| พระพรตภูวนารถกริ้ว | กุมาร | |
| ว่าเหม่ลูกอหังการ | เก่งแกล้ว | |
| เสนีเร่งมัดประจาน | จงมั่น | |
| สั่งเสรจทรงรถแล้ว | เลิกรี้พลจร | |
| ถึงนครอยุดทัพแล้ว | เสดจดล วังเอย | |
| สองราชนบบาทยุคล | เชษฐไท้ | |
| ทูลความแต่เดิมผจญ | จนเสรจ ศึกนา | |
| จับพี่มัดมาได้ | แต่น้องดอดหนี | |
| จอมศรีอยุทธเยศได้ | สดับสาร | |
| พิโรธดุจเพลิงผลาญ | พลุ่งฟ้า | |
| ดำหรัสเรียกนครบาล | โดยด่วน | |
| จงรีบจับเด็กกล้า | กาจร้ายไปจำ | |
| ทัณฑกรรมครบเครื่องห้า | ประการ เทียวเฮย | |
| นำเที่ยวกระเวนฃาน | โทษพร้อง | |
| ปักฃาหย่างทรมาน | มันนั่ง แลนา | |
| ครบตติยวารต้อง | ตัดเกล้าสังหาร | |
| นครบาลรับสั่งแล้ว | ลีลา | |
| มาเรียกองครักษหา | เครื่องพร้อม | |
| จองจำกุมารา | ตามสั่ง | |
| พาเที่ยวกระเวนอ้อม | นิเวศน์ให้ชนเหน | |
| ควรเปนสังเวชทั้ง | หญิงชาย นาพ่อ | |
| เหนต่างเหนใจหาย | ร่ำไห้ | |
| เพชฌฆาฏสี่นายราย | รดมเร่ง ทหารแฮ | |
| ถึงที่แตลงแกงได้ | อยุดแล้วตรวจตรา | |
| รีบหาฃาหย่างตั้ง | ตามการ | |
| เอานักโทษทรมาน | นั่งแล้ว | |
| ดาบแดงครบมือทยาน | ยืนรอบ | |
| นายใหญ่ใจเพชรแกล้ว | เร่งฆ้องเตือนขาน | |
| สงสารพระบุตรเศ้รา | หมองศรี สลดนา | |
| หวนนึกถึงชนนี | นาฎท้าว | |
| อีกพระปิ่นโยคี | แลพระ ลบเอย | |
| เราจักลาญชีพร้าว | ห่อนได้อาลา๑ | |
| ฝ่ายสุราเทเวศเสื้อ | เมืองประจักษ์ | |
| ว่าหน่อพระหริรักษ | รุ่มร้อน | |
| ชวนกันช่วยพิทักษ | โดยเดช | |
| กางกลดคลายตรึงป้อน | ทิพยทั้งสุคนธ์ทรง | |
| ปางองค์พระลบยั้ง | ยังพนา ดรเอย | |
| เหนอมิตรจับเชษฐา | คลาศแคล้ว | |
| พลันจากพุ่มพฤกษา | ประสบ ศรแฮ | |
| พลางเกบศรเชษฐแล้ว | กลับด้าวอาศรม | |
| บังคมนักสิทธิทั้ง | ชนนี | |
| แสนโศกจักทูลคดี | ห่อนได้ | |
| สองราชหวั่นวาที | ถามปลอบ | |
| บัดพระลบนารถไท้ | ค่อยกลั้นกันแสง | |
| ทูลแถลงเดิมพบม้า | มีสาร ศรีแฮ | |
| สารว่าองค์อวตาร | แต่งตั้ง | |
| ลูกจับขี่มีพาล | พฤนทร์ต่อ ยุทธ์แฮ | |
| เขาจับเชษฐารั้ง | รีบเข้าธานี | |
| เทวีทราบสยบแล้ว | ลาญเข็ญ | |
| นักสิทธิบอกเหตุเหน | หอนร้าย๒ | |
| พระลบรับจับเพญ | เพียรสืบ | |
| นางคล่อยคลายโศกคล้าย | เมฆแผ้วโฉมจันทร์ | |
| รำพันตรัสสั่งแล้ว | ถอดแหวน ส่งแฮ | |
| พระลบรับสลดแสน | โศกเศร้า | |
| นบนาฎคลาศจากแดน | ดาบศ มาเฮย | |
| ถึงนิเวศนรีบเข้า | พักต้นไทรทอง | |
| นบสนองเทเวศถ้วน | สากล | |
| เชิญช่วยบังนำดล | เชษฐท้าว | |
| สรวจเสรจสืบคำคน | สังเวช | |
| พระลบทราบแสนร้าว | อุระร้อนแรงฉงน | |
| เดชดลอมเรศรร้อน | ทิพยา อาศน์เอย | |
| ทรงเพ่งทราบกิจจา | หน่อไท้ | |
| ตรัสเรียกนาฎรำพา | พลางสั่ง ความแฮ | |
| เยาวเรศรับพจนไว้ | หว่างเกล้าพลันลา | |
| ลอยมาถึงอยุดด้าว | แดนทาง | |
| จึงสฤษดิ์รูปเปนนาง | มนุษย์น้อย | |
| กระเดียดม่อชลพลาง | เดินด่วน | |
| ถึงแทบทวารช้อย | เนตรเยื้อนยลกุมาร | |
| สงสารสุดเทวศแล้ว | นางถาม ปลอบเอย | |
| ไยพ่ออนุชโฉมงาม | โศกเศร้า | |
| พระลบบอกจักตาม | ดูฆ่า คนแฮ | |
| มาหอนทันเขาเข้า๓ | นิเวศน์แล้วตูถวิล | |
| นางยินพลางว่าน้อง | ควรไกล | |
| อยู่ฉุกนักโทษคระไล | ลอดลี้ | |
| เฃาจักมัดอนุชไป | แทนโทษ | |
| เพราะลักษณ์นักโทษนี้ | เฉกน้องถนัดโฉม | |
| เราโสมนัศน้อย | ในการ บุญแฮ | |
| หวังอุทกอวยทาน | อนุชน้อย | |
| พระลบคิดคำฃาน | พลางกล่าว วอนเฮย | |
| ตูจักฃอบุญต้อย | ตักน้ำมาพลัน | |
| สาวสวรรค์อวยม่อเยื้อน | ยินดี | |
| พระลบรับจรลี | ท่าน้ำ | |
| ตักเต็มถอดแหวนทวี | วอนเสี่ยง | |
| เสร็จด่วนมาอวยซ้ำ | สั่งอ้อนโมทนา | |
| รำพารับม่อคล้อย | ยังประชุม ชนเฮย | |
| บอกเพชฌฆาฏคุม | แค่นแล้ว | |
| พลางนางส่งชลกุมภ์ | สฤษดิ์ แด่พระบุตรนา๔ | |
| สรงเสรจสบแหวนแก้ว | สอดก้อยกุมาร | |
| บันดาลคาโซ่ร้อย | หลุดลง | |
| