให้ | แก่เจ้าเผาผี | |
| กันยุมาว่าอกโอ้ | บดิศร | |
| เรืองฤทธิเดชกำจร | จบหล้า | |
| ฤๅควรพ่ายมนุษย์บร | ปักษชีพ มลายเฮย | |
| พระสลัดสละข้า | บาททั้งสองดไนย | |
| สองนารีร่ำไห้ | จนสลบ ลงเอย | |
| ปางปิ่นอสุรภพ | ผ่านเผ้า | |
| กรรแสงสุดแรงซบ | ภักตรนิ่ง แน่นา | |
| ฝ่ายพวกกำนัลเถ้า | แก่แสร้โศกศัลย์ | |
| ท้าวนางต่างด่วนเข้า | อย่งาน นวดเอย๑ | |
| ชะโลมลูบสุคนธ์ธาร | ชื่นชื้น | |
| ทั่วองค์พระจอมมาร | กับนาฎ สองนา | |
| สามกระษัตริย์กลับฟื้น | สติตั้งดำรงองค์ | |
| มณโฑกลับร่ำรื้อ | รำพรรณ | |
| ถึงพระโอรสอัน | มอดม้วย | |
| อ้าพ่อบ่ควรบัน | ไลยจาก แม่เลย | |
| เปนเหตุทั้งนี้ด้วย | ชนกเจ้าใหลหลง | |
| เชื่อกนิฐนาฎพร้อง | พจนา | |
| แสนเสน่ห์นางสีดา | คลั่งไคล้ | |
| พามาอยู่ลงกา | กลก่อ เพลิงเฮย | |
| เฉกชักปรปักษให้ | ล่มล้างเมืองมาร | |
| เกิดการรณยุทธด้วย | รามลักษณ์ | |
| ราญรุกบุกหาญหัก | รบเร้า | |
| ผลาญชีพพระลูกรัก | จากอก แม่เอย | |
| พระจะอาไลยเจ้า | สักน้อยฤๅมี | |
| ยี่สิบโสตรสดับถ้อย | เทวี | |
| ดาลเดือดดังอัคคี | คลอกหล้า | |
| หมายมาดพิฆาฏสี | ดาเด็ด สวาศนา | |
| จับพระขรรค์คมกล้า | เสด็จท้องพระโรงคัล | |
| บรรฦๅสิงหนาทก้อง | โกลา หลเฮย | |
| เหวยส่ำอสุรเสนา | เหล่านี้ | |
| เรวเร่งจัดโยธา | ขบวนยาตร | |
| กูจะรีบลาศลี้ | บั่นเกล้าสีดา | |
| ปวงยักษ์ยลราชแค้น | จักผลาญ นางนา | |
| เปาวนาสูรมาร | มาตยไท้ | |
| เหนราพบ่หาญทาน | ราเมศ ได้แฮ | |
| ทราบตรหนักพระจักได้ | เผด็จด้าวลงกา | |
| แม้ว่านางม้วยจัก | ได้อนงค์ ใดนอ | |
| ถวายพระหริวงษทรง | จักรแก้ว | |
| พงษยักษจักปลดปลง | ชีวิตร หมดเฮย | |
| ดำริหดังนี้แล้ว | เบี่ยงถ้อยทูลแถลง | |
| ซึ่งพระองค์จักมล้าง | นางวาย ชีพฤๅ | |
| ใช่ดนัยจักกลาย | กลับฟื้น | |
| ไตรโลกย์ทั่วทั้งหลาย | จักติ เตียนแฮ | |
| พระอย่าตริแต่ตื้น | ชอบซึ้งจึ่งควร | |
| อันศรีเสาวลักษณล้ำ | เลิศสมร นี้ฤๅ | |
| งามยิ่งนางอับศร | หกฟ้า | |
| ควรเปนปิ่นนิกร | สนมนาฎ | |
| ชูพระเกียรดิ์เกริกหล้า | แหล่งด้าวแดนอสูร | |
| ฟังทูลสูญสร่างแค้น | หวนคิด | |
| กามป่วนก่วนกามพิศม์ | ผ่าวร้อน | |
