| ถึงไศลพระให้หยุด | โยธา พร้อมเฮย | |
| เสด็จสถิตยเงื้อมผา | ผ่องแผ้ว | |
| สุครีพกระบินท์มา | หมอบกลาด | |
| เก็บพฤกษ์ผลถวายแล้ว | ตักน้ำสรงเสวย | |
| ลับรวิศศิเรื้อง | รังษี | |
| ธนิทร์จิตร์ทวี | เทวศลห้อย | |
| ถึงองค์พระลักษมี | เสมอชีพ | |
| ไยจะทราบว่าเรียมสร้อย | โศกเอื้อเฟื้อสมร | |
| จวนรุ่งรางขอบฟ้า | ภออรุณ | |
| เสนาะศัปท์คณาสกุณ | ไก่ก้อง | |
| ชวนพระลักษ์ณ์กระบี่ขุน | หนึ่งไพร่ พร้อมนา | |
| พลันบทจรจ้อง | จวบชั้นเชิงคิรี | |
| แสดงวายุภักษเจ้า | กรุงวิเชียร | |
| กายนกอินทรีเศียร | แทตยไท้ | |
| บาทดุจครุธปีกเขียน | ขนรยับ | |
| แม่นกพ่อยักษได้ | อยู่เวิ้งจักรวาฬ | |
| พลยักษพลนกนั้น | นับแสน | |
| คิดรบจบเมืองแมน | มหิทธิ์ร้าย | |
| ขุนมารใคร่เที่ยวแดน | หิมวาศ | |
| ทรงเครื่องขับพลย้าย | เหาะข้ามทะเลหลวง | |
| บหึงถึงโขดเงื้อม | ขุนเขา หยุดเอย | |
| เหนมนุษยลิงเนา | ร่มไม้ | |
| คาดจิตรคิดจักเอา | เปนภัก ษานา | |
| เล็บเฉี่ยวรามลักษณ์ได้ | เหาะพ้นพานริน | |
| เหล่าลิงเหาะติดเต้า | กุมภัณฑ์ | |
| โจมจับรับรพกัน | กึกก้อง | |
| ฉุดหางปีกพันลวัน | อุตลุด | |
| ยักษ์หนึ่งลิงหลายจ้อง | จับกลุ้มรุมโรม | |
| สุครีพฉวยบาทซ้าย | อสุรา | |
| วายุบุตร์ฉุดบาทขวา | เย่อยื้อ | |
| ชิงได้ลักษณ์รามา | สองแบก ไว้พ่อ | |
| วายุภักษ์ดุดื้อ | ต่อต้านทหารลิง | |
| สิบแปดมงกุฎล้วน | ตัวขยัน | |
| ต่างถีบต่างแทงฟัน | ต่างล้อม | |
| ขุนแทตยแผดเสียงพลัน | เรียกไพร่ พลนา | |
| เร็วพ่อเร็วเร่งอ้อม | โอบสู้หมู่กระบินทร | |
| มารพลกล่นเกลื่อนกลุ้ม | กลางโพยม | |
| ต่างโกรธกระโดดโถม | รบร้า | |
| กระบี่บุกรุกโรม | รอฤทธิ์ ราพฤๅ | |
| พลยักษยุทธพลาดถ้า | ชีพม้วยหมดกอง | |
| วายุภักษยลยักษกลิ้ง | กลาดสมร | |
| กวัดแกว่งกระบองรอน | กระบี่ล้ม | |
| สิบแปดมกุฎจร | จับบาท ปีกแฮ | |
| ตีถูกมารซุบก้ม๑ | สับแก้มเศียรกาย | |
| ยักษเดียวเขี้ยวขับสู้ | ศึกลิง | |
| เจ็บปวดยิ่งยวดจริง | จิตรร้อน | |
| สองปีกปัดป้องชิง | ช่วงออก ห่างเฮย | |
| บินรีบเร็วหลบส้อน | ซุ่มเข้าเมฆิน | |
| ปวงกระบี่เหาะแยกย้าย | กันหา ยักษเฮย | |
| องคตนิลพัทสา | มารถแกล้ว | |
| แทงฟันอสุรา | ลาญชีพ | |
| วายุบุตรแบกลักษณแล้ว | สุครีพนั้นนรายน์ | |
| ถึงเฃาประทับไท้ | ทั้งสอง องค์เอย | |
| ธประพาศแก่พลผอง | เพราะพริ้ง | |
| คำพิเภกเราตรอง | เหนถูก แท้นา | |
| เหม็นกลิ่นศพมารกลิ้ง | ตรัสแล้วยาตรพล | |
| เดินทางดงเถื่อนถ้ำ | แถวพนัศ | |
| ชมส่ำคณาสัตว์ | ซับซ้อน | |
| พระหวนจิตรประหวัด | ถึงเอก อรเอย | |
| ชลเนตรคลอเนตรร้อน | รักษล้ำดำเนิน | |
| ตรีวารผ่านโขดเข้า | สวนขวัญ | |
| บูเรศลิงฃรขันธ์ | เฃตรใกล้ | |
| ยลสระโบกขรณีอัน | ชลเปี่ยม ขอบนา | |
| เสด็จสู่สนานให้ | เหือดร้อนเย็นเกษม | |
| หอมหวนอวนกลิ่นสร้อย | เสาวคนธ์ | |
| ถวิลสวาศวิมล | มิ่งท้าว | |
| พระลักษณเด็ดฝักอุบล | ทูลเกษ ถวายเฮย | |
