| องค์กุเวรณุราชร้าย | ฤทธิรุตม์ | |
| ครองนครกาลวุธ | แว่นแคว้น | |
| อรรคเรศเกษนีนุช | นางกระ ษัตริย์เอย | |
| บุตรชื่อตรีปักกันแม้น | เนตรท้าวเธอถนอม | |
| ตรีปักกันลาชนกทั้ง | ชนนี | |
| จักประพาศพนาลี | ล่าเนื้อ | |
| ลากลับสั่งโยธี | เสร็จสู่ สรงเอย | |
| ทรงเครื่องทรงศรเงื้อ | สง่าทั้งคทาทรง | |
| มาทรงสินธพเท้า | เทียมลม | |
| พลกากสี่หมู่ชม | ชอบเต้น | |
| เร่งรีบลุพนัศพนม | แนวป่า | |
| เที่ยวไล่เสือเนื้อเร้น | แรดช้างกวางสมัน | |
| ยักษเหนสองมนุษย์น้อย | กับลิง | |
| สถิตยร่มพระไทรพิง | พักร้อน | |
| ตบหัดถ์ชอบใจจริง | จะจับ เล่นแฮ | |
| เหวยพวกเราเข้าต้อน | แต่ให้จับเปน | |
| พลยักษวิ่งวกล้อม | หลายพัน | |
| รามสั่งลูกลมถลัน | ไล่ล้าง | |
| โลดพิฆาฏฟาดฟัน | ฝูงยักษ ตายแฮ | |
| กาลวุธโกรธโดดง้าง | ง่าเงื้อตะบองโบย | |
| ลิงหลอกกลอกกลับล้อ | เหลือคนอง | |
| ยักษง่าลิงคว้าตะบอง | ยักษได้ | |
| ตรีแทงถูกโขมดขมอง | กาลวุธ ม้วยแฮ | |
| ตรีฉะเศียรโยนให้ | ตกหน้าพระยามาร | |
| ตรีปกันพิโรธเทิ้ม | กระทืบแผง | |
| ขับควบพาชีแรง | เรียกท้า | |
| หวดซ้ายป่ายขวาแทง | ทีพลาด | |
| ลิงถีบถูกคอม้า | พับม้วยมารกระเดน | |
| มารหมุนผลุนโลดโต้ | ตีลิง | |
| ลิงกลับจับยักษชิง | เปลี่ยนปล้ำ | |
| ต่างเจนต่างจัดจริง | ใจฉกาจ เก่งแฮ | |
| ลิงจับสองเท้าซ้ำ | ฟาดพื้นผาโผง | |
| มารกลับตบหัดถ์เย้ย | หยามหยัน | |
| ตูปราบทั่วทิศสวรรค์ | ต่ำใต้ | |
| ว่าพลางก่งศรพลัน | แผลงฉับ ฉิวแฮ | |
| ศรกลาดเกลือนมาใกล้๑ | กลุ่มกลุ้มตลุมบร | |
| พระลักษณแผลงสาตรแก้ | กันกัก | |
| ศรถูกอกอสุรอัก | ชีพม้วย | |
| พลที่รอดวิ่งพัก | เดียวหอบ มาแฮ | |
| ถึงนัคเรศทูลด้วย | เหตุต้นจนปลาย | |
| กุเวรณุราชท้าว | เธอสดับ แสดงเอย | |
| แจ้งว่าโอรสกับ | ไพร่ม้วย | |
| พิโรธเร่งเกณฑ์ทัพ | ตามรบ เรวแฮ | |
| จักจับมนุษยลิงด้วย | ฆ่าให้ประไลยชนม์ | |
| เสนามาจัดถ้วน | กระบวนทัพ | |
| พลรถคชม้าสรรพ | สาตรพร้อม | |
| เสรจทูลกุเวรณุ์สดับ | เสดจสู่ ปรางแฮ | |
| ตรัสสั่งนางในน้อม | นบเบื้องบทมาลย์ | |
| เสรจสรงทรงเครื่องต้น | ตามฉบับ | |
| แบบพิไชยยุทธสรรพ | สอดแล้ว | |
| กุมศรพระกรจับ | ตบองแกว่ง | |
| ได้ฤกษเพชร์ฤกษแกล้ว | เสดจขึ้นรถทรง | |
| สถิตยเหนือราชรถแก้ว | แกมสุวรรณ | |
| เทียมราชสีหสี่พัน | แผดร้อง | |
| ขุนรถขับรถผัน | พหลโห่ ฮึกเอย | |
| เสียงลั่นสนั่นก้อง | กึกหล้าแหลกไศล | |
| สังขแตรแซ่ศับท์ฆ้อง | กลองดัง | |
| พลมุดุดันทุลัง | โลดเต้น | |
| พื้นพิภพเพียงพัง | พลเผ่น มาฮา | |
| ล้วนแต่หมายเขม้น | มาดล้างลุยณรงค์ | |
| พระกฤษณตรัสสั่งให้ | หณุมาน | |
| ออกรับทัพน่าทหาร | หักห้าว | |
| ลูกลมไล่มารทยาน | ยับยุ่ง ไปแฮ | |
| นายทัพกาลสูรกร้าว | ตรวจให้พลผจญ | |
| ยักษโถมลิงถีบล้ม | กลางแปลง | |
| ฉวยหอกของยักษแทง | ยักษกลิ้ง | |
| กาลสูรสาตรสิ้นแรง | สุดฤทธิ | |
| ลิงโลดโดดแทงทิ้ง | ราพร้ายวายชนม์ | |
| ท้าวกุเวรณุราชยั้ง | ยืนรถ | |
| เหนทัพน่าม้วยหมด | มุ่นกริ้ว | |
| กระทืบบาทเร่งแทตย์ทศ | พลทัพ โถมแฮ | |
| ลดไล่คลุกรุกติ้ว | ต่อต้อนตีตลุย | |
| นารายน์กับวรนุชซ้ำ | แผลงศร | |
| ล้างพวกอสุรมรณ | หมดสิ้น | |
| ลิงโลดโดดต่อกร | กระทืบรถ แหลกแฮ | |
| สาระถีสีห์ดิ้น | ดาดม้วยลิงหยัน | |
| จอมมารเสียรถทั้ง | อสุรพล | |
| แสนโกรธแผลงศรรณ | ฤทธิร้าย | |
| เปนเพลิงลุกลามลน | แหลกพฤกษไพรแฮ๒ | |
| ร้อนยิ่งเพลิงกัลปย้าย | แยกล้อมลามโพลง | |
| พระกฤษณพินิจน้าว | ศรแผลง | |
| พิรุณร่วงรดเพลิงแดง | ดับสิ้น | |
| กุเวรณุราชฤทธิแรง | รนเร่ง รบนา | |
| สองพระหวดยักษดิ้น | กลับขึ้นรณรงค์ | |
| ยักษกลับจับเหนี่ยวน้าว | แผลงศร | |
| เปนนาคอักนิฐสลอน | ไล่เลี้ยว | |
| พระกฤษณปล่อยศรจร | จากแล่ง | |
| เปนครุธฉุดคาบเคี้ยว | ขบคั้นนาคี | |
| ศรซ้ำเสียบอกท้าว | กุเวรณุยักษ ม้วยเอย | |
| โดยฤทธิพระหริรักษ | รุ่งฟ้า | |
| เทพทั่วทศทิศทักษ์ | ถวายพระ พรเฮย | |
| โปรยสุมาลย์กลิ่นกล้า | กล่าวซ้องสรเสริญ | |
| เสร็จศึกอสุรแล้ว | จักรี | |
| ชวนพระนุชกระบี่ลี | ลาศพ้น | |
| สิบห้าโยชนวิถี | ทางทุ เรศนอ | |
| ถึงโศกใหญ่ใต้ต้น | ร่มระย้าอยุดเยน | |
| กุมภัณฑ์ณุราชเจ้า | ดงดร | |
| ทรงเครื่องอุรคจร | จิตรแกล้ว | |
| เหนมนุษยวานร | นึกอยาก กินแฮ | |
| กวัดแกว่งคทาแพร้ว | ผละเข้าตีลิง | |
| ลิงชักตรีเพชรจ้อง | โจมแทง | |
| ยักษปัดสบัดแรง | รวบได้ | |
| ลิงหลุดผลุดสำแดง | เดชโดด ณรงค์เฮย | |
| จับยักษ์ขว้างไปไว้ | หว่างโพ้นหิมพานต์ | |
| มารแผลงฤทธิ์ลุร้อง | ถามวงษ | |
| ลิงบอกนามตามตรง | ว่าท้าว | |
| สมเดจนารายน์องค์ | เอกกระ ษัตริยเอย | |
| เราชื่อหณุมานห้าว | หากรู้ตูแถลง | |
| กุมภัณฑ์ณุราชรู้ | สาระภาพ | |
| ขอโทบโปรดพ้นสาบ๓ | เสรจแล้ว | |
| เปนเทเวศวอนกราบ | ลาบาท พระเอย | |
| ไปหิรัญคิรีแผ้ว | ผ่องพื้นพิมานสฐาน |
เนื้อความกล่าวถึงตรีปักกันโอรสท้าวกุเวรณุราชผู้เป็นยักษ์ครองเมืองกาลวุธ วันหนึ่ง ตรีปักกันลาบิดามารดาออกไปล่าเนื้อในป่า เมื่อไปถึงมองเห็นมนุษย์ ๒ คนกับลิง จึงให้ไพร่พลไล่ต้อนเล่น แต่หนุมานกลับฆ่ายักษ์ตายหมดและถีบม้าของตรีปักกันคอหัก ตรีปักกันแผลงศรกลาดเกลื่อนไปทั่วบริเวณ พระลักษณ์จึงแผลงศรกันไว้ ลูกศรปักอกตรีปักกันสิ้นชีพ เมื่อท้าวกุเวรณุราชทราบว่าโอรสตายก็โกรธ สั่งให้ยกทัพใหญ่ไปจับมนุษย์ หนุมานออกสู้รบฆ่ายักษ์ทัพหน้าเมืองกาลวุธตายหมด รวมทั้งการสูรผู้เป็นแม่ทัพ ท้าวกุเวรณุราชเข้าต่อสู้แต่ก็เสียทั้งรถทรงแก้วและไพร่พล จึงแผลงศรเป็นเพลิงลามไหม้ทั้งป่า แต่พระรามแผลงศรเป็นฝนดับไฟ ท้าวกุเวรณุราชแผลงศรเป็นนาค พระรามแผลงศรเป็นครุฑเข้าคาบเคี้ยวนาค แล้วศรเข้าเสียบอกท้าวกุเวรณุราชสิ้นชีพ เมื่อพระราม พระลักษณ์ และหนุมานเดินทางต่อมาถึงต้นโศกใหญ่ ยักษ์ชื่อกุมภัณฑ์ณุราชเห็นมนุษย์กับลิงก็อยากกิน แต่ถูกหนุมานจับขว้างไปถึงป่าหิมพานต์ กุมภัณฑ์ณุราชแผลงฤทธิ์ร้องถามชื่อ หนุมานบอกว่ามากับพระนารายณ์ กุมภัณฑ์ณุราชจึงขอให้พระรามช่วยให้พ้นคำสาปและกลับเป็นเทวดาคืนสู่หิรัญคีรี