
| ราเมศวิศณนารถเจ้า๑ | อวตาร | |
| ดำหรัสสั่งหณุมาน | รีนเต้า๒ | |
| เชิญพระสิทธาจาริย์ | อมรเมศ นามนา | |
| จักสืบสวนสอบเค้า | ที่อ้างนักธรรม์ | |
| รับบรรหารแล้วรีบ | จรลี | |
| บันลุยังกุฎี | นบเกล้า | |
| แถลงว่าพระรามมี | รับสั่ง นิมนต์นา | |
| นักสิทธิทราบรีบเฃ้า | กุฎิ์คว้าคากรอง | |
| มาครองเสรจแล้วจับ | พัชธาร กรแฮ | |
| รีบเหาะโดยคัคณานต์ | สู่ไท้ | |
| สำรวมจิตรประสาน | หัดภ์ตรับ ฟังเฮย | |
| พระจึ่งตรัสซักไซ้ | ที่ข้อกังฃา | |
| สิทธาทูลถูกด้วย | วานร ทูลแฮ | |
| เปรมจิตรพระภูธร | อคร้าว | |
| นักสิทธิพร่ำถวายพร | ลากลับ | |
| รีบเหาะเหินสู่ด้าว | ที่ตั้งเดิมสฐาน | |
| ขุนมารอนุชนารถน้อง | ราพนา สูรเฮย | |
| ชำระฤกบเวลา | เสรจแล้ว | |
| จึ่งทูลพระกรุณา | เชิญยาตร พยุหแฮ | |
| ศรีสวัสดิฤกษแผ้ว | ผ่องพ้นไภยพาล | |
| คุภวารภูกโชคเจ้า๓ | ธรณี | |
| ตำหรับว่าจักมี | ลาภล้น | |
| โดยทางนภางค์ลี | ลาสู่ พระเฮย | |
| ในพรุ่งนี้ฤๅพ้น | แน่แท้อย่าฉงน | |
| เตรียมพลพานเรศรข้าม | โยธิน | |
| สุครีพตรวจเหล่ากระบิน | เพรียกพร้อม | |
| คอยเสดจพระทรงศิลป์ | สุรราช สองนา | |
| สพรั่งสพฤบพลห้อม | แห่ล้อนพานริ๔ | |
| จึ่งปิ่นเทเวศรท้าว | มัฆวาน | |
| มีเทพยโองการ | ตรัสใช้ | |
| พระมาตุลีชาญ | ไชเยศ | |
| นำรถมาถวายไท้ | ท่านสู้ศึกอสูร | |
| พระภูลเพิ่มจิตรเอื้อน | วาที | |
| เราขอบใจโกสีย์ | ยิ่งล้ำ | |
| จึ่งชวนพระลักษณ์ลี | ลาสู่ รถแฮ | |
| เลิกพหลข้ามน้ำ | สู่ด้าวลงกา | |
| ยักษาคอยเหตุครั้น | เหนประจักษ | |
| ว่าทัพพวกรามลักษณ์ | สู่แล้ว | |
| ต่างจับสาตราชัก | ขวนเพื่อน คลาแฮ๕ | |
| รีบกลับยังวังแก้ว | กราบเท้าทูลความ | |
| บัดนี้รามลักษณ์ผู้ | ปัจจามิตร | |
| ยกทัพมาประชิด | เกาะแล้ว | |
| ตั้งพักอยู่ยังคิด | หาที่ สถิตยนา | |
| ข้าจึ่งรีบคลาศแคล้ว | สู่เบื้องบทมาลย | |
| ฟังสารเสียวทราบสิ้น | อินทรีย | |
| จอมมกุฏอสุรี | หวาดสดุ้ง | |
| จึ่งตรัสสั่งเสนี | พานุราช | |
| เรวเร่งสู่เขตรคุ้ง | ป่าท้ายลงกา | |
| คิดหาภูมที่ให้ | ชอบกล | |
| เองเร่งนิมิตรตน | อย่าช้า | |
| ชำแรกแผ่นดินดล | แอบอยู่ | |
| คอยพวกพานรถ้า | ปลูกตั้งทัพไชย | |
| จงยกไปทุ่มทิ้ง | เสียใน ทเลเฮย | |
| อย่าละให้ลิงไพร | รอดได้ | |
| เขาลารีบคลาไคล | ทำดุจ สั่งนา | |
| คอยหมู่พลลิงให้ | ล่วงเข้าป่ากล | |
