ห้องที่ ๒๔ : พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร


          สำมนักฃาท่องท้องทเลจรัล
จากเขตรโรมคัลบันลุด้าว
พลยักษแผกภักตร์ถลันร้อนแล่น หนีนอ
นางสู่ทศเศียรท้าวโอดโอ้โสกี
          ยักษีสรบขนิฐเศ้ราสงสาร
มือขาดบาทกุดผลาญเน่าเนื้อ
แสนพิโรธอุโฆบขาน๑สีหนาท
แผลงเดชศักดาเงื้อสาตรร้องคำรนถาม
          นางทูลแถลงเมื่อเมื้อโคธา ธารเฮย
พิลาปร่ำทำมุสาเสกฟ้อง
ยุยอส่อสีดาดวงสวาศ
ชวนยักษลักพระน้องนุชไว้เฉลิมวัง
          ยินโฉมเยาวเรศท้าวทศภักตร์
เสียวซ่านร่านราครักษเล่ห์บ้า
ศรขรรค์คทาจักรหลุดจาก หัดณ์เฮย
พร่ำซักนางยักษอ้าโอษฐอ้อยอโฉม
          ทศเศียรโลมหลากหน้านางยักษ
นางนึกว่ารามลักษณ์ราคเร้า
ต่างหื่นต่างเหนภักตร์ผิดแผก โฉมแฮ
ราพพลุ่งเพลิงกามเศ้ราเสน่ห์ร้อนฤไทยกศัส๒
          พลันสู่อรรคเรศแจ้งใจปอง
คิดแย่งสีดาครองคู่เคล้า
มณโททัดทูลสนองเสนอเล่ห์ ร้ายแฮ
ทศภักตร์พิโรธเร้าเรียกน้ามาเฉลย
          มารีศยินออกอ้างอวตาร
แสยงจิดรคิดขัดขานเหตุเหี้ยม
ทศภักตรพิฆาฏผลาญหมดโคตร วงษแฮ
จำรับอาษาเสี้ยมศึกแกล้งแปลงปลอม
          จอมมารสารสั่งให้เตรียมพล
เลือกแต่ลตนรณฤทธิ์กล้า
เปาวนารับสั่งลนลานรีบ มาแฮ
เทียบรัถจัดพหลห้าสิบถ้วนมวญทมิฬ
          มารีดถวิลวิลาปเข้าเคหา
กอดมิตรขนิฐาถั่งถ้อย
แถลงเหตุแก่เจษฎาโดยราพ สั่งแฮ
ต่างคร่ำครวญหวนลห้อยห่างช้าลาตาย
          พอยามย่ำรุ่งเรื้องสุริยง
ทศภักตร์อ่าองคทรงเครื่องพร้อม
ชวนมารืดฤทธิ์รงค์๓เถลิงรถ ราพแฮ
สพรั่งพหลแห่ห้อมเหาะคล้อยลอยโพยม
          ครั้นถึงฝั่งแม่น้ำโคธา
มารืดแปลงกายา๔เยี่ยงเนื้อ
ผิวผ่องล่องเลฃาเฃาเฉก มุขฤๅ
งามเร่งงามอเคื้อค่อยเยื้องกรายชาย
          ฝ่ายพงษพิศณุเทพทั้งอนุชา
พร้อมพระอนุชสีดาแน่งน้อย
ชวนชมพนมพนาแสนศุข เกษมเฮย
บัดสมรแม่ชม้อยเนตรพ้องยองคำ
          สาวสรรควิลาปพ้อขอกวาง ทองเอย
จักกฤษณพิศกวางลางหลากเนื้อ
ขัดสมรแม่วอนรคางขุ่นเทวศ ทวีแฮ
จำจากฝากลักษณเมื้อมุ่งมล้างกวางแปลง
          มารืดโลดล่อล้อ๕นเรศวร
เหนพระห่างกวางหวนหกเลี้ยว
เผ่นโผนกระโจนจวนจักค่ำ ลงแฮ
รามราชพิฆาฏเขี้ยวขับข้ามตามกวาง
          ลางผลาญมารมฤคล้าแรงแสยง เดชเฮย
กลับภักตรเปนยักษแฝงป่าป้อง
ภูวนารถพิฆาฎแผลงศรเสียบ มารแฮ
ยักษร่ำทำเสียงร้องลักษณอ้ามาพลัน
          สาวสวรรค์บ่รู้เล่ห์ลวงยักษ
พอสดับขับพระลักษณ์เร่งเต้า
อนุชากราบทูลทักนางเทวศ ทวีแฮ
บริภาษพจมานเร้าเร่งให้จรดล
          พระลักษณจนจิตรไหว้เทวัญ
ฝากพี่นางพลางศัลยโศกร้าง
