มหิศวรดำหรัสให้		ปฤกษา
พานเรศรเสนา		ทุกผู้
คือใครจักควรอา		ษาสื่อ สาสน์แฮ
สุครีพครั้นสดับรู้		แห่งเบื้องบรรหาร
ทูลสารแด่ท่านไท้		จักกรี
กระบี่องคตมี		ฤทธิกล้า
ควรเชิญราชสาสนศรี		เปนทูต ไปเฮย
ชูพระเกียรดิเจ้าหล้า		สดวกได้โดยถวิล
พระปิ่นอยุทธเยศให้		แต่งสา ราแฮ
สัตพะลีสมยา		นบไท้
รีบลิฃิตเลฃา		ลงแผ่น ทองเอย
เชิญสถิตยพานสั่งให้		บุตรท้าวพาลี
ขุนกระบี่รับแล้ว		เหาะตรง ไปเฮย
ถึงนิเวศนอสูรลง		อยุดยั้ง
นายทวารวิ่งวางวง		มาปิด ทวารแฮ
ลั่นเขื่อนลงสลักกั้ง		ห่อนให้ลิงจร
พานรองคตพร้อง		พจนา
ราชทูตถือสาสนมา		สู่ไท้
ไยจึ่งหับทวารา		ไว้เหตุ ไฉนเฮย
เองจุ่งพลันเปิดให้		สู่ท้าวแถลงการ
นายทวารร้องให้ทูต		อยุดพัก ก่อนเฮย
ต่างรีบทูลทรงศักดิ์		ราพร้าย
แถลงเหตุว่ารามลักษณ์		แต่งทูต มานา
องคตนามผู้ผ้าย		พักซุ้มทวารวัง
อสุรฟังทูลเหตุแล้ว		ฤไทยวับ
เหงื่อตกซ่านซึมทรับ		เร่าร้อน
ฤทธิมันก็เปรียนกับ๑		บิตุเรศ มันนา
จำจะเอาดีต้อน		ต่อให้หายพาล
จึ่งขานสั่งหมู่เจ้า		พระกำนัล
สู่เร่งสู่จอมขวัญ		อย่าช้า
ให้แต่งโภชนอัน		เอมโอช
เลี้ยงลูกนางเหนื่อยล้า		อยู่ถ้าทวารวัง
มณโฑฟังฃ่าวแจ้ง		เจบอุ ราเฮย
อ้ายนี้มันมุทลุ		ใช่น้อย
จึ่งเทียบเครื่องลงสุ		พรรณภาชน์
เลือกอนุชรูบแช่มช้อย		จัศให้เชิญไป
จึ่งไขพจนเอื้อน		เสาวนี สั่งนา
เครืองแม่แต่งอย่างดี๒		จัดให้
เขาลารีบจรลี		มาที่ ทวารนา
ตั้งเครื่องเสรจกราบไหว้		กระบี่แล้วทูลวอน
พานรว่าโภชน์กลั้ว		ยาพิศม์
สนมนาฎตบอยตบิด		พร่ำพร้อง
องคตขุ่นเคืองจิตร		จับสาตร แกว่งเฮย
กรีดกรีดหวีดวิ่งร้อง		รีบเข้าวังสฐาน
หลานอินทร์แผลงเดชเข้า		พังประ ตูนา
หมู่ยักษห่อนรอพะ		ภักตรได้
องคตรีบสู่พระ		โรงราช
แล่นโลดโดดยืนใกล้		แท่นท้าวทศกรรฐ์
พลันขดหางขึ้นนั่ง		ทำทรง
สูงแทบแท่นขององค์		ราพร้าย
เราเปนทูตพระพงษ		พิศณุ ท่านแฮ
พระโปรดให้เราผ้าย		สู่ท้าวแถลงสาร
ขุนมารไปนบท้าว		เสียดี ดีนา
ท่านจักรอดชีวี		แม่นหมั้น
ท่านจงส่งองค์สี		ดากลับ คืนแฮ
จักเลิกทัพคืนกั้น		เกษเกล้าอยุทธยา
ราพนาสูรกริ้วโกรธ		คือไฟ
จึ่งว่าอ้ายจันไร		อยาบช้า
มึงมาแทบวังใน		ไยห่อน ประนตเฮย
เทเวศรทุกชั้นฟ้า		ย่อมน้อมนบกู
ดูดู๋อ้ายยักษร้าย		เจรจา
กูมิใช่ทาษา		บ่ไหว้
จงโอนเกษวันทนา		นบราช สาส์นแฮ
องคตอ่านลักษณให้		ยักษสิ้นสุดสาส์น
อวตารราเมศเจ้า		อยุทธยา
ถึงทศกรรฐลงกา		ผ่านเผ้า
