| องค์รามครั้นรุ่งแผ้ว | พาสอง หน่อนา | |
| ออกพระโรงเรืองรอง | สั่งให้ | |
| โหรหาศุภฤกษ์ฉลอง | ขวัญพระ ลูกเอย | |
| โหรรับคำนวนได้ | ฤกษน้อมทูลถวาย | |
| รุ่งรวิยี่สิบห้า | นิมิต | |
| อมฤตยโชคประสิทธิ์ | สวัสดิแผ้ว | |
| ทรงทราบสั่งโดยกิจ | อมาตย์จัด การแฮ | |
| ทำทั่วพนักแล้ว | เสร็จพร้อมพิธีเฉลิม | |
| สองกระษัตริยเสด็จเข้า | โสตสรง เสร็จเอย | |
| ราเมศกุมารทรง | เครื่องพร้อม | |
| หมู่ราชประยูรวงษ | ในฝ่าย น่านา | |
| โดยเสด็จเดินแห่ห้อม | สู่เบื้องบัลลังก์ | |
| ราชครูเวียนแว่นแล้ว | ดับควัน โบกเอย | |
| กระแจะเจิมเฉลิมขวัญ | หน่อน้อย | |
| มโหระศพเล่นครบครัน | ฉลองพระ กุมารแฮ | |
| เสร็จกระษัตริย์ต่างคล้อย | ต่างแคล้วสู่สฐาน | |
| โอรสคิดมาตุเศร้า | โศกี ครวญเอย | |
| พระตรัสให้รับชนนี | กลับด้าว | |
| ว่าชนกโศกแสนทวี | เทวศเศร้า นางนอ | |
| แม้มิกลับมอบนางท้าว | แก่เถ้าแสนสุรางค์ | |
| ภอรุ่งออกสังแจ้ง๑ | สุมัน ตันเฮย | |
| รับราชโองการพลัน | จัดพร้อม | |
| สองสรงเสร็จเครื่องผัน | ผายสถิตย ดุรงค์แฮ | |
| ขบวนรถกำนัลล้อม | เลื่อนริ้วพลจร | |
| รอนแรมลุกุฎิ์แล้ว | ลงพา ชีเอย | |
| ยุรยาตรนบสิทธา | ถ่องถ้อย | |
| สองราชกุมารลา | พระวัช มฤคแฮ | |
| มาสู่อาศรมน้อย | นอบน้อมชนนิ | |
| กุมารทูลพระแม่ด้วย | บิตุรงค์ สั่งเอย | |
| ว่าพระโศกแสนทรง | เทวศไห้ | |
| โทษพระบิตุเรศจง | ยกโปรด ลูกนา | |
| เชิญเสดจดังก่อนได้ | ปกป้องปวงสนม | |
| สีดาทรงสดับทั้ง | สองวอน | |
| สังเวชรื้อมานะสมร | ขุ่นข้อง | |
| เจบจิตรบ่อคิดจร | จักอยู่ พนัศนอ | |
| แม้พระดับชีพต้อง | สู่ด้าวถวายเพลิง | |
| สองสดับพจนพ้อ | พาที ทูลนา | |
| มอบสนมแดชนี๒ | ไป่เอื้อ | |
| สุดวอนจึงลาลี | ลาศลุ เฝ้าเอย | |
| พระแม่ว่าจักเมื้อ | ต่อท้าวสูญชนม์ | |
| รามเรียกกระบี่ทั้ง | สุมัน ตันเอย | |
| กับอนุชสามพลัน | เล่าแจ้ง | |
| จำเราจักลวงขวัญ | เนตร์นบ ศพแฮ | |
| เสร็จสั่งอุบายแสร้ง | เลศลี้กลใน | |
| สามอนุชอำมาตย์ทั้ง | หณุมาน | |
| รับสั่งมาพระลาน | รีบเร้า | |
| ลูกลมนฤมิตรการ | เมรุเสร็จ ทูลเอย | |
| พระตรัสเรียกนางเถ้า | แก่แจ้งกิจกล | |
| จงจัดนางชะแม่ให้ | โศกา | |