| ขรรค์ตกดุจใครปลิด | จากหัดถ์ ท่านนา | |
| แรงรักชักจิตรย้อน | กลับกลุ้มรุมรึง | |
| คืนสติดำหรัสใช้ | เสนา ยักษ์เอย | |
| นำศพพระลูกยา | รีบเร้า | |
| ไปนิละกาฬา | บรรพต นามนอ | |
| กูกับอรรคเรศรเจ้า | จักผ้ายประชุมเผา | |
| มโหทรรับถ้อยพระ | พรหมพงษ์ | |
| เชิญศพอินทรชิตลง | โกษแล้ว | |
| ตั้งบนราชรถทรง | เกณฑ์แห่ พร้อมนา | |
| เดินกระบวนด่วนแคล้ว | ลุเข้าเฃตรเขา | |
| พระพงษจัตุรภักตร์ทั้ง | มหิษี ท้าวเฮย | |
| สุณิสานารี | พรักพร้อม | |
| กับสาวสุรางค์ลี | ลาศจาก วังนา | |
| มวนหมู่มาตย์มารล้อม | แวดไท้ไคลคลา | |
| ดลไศลสิบภักตรผู้ | ผ่านถวัลย์ ราชเอย | |
| ยุระยาตรขึ้นบนบรร | พตยั้ง | |
| ดำหรัสสั่งกุมภัณฑ์ | พวกพนัก งานเฮย | |
| ให้ยกโกษศพตั้ง | ที่ชั้นชุมเพลิง | |
| มหิศรสุรเดชเจ้า | บุรี ราพฦๅ | |
| แกว่งหอกเกิดอัคนี | โชติแพร้ว | |
| ชวนองค์อรรคเทพี | กับสุณิ สาแฮ | |
| ปลงศพพระลูกแก้ว | ก่นเศร้ากรรแสง | |
| เสร็จเผาเอารสเจ้า | จอมพหล มารเอย | |
| จวนจวบพระสุริยน | ลับไม้ | |
| กลับวังสั่งเตรียมพล | จักยาตร ยุทธแฮ | |
| อำมาตยรับพจนไท้ | เทียบพื้นพลากร | |
| สิบขุนกองน่าให้ | ควบคุม พลเฮย | |
| ครบสิบกองสาตรกุม | ทุกผู้ | |
| สิบรถดนัยจุม | พลราพ | |
| เปนทัพขันต่อสู้ | เศิกเสี้ยนสบสยอน | |
| โยธีสี่เหล่าล้วน | ชำนาญ ยุทธนอ | |
| เคยสู่สู้ศึกหาญ | ฮึกห้าว | |
| ราชรถอลังการ | ประทับเทียบ เกยแฮ | |
| พร้อมพหลพลท่าท้าว | แทตยเจ้าเสดจจร | |
| ราตรีสุเรศรเจ้า | ธานินทร์ | |
| สถิตยแท่นผธมถวิล | เทวศไห้ | |
| ถึงกุมภกรรฐอิน | ทรชิต | |
| ชลเนตรนองเนตรไท้ | สุดแค้นแสนศัลย์ | |
| ตริการยุทธไป่ได้ | นิทรา เลยนา | |
| จวบสุริยาภา | ผ่องแผ้ว | |
| เสด็จสู่สนานวา | รีอ่า องค์เอย | |
| ทรงสาตรครบหัดถ์แล้ว | ยาตรขึ้นเกยไชย | |
| สถิตยเหนือราชรถแก้ว | แกมกาญจน์ | |
| คลายคลี่นิกรมาร | จากด้าว | |
| โอรสสิบรถชาญ | เชิงรบ | |
| เถลิงรถนำรถท้าว | ธิราชผู้บิตุรงค์ | |
| เดินพลดลทุ่งท้อง | สนามรบ | |
| ตรัสสั่งเสนาสงป | ทัพตั้ง | |
| ในที่ครุธนามสบ | ตำหรับ ยุทธแฮ | |
| คอยท่าอมิตรทั้ง | พี่น้องมาผจญ |