จงส่งอนุชสีดา		คืนสู่ เรานา
แม้ไม่ส่งจักเข้า		รบร้าราญรอน
ดังศรเสียบโสตซ้อน		สอดใน ทรวงเฮย
ตอบว่านางอยู่ไพร		ป่ากว้าง
กูไปเที่ยวชมไศล		นางร่ำ วอนนา
นางบได้ออกอ้าง		บอกผู้สวามี
ขอดี ๆ จักให้		ดังประ สงค์เฮย
นี่กลับพูดเกะกะ		อวดกล้า
กูก็เกิดมานะ		บห่อน ให้นา
กูจักเตรียมคอยร้า		รบอ้ายเดียรฉาน
พวกพาลยกย่องล้วน		แต่ปด
เที่ยวหลบหนีพระพรต		ซ่อนเร้น
เชิญองค์พระทรงยศ		ไปรบ น้องนา
แล้วจึ่งกลับมาเต้น		ต่อด้วยมือมาร
ฟังสารจึ่งตอบถ้อย		พาที
อันทูตขรตริเศียร๓		พวกนั้น
นั้นตายไม่เพราะฝี		หัดถ์ราช ดอกฤๅ
เฮ้ยอย่าคิดหมายหมั้น		จักได้ไชยกู
ดูมึงช่างอวดอ้าง		อภิปราย
อันยักษาสามนาย		นั่นนั้น
เปนผู้อยู่แต่ปลาย		ขอบเขตร
เองคิดเอาสั้นสั้น		อย่างนี้ดีไฉน
ช่างกะไรมายกทั้ง		สองมนุศย์
เขาฆ่าพ่อมึงสุด		ชีพแล้ว
ยังมาช่วยกันอุด		หนุนรับ ใช้เฮย
ขืนรบคงไม่แคล้ว		ชีพม้วยปลดปลง
องคตโต้ตอบด้วย		โกรธา
อันทูตขรกากะนา		นั่นไซ้
ตรีเศียรใช่วงษา		เองดอก ฤๅพ่อ
เทเวศมนุศยได้		ทราบทั้งโลกา
พ่อกูมึงว่านั้น		พระองค์
ผลาญชีพให้ปลดปลง		ย่อมแจ้ง
แต่หากพระบิดุรงค์		บอยาก อยู่เฮย
มึงหากมาว่าแกล้ง		กลั่นให้ได้อาย
จักขยายเล่าเล่นบ้าง		จงสดับ เทอญนา
บิตุเรศกูนั้นจับ		ยักษได้
สิบเศียรอีกหัดถ์นับ		ได้ยี่ สิบเฮย
ข้าลากเล่นแล้วให้		โภชนปั้นกันตาย
แสนอายคำกล่าวเย้ย		ไยไพ
จึ่งสั่งเสนาใน		สี่ถ้วน
ให้เข้าจับลิงไพร		เข่นฆ่า เสียเฮย
ต่างจับสาตราลว้น		เงือดเงื้อรุมณรงค์
องคตจับทั้งสี่		เสนา
ฆ่ามอดม้วยชีวา		หมดแล้ว
รีบกลับที่พลับพลา		นบบาท สนองเฮย
พระสดับหฤไทยแผ้ว		ตรัสซอ้งสรเสริญ

จบห้องที่ ๕๐
  เนื้อความกล่าวถึงพระรามสั่งให้องคตเป็นทูตถือสารไปยังกรุงลงกา เมื่อองคตไปถึงประตูเมือง ยักษ์นายประตูไม่ยอมเปิดให้องคตเข้าไป แล้วไปทูลทศกัณฐ์ ทศกัณฐ์ฟังแล้วก็หวั่นใจกลัวฤทธิ์องคต จึงบอกนางมณโฑให้จัดอาหารเอาไปให้องคตที่ประตูเมือง ทำให้องคตขุ่นเคือง พังประตูเข้าไปในท้องพระโรง พดหางเป็นแท่นสูงเท่าแท่นทศกัณฐ์ บอกทศกัณฐ์ให้ยอมอ่อนน้อม แล้วอ่านสารให้ทศกัณฐ์ส่งนางสีดาคืนไป มิฉะนั้นพระรามจะยกกองทัพเข้าตีกรุงลงกา ทศกัณฐ์กับองคตยกเรื่องด่าทอกันไปมา จนกระทั่งองคตอ้างถึงคราวที่พาลีจับทศกัณฐ์ให้ตนลากเล่น ให้ข้าววันละปั้นกันตาย ทำให้ทศกัณฐ์อับอายสั่งให้เสนา ๔ ตนจับองคต แต่ถูกองคตฆ่าทั้งหมด แล้วองคตก็กลับมาทูลพระรามให้ทรงทราบ