| ประจวบสีดามา | อย่าแคล้ว | |
| อีกสองกุมารพา | หลบเล่น ไกลแฮ | |
| สั่งกระบี่ไปกุฏิแล้ว | เสด็จเบื้องโกษฎบัง | |
| ลูกลมเหาะลุน้อม | สีดา ทูลเอย | |
| ทำโศกแสนโศกา | ซนเฃ้า | |
| พระกฤษณ์พระมรณา | เชิญจุด เพลิงแฮ | |
| นางบ่รู้กลเศร้า | สร่างแล้วลามุนี | |
| พานเรศแปลงรูปให้ | กายมหันต์ | |
| เชิญนาฎสู่หัดถ์พลัน | เหาะเร้า | |
| ลุเมรุนางผัน | ผายสดับ โศกแฮ | |
| หายกริ่งกรรแสงเศร้า | ซบสิ้นสมประดี | |
| จักรกฤษณแฝงโกษฎได้ | เหนนาง สลบเอย | |
| ช้อนตระกองอรวาง | นาฎฟื้น | |
| ไฉนบคิดอางขนาง | ทำเล่ห์ ฉนี้นา | |
| ไตรโลกยจักสรวลครื้น | ว่าแล้วเร็วหนี | |
| พระกฤษณ์ไล่ไขว่คว้า | เยาวมาลย์ | |
| วิ่งตอบราชบรรหาร | เหตุอ้าง | |
| ความสัตยพระจะผลาญ | ชีพไม่ ม้วยแฮ | |
| ตั้งแต่วันสั่งมล้าง | ขาดแล้ว ฤๅคืน๓ | |
| รามเรียกอนุชทั้ง | สามองค์ | |
| กับกระบี่เร็วจง | กักไว้ | |
| วรนุชสุดคิดทรง | สัตยเสี่ยง พลันนา | |
| ภูมิดลดาลให้ | ช่องด้วยสัตยสมร | |
| อรรคเรศร์ลงปล่องได้ | โดยถวิล | |
| เหนหัตถ์อรยุพิน | พระคว้า | |
| นางสลัดหลุดเลยลิน | ลาลุ นาคนอ | |
| สฤษดิรักษหลากอ้า | อกโอ้อัศจรรย | |
| วิรุณนาคกล่าวถ้อย | ถามสมร | |
| นางตรัสโดยสุนทร | ทบเท้า | |
| สมเดจพระสี่กร | คือภัศ ดานา | |
| นาคประนตเชิญเจ้า | สถิตย์ยั้งปรางมณี | |
| รามสั่งกระบี่น้อม | นบลา ไปเอย | |
| ชำแรกพสุธา | เที่ยวค้น | |
| จวบนาฎบริภาษพา | นรรับ ผิดแฮ | |
| อภิวาทยุรยาตรพ้น | สู่ท้าววิรุณ | |
| หณุมานร่วมอาศนด้วย | นาคินทร | |
| ฝากเสร็จแทรกธระณิน | ลุเฝ้า | |
| ทูลว่าพระยุพิน | เนานาค พิทักษนอ | |
| ทรงทราบกรรแสงเศร้า | โศกรอ้นแรงถวิล | |
| พระเสี่ยงศรสั่งซ้ำ | ทรงแผลง | |
| เรวลุลงกาแสดง | เดชก้อง | |
| พิเภกนบพระแสง | เหาะลุ เฝ้าแฮ | |
| ตรัสว่าเคราะห์เราต้อง | เหตุร้ายแรงไฉน | |
| ขุนราพลงเลขแล้ว | ทูลพลัน | |
| พระเคราะห์ต้องจรจรัล | จากด้าว | |
| ปราบอสุรอาธรรม์ | ทวาทศ มาศแฮ | |
| เสร็จกิจหมดเคราะห์ท้าว | เที่ยงได้อนงค์คืน | |
| พระสดับคลายโศรกซ้ำ | โสรมนัศ | |
| ทรงถอดสังวาลย์รัตน์ | รีบให้ | |
| ขุนยักษนบนอ้มหัดถ์ | รับสอด สรวมแฮ | |
| พลางกราบทูลลาไท้ | เสรจเมื้อเมืองมาร | |