ปวงฝูงอับศรสวรรค์หวาดผิด
หวนเหตุราเมศรมล้างราพรื้อรบือเกษม
          ทศภักตรยลลักษณทิ้งเทพินทร์
แปลงเพศเป็นชฎิลลินลาศเต้า
โลมหลอกบอกโฉมฉินชื่อสุ ธรรมแม่
ชักสื่อชวนสู่เหย้ายักษเบื้องเมืองมาร
          สงสารเยาวเรศร้องขับยักษ์
ราพกลับเปนสิบภักตรไล่ล้าว
อุ้มโอบอรองค์อรรคเรศรีบ มาเอย
เถลิงรถเร่งพหลห้าวเหาะขึ้นเมฆา
          ปักษาสดายุรั้งรังสวรรค์
คิดคู่ภูวเรศรฝันไฝ่เฝ้า
ผายเผ่นโพยมผันพบยักษ์
ลอยยุพินปิ่นเกล้ากลบฟ้าพาผยอง
          สดายุร้องตวาดเข้าโหมหัก
พิฆาฎพหลพลยักษหมดม้วย
โถมถีบรถทศภักตร์พินาศแหลก รยำแฮ
ซ้ำฆ่าสารถีด้วยด่วนกลิ้งกลางดง
          พงษแผนแขนหนึ่งอุ้มอรสี ดาเอย
อิกสิบเก้ากรตีตอบต้าน
สดายุยุทธแยงฝีมือเยี่ยม ยงแฮ
ไล่ขยิกจิกตีสท้านแทตยท้อฤไทยถวิล
          ปักษินบินยั่วเย้ยขวางยักษ์
เหวยทศภักตรจักมอดม้วย
กูกลัวแต่หริรักษฤๅอิ ศวรฤๅ
แหวนที่นิ้วนางด้วยวจนั้นพลันผลาญ
          ขุนมารฃานเยาะยิ้มยินดี
ชิงประวิชลักษมีคว่างคว้าง
ถูกอกนกเสียทีถลาหล่น ลงเฮย
ปากคาบธำมรงค์ค้างคร่อถ้าถวายแหวน
          ทศเศียรเสรจเศิกอุ้มอรเหิน หาวแฮ
เพรงเดชสุราเพอิญราพล้า
พาสมรร่อนลงเดินดงด่วน มาแฮ
เยาวเรศเทวศว้าวิลาปก้องกำศรวญ
          ยลมวญมยุเรศร้องทูลรา เมศเทอญ
ว่ายักษลักสีดาด่วนเต้า
สมรแม่สบสวาวาทีฝาก ไสบเอย
ทูลว่าสีดาเศ้ราสั่งไท้พลันถึง
          บหึงลุแหล่งข้ามชลาสินธุ์
ราพจักพาโฉมฉินสู่ห้อง
เกรงเกลือกกลับถวิลวรมหิ ษีนา
จึงโอบอนงคน้องมุ่งแคว้นสวนขวัญ
          พลันวางวรนารถเข้าเคียงสมร
ร้อนยิ่งอรรคนิศรเสียดต้อง
อสูรสั่งมอบบังอรกับสหัศ กุมารนา
จนจิตรคิดขัดข้องเหาะเข้าลงกา

จบห้องที่ ๒๔


  เนื้อความกล่าวถึงนางสำมนักขาออกจากเมืองโรมคัลไปเฝ้าทศกัณฐ์ ทศกัณฐ์เห็นสภาพของนางสำมนักขาก็โกรธ แล้วถาม นางสำมนักขาทูลฟ้องใส่ความพระราม และยกยอความงามอันเลอเลิศของนางสีดา เพื่อยุยงทศกัณฐ์ให้ไปพานางสีดามาเป็นศรีกรุงลงกา ทศกัณฐ์ได้ฟังก็เกิดลุ่มหลง แล้วบอกนางมณโฑว่าตนจะไปแย่งนางสีดามาครอง นางมณโฑทัดทานอ้างถึงภัยที่อาจจะเกิดตามมา ทศกัณฐ์กลับพิโรธ แล้วเรียกมารีศมาบอกอุบายให้มารีศแปลงกายเป็นกวางทองไปลวงนางสีดาชายาของพระราม มารีศได้ยินออกนามพระนารายณ์อวตารก็หวาดสยอง จะขัดก็กลัวทศกัณฐ์โกรธฆ่าลูกเมียและญาติวงศ์ของตน จึงจำใจรับคำทำตามอุบายของทศกัณฐ์ รุ่งเช้าทศกัณฐ์ชวนมารีศขึ้นรถทรงยกพลข้ามสมุทร เมื่อถึงริมฝั่งแม่น้ำโคธา มารีศแปลงร่างเป็นกวางทองเยื้องย่างไปใกล้อาศรมของพระราม