| บงกชปวงอะคร้าว | เบิกแย้มแซมศรี | |
| เหล่าลิงลงเล่นน้ำ | เหลือคนอง | |
| ดำโลดโดดลำพอง | เดชล้ำ | |
| ธสรงเสร็จทั้งสอง | เสด็จจาก สระนา | |
| เหนรุกข์รังสูงง้ำ | รงับร้อนแรมพหล | |
| นนทกาลกับไพร่ห้า | พันตน | |
| ซึ่งพิทักษสระอุบล | บัดรู้ | |
| ว่ามนุษยลิงพล | มาหมิ่น มารนอ | |
| เรียกไพร่เร็วพลันสู้ | สอึกอ้อมล้อมลิง | |
| ยักษถามยามโกรธแท้ | ทันใด | |
| เหวยมนุษยมาแต่ไหน | บอกบ้าง | |
| อาจองทนงใจ | เล่นสระ สวนนา | |
| จักมลายชีพล้าง | เลี่ยนทั้งลิงเลว | |
| ทรงศรสดับถ้อย | อสูรถาม | |
| บอกชื่อคือพระราม | ฤทธิ์แกล้ว | |
| เองช่างพูดหยาบหยาม | จักขู่ ใครเฮย | |
| ชีวิตรมึงไม่แคล้ว | คลาศพ้นลิงผลาญ | |
| นนทกาลขับไพร่เข้า | ตลุมบร | |
| พลกระบี่ตีตัดตอน | ตอบแก้ | |
| ฉวยฉุดฉีกขากร | ยักษวอด ยับเฮย | |
| เหลือแต่นนทกาลแต้ | วิ่งเข้าเวียงไว | |
| ทูลอุณาราชถ้วน | ทุกประการ | |
| สองมนุษยกับลิงหาญ | ฮึกห้าว | |
| เหยียบสวนฆ่าพลมาร | หมดหมวดข้านา๒ | |
| จู่ลู่ดูถูกท้าว | ดั่งถ้อยทูลเสนอ | |
| ฟังจบขบเขี้ยวเผ่น | แผดโท โสแฮ | |
| ลิงมนุษยมาตั้งโต | ข่มได้ | |
| เรานี้ก็อิศโร | ฦๅตลอด โลกยเอย | |
| พลันสั่งอำหมาตยให้ | จัดพร้อมพลมาร | |
| นนทยักษรับสั่งแล้ว | จรลี | |
| เกณฑ์ทัพทำบาญชี | ชื่อพร้อม | |
| หลายเพศแผกกันมี | มาอเนก | |
| เปนขนัดคอยน้อม | ธเรศเจ้าจอมเวียง | |
| อุณาราชเข้าที่ | สรงชล | |
| โชลมลูบเสาวคนธ์ | รศฟุ้ง | |
| ทรงเครื่องยุทธโสภณ | มงกุฎ เก็จเฮย | |
| ยลรยับรัตนรุ้ง | หัดถคว้าขรรค์ศร | |
| รีบจรทรงรถแก้ว | แกมสุวรรณ์ | |
| เทียมคชสีห์อัน | อวบอ้วน | |
| สารถีแกว่งคทาผัน | ภักตร์เพ่ง พลพ่อ | |
| พัดโบกบังสูริยล้วน | มยุรชั้นกันชิง | |
| นฤนาทพิณพาทยฆ้อง | กลองประโคมแฮ | |
| ด่วนทัพโดยระยะ | มารคเต้า | |
| เสียงโห่เสทือนพะ | สุธาภาคย์ | |
| ล้วนแต่เริงฤทธิเร้า | มุ่งหน้าอุทยาน |
เนื้อความกล่าวถึงนกวายุภักษ์ พ่อเป็นยักษ์ แม่เป็นนก อาศัยอยู่ที่ริมเวิ้งจักรวาล วายุภักษ์มีกายเป็นนกอินทรี ศีรษะเป็นแทตย์ กรงเล็บเหมือนครุฑและมีขนปีกส่องแสงระยับ วายุภักษ์ปกครองเมืองวิเชียร มียักษ์และนกเป็นบริวาร วันหนึ่ง นกวายุภักษ์บินไปเที่ยวป่าหิมพานต์ พบพระรามและไพร่พล จึงโฉบจับพระรามและพระลักษณ์หมายจะกิน สุครีพ หนุมาน และไพร่พลรีบติดตามไปช่วย เข้ารุมล้อมโจมตีวายุภักษ์จนช่วยพระรามและพระลักษณ์ได้ วายุภักษ์โกรธ เรียกไพร่พลมาต่อสู้แต่ถูกวานรฆ่าตายกลาดเกลื่อน องคตและนิลพัทสังหารวายุภักษ์ได้ สามวันต่อมาพระรามและกองทัพเดินทางมาถึงอุทยานเมืองสิงขร จึงหยุดพักไพร่พลริมสระโบกขรณีใกล้ต้นรังใหญ่ ในบริเวณนั้นมียักษ์นนทกาลและบริวารอีกห้าพันเฝ้าดูแลสระ ครั้นเห็นมนุษย์และวานรลงเล่นน้ำในสระก็โกรธ เกิดต่อสู้กับวานร นนทกาลสู้ไม่ได้หนีกลับเข้าเมือง ไปทูลท้าวอุณาราชว่ามนุษย์และวานรมาเหยียบย่ำดูหมิ่น ท้าวอุณาราชจึงสั่งเตรียมทัพไปต่อสู้
๒ ที่ถูกต้องน่าจะเป็น “หมดหมวด ข้านา”