| ทรงสังขสั่งอนุชทั้ง | กุมาร สองเอย | |
| จงอยู่เปนประธาน | แหล่งหล้า | |
| พระลักษณหณุมานชาญ | ไปกับ เราแฮ | |
| สองกระษัตริย์ไป่ช้า | เสด็จเฝ้ามาตุรงค์ | |
| ราเมศกับลักษณ์น้อม | อัญชลี | |
| ลาบาทพระชนนี | ร่ำเศร้า | |
| สามนางประสาทศรี | สวัสดิโชค ไชยแฮ | |
| สองรับพรลาเข้า | สู่พื้นไพรพนม | |
| ดลมหาสาคเรศกว้าง | สุดตา แลเอย | |
| สองพระสู่บ่าพา | นเรศรแกล้ว | |
| เหาะรีบค่ามคงคา | ดลเฃตร มารแฮ | |
| ลงจากบ่ากระบินทร์แล้ว | สถิตย์ไม้ไทรครึม |
เนื้อความกล่าวถึงเมื่อพระรามถึงกรุงอยุธยาโปรดให้ตั้งพิธีฉลองรับขวัญ แต่กุมารทั้งสองคิดถึงมารดา พระรามจึงให้ไปรับนางสีดา หากนางไม่ยอมกลับก็ให้นางกำนัลอยู่รับใช้ พระมงกุฎและพระลบจึงยกขบวนไปอาศรม อ้อนวอนขอให้นางสีดากลับเมือง แต่นางยังเจ็บใจกล่าวว่าหากเมื่อใดพระรามสิ้นพระชนม์จึงจะเข้าไปถวายพระเพลิง เมื่อพระรามทราบความจึงวางกลอุบายลวงให้นางสีดาเข้าเมือง เมื่อหนุมานเนรมิตพระเมรุแล้วก็เหาะไปเฝ้านางสีดา แสร้งร้องไห้เศร้าโศกว่าพระรามสิ้นพระชนม์แล้ว ขอเชิญนางเข้าเมืองไปถวายพระเพลิง หนุมานเนรมิตกายใหญ่โตให้นางประทับบนฝ่ามือแล้วพาไป นางสีดากราบโกศร้องไห้คร่ำครวญจนสลบสิ้นสติ พระรามซึ่งแฝงพระองค์อยู่หลังแท่นพระโกศจึงออกมาปลอบ นางรู้ว่าถูกลวงจึงแค้นใจ วิ่งหนีพลางกล่าวว่านับแต่วันที่สั่งประหารนางก็ขาดกันแล้ว ที่รอดชีวิตมาได้เพราะความสัตย์ซื่อของนางเอง ครั้นนางเห็นว่าจะหนีไม่พ้น ก็อธิษฐานขอให้พื้นธรณีแยกออกเป็นช่อง นางจึงลงไปได้จนถึงเมืองนาค ท้าววิรุณนาคเจ้าเมืองถาม นางบอกว่าเป็นชายาพระนารายณ์ ท้าววิรุณนาคจึงเชิญให้นางประทับอยู่ในเมือง ฝ่ายหนุมานรับคำสั่งพระรามให้แทรกกายลงไปตามหานางจนพบแต่ถูกนางสีดาบริภาษ หนุมานยอมรับผิดและขอฝากนางไว้กับท้าววิรุณนาค พระรามโศกเศร้าเสียใจที่นางไม่ยอมกลับจึงเสี่ยงศรไปถึงพิเภกที่กรุงลงกา พิเภกมาเฝ้าและทูลว่าพระรามมีเคราะห์ต้องออกจากเมืองไปปราบอสูรร้ายเป็นเวลา ๑๒ เดือน จึงจะหมดเคราะห์และได้นางกลับคืน พระรามจึงสั่งให้พระพรต พระสัตรุด และโอรสทั้งสองอยู่ปกครองบ้านเมือง หนุมานเนรมิตกายใหญ่โตให้พระรามพระลักษณ์ประทับบนบ่า พาออกจากเมืองไปถึงริมฝั่งน้ำและข้ามเข้าเขตเมืองยักษ์ มาพักอยู่ใต้ร่มไทรใหญ่