| จอมพลพานเรศรไท้ | อวตาร | |
| สั่งปะโคนธรรพชาญ | ฤทธิห้าว | |
| หาภูมที่ตระการ | ธรรพฤกษ พร้อมแฮ | |
| รับสั่นแล้วลาท้าว๖ | รีบเข้าป่าหา | |
| มาเหนที่ยักษแกล้ง | นิมิตร ไว้แฮ | |
| แลปรลาศหลากจิตร | ตื่นเต้น | |
| รีบกลับกราบทูลกิจ | ตามที่ พบนา | |
| ห่อนทราบกลยักษเร้น | หลอกไว้ให้ฉงน | |
| ยินยุบลจึ่งตรัสซั้น | สอบถาม | |
| พิเภกทูลกลความ | เศิกไสร้ | |
| จึ่งสั่งหณุมานตาม | ปโคนธรรพ ไปแฮ | |
| ตรวจอีกชั้นหนึ่งให้ | หมดข้อกังฃา | |
| พานเรศรเหนจบแจ้ง | ในกล ยักษ์เฮย | |
| จึ่งแทรกพระสุธาดล | ดัดดั้น | |
| เหนยักษนิมิตรตน | แอบอยู่ | |
| จึ่งแกว่งตรีกระชั้น | จู่จ้วงโจมประจัญ | |
| ยักษผันเซซวดซ้ำ | เสียที | |
| ลิงจับไต่ถามคดี | เสรจแล้ว | |
| จิกเกษตัดเกล้าลี | ลากลับ มานา | |
| เสนอเหตุพระจักรแก้ว | กับทั้งถวายเศียร | |
| ธรเมียนเศียรยักษกริ้ว | ปโคนธัรรพ | |
| ลงโทษโปรดไล่ขับ | สู่ด้าว | |
| ตรัสถามพิเภกรับ | หาที่ ถวายนา | |
| เชิญบพิตรท่านท้าว | หยุดตั้งทัพไชย | |
| ในเชิงบรรพตแก้ว | มรกฎ | |
| ฃอพระองค์ทรงยศ | ตัรสใช้ | |
| หณุมานสู่บรรพต | ปราบหมู่ อสูรแฮ | |
| ซึ่งพิทักษอยู่ให้ | แผกแพ้พ่ายหนี | |
| พระมีพจนาทให้ | หณุมาน | |
| กับพหลทวยหาญ | พรั่งพร้อม | |
| วายุบุตรรับโองการ | สู่ที่ นั้นนา | |
| เห็นยักษยืนอยู่ล้อม | เขตรแคว้นคีรี | |
| กระบี่รุมรีบล้อม | ประชิชิด | |
| กุมภอสูรแผลงฤทธิ์ | รีบเร้า | |
| วายุบุตรขยิกติด | ตีตอบ กันแฮ | |
| ลิงถีบยักษล้มเข้า | ตัดเกล้ากลับถวาย | |
| พระขยายพยุหบาทตั้ง | เชิงพนม | |
| เปนที่ผาศุกบรม | ราชเจ้า | |
| พานเรศรต่างชื่นชม | ทุกหมวด หมู่เฮย | |
| ต่างคิดจักคอยเข้า | ล่มล้างลงกา | |
| ฝ่ายสารันต์ทูตเจ้า | ลงกา | |
| ภาณุราชกุมภาสูร | ขาดเกล้า | |
| ตกใจจับคะทา | ธรกลับ กรุงเฮย | |
| ถึงราชนิเวศน์เข้า | กราบก้มทูลสาร | |
| ขุนมารยิ่งคั่งแค้น | คับใจ | |
| สั่งแด่เสนาใน | ทั่วหน้า | |
| เร่งเกณฑ์หมู่พลไกร | รายรอบ นครเฮย | |
| คอยรวังพวกข้า | ศึกปล้นพระนคร | |
| ภูธรธิราชเจ้า | อยุทธยา | |
| ตรัสปฤกษาเสนา | ใหญ่น้อย | |
| ควรรุกรบภารา | ผลาญราพ แลฤๅ | |
| วานช่วยริแถลงถ้อย | หนึ่งให้เหนกล | |
| ขุนพลสุครีพเยื้อง | พาที | |
| ว่าบควรราวี | ก่อนไล้ | |
| ควรส่งราชสาสน์ศรี | ไปสื่อ เขานา | |
| ให้ส่งอรรคเรศรไท้ | ก่อนแล้วจึ่งควร |