ส่วนทศกัณฐ์แอบซ่อนอยู่ที่ชายป่าใกล้อาศรม พระราม พระลักษณ์ และนางสีดาอยู่หน้าอาศรม นางสีดาเห็นกวางทองแปลงก็อยากได้ อ้อนวอนพระรามให้จับมา พระรามเห็นกวางมีลักษณะแปลกน่าสงสัยก็ทัดทาน นางสีดาจึงร่ำไห้อ้อนวอนจนพระรามจำพระทัยฝากนางไว้กับพระลักษณ์ แล้วถือพระแสงศรออกจากอาศรม กวางแปลงมารีศหลอกล่อพระรามให้เสด็จตาม จนใกล้ค่ำ พระรามคิดจะแผลงศรฆ่า มารีศโลดหนีจนสุดกำลัง ด้วยความกลัวเดชของพระรามหน้ากวางแปลงกลับกลายเป็นหน้ายักษ์ พระรามเห็นเช่นนั้นก็แผลงศรไปต้องตัวมารีศ ก่อนจะตายมารีศเลียนเสียงพระรามร้องเรียกให้พระลักษณ์มาช่วย นางสีดาได้ยินไม่รู้ว่าเป็นเล่ห์ของยักษ์จึงสั่งพระลักษณ์ให้รีบไปช่วยพระราม พระลักษณ์ทูลทักท้วง นางก็ร้องไห้คร่ำครวญและตรัสบริภาษพระลักษณ์ต่าง ๆ ทั้งเร่งพระลักษณ์ให้รีบออกไป พระลักษณ์จนพระทัยไหว้เทวดาให้ช่วยรักษานางแล้วออกจากอาศรม ทศกัณฐ์เห็นพระลักษณ์ออกไปแล้วก็แปลงร่างเป็นฤษีเข้าไปในอาศรม พูดหลอกลวงว่าตนเป็นฤษีชื่อสุธรรมและหว่านล้อมนางสีดาให้ไปอยู่กรุงลงกา ครั้นนางสีดาไม่ยินยอมและขับไล่ ทศกัณฐ์จึงคืนร่างเป็นยักษ์อุ้มนางสีดามาขึ้นรถทรงเหาะไปยังกรุงลงกา กล่าวถึงนกสดายุใคร่จะไปเฝ้าพระราม บินออกจากวิมานผ่านมาพบทศกัณฐ์ลักนางสีดาพาเหาะมาก็บินโถมเข้าจิกตีฆ่าไพร่พลยักษ์และทำลายรถทรงของทศกัณฐ์พังพินาศ ทศกัณฐ์ต้องอุ้มนางสีดาต่อสู้กับนกสดายุ ขณะที่ต่อสู้กันนกสดายุก็เยาะเย้ยทศกัณฐ์และบอกว่าตนกลัวแต่พระอิศวร พระนารายณ์ และแหวนที่นางสีดาสวมอยู่เท่านั้น ทศกัณฐ์ได้ฟังก็รูดแหวนออกจากนิ้วนางสีดาขว้างไปถูกอกนกสดายุตกลงมา แต่ยังคาบแหวนไว้รอถวายพระราม ทศกัณฐ์อุ้มนางสีดาเหาะต่อไป แต่ด้วยบารมีของนางสีดาทำให้ทศกัณฐ์อ่อนกำลัง เหาะต่อไปไม่ได้ จึงพานางลงเดิน ระหว่างทาง นางสีดาสั่งฝูงนกยูงให้ทูลพระรามว่าถูกยักษ์ลักมา และเมื่อพบวานรก็ฝากสไบไว้ให้ถวายพระราม ทศกัณฐ์พานางสีดามาถึงกรุงลงกา ไม่กล้าพาเข้าไปในเมืองเพราะเกรงมเหสี จึงพานางไปไว้ในอุทยาน ให้โอรสจำนวน ๑,๐๐๐ ตนที่มีชื่อเดียวกันว่าสหัสกุมารเฝ้าไว้
⬆ ๑ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “แสนพิโรธอุโฆษขาน”
⬆ ๒ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “เสน่ห์ร้อนฤไทยกศัล”
⬆ ๓ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “ชวนมารีดฤทธิรงค์”
⬆ ๔ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “มารีดแปลงกายา”
⬆ ๕ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “มารีดโลดล่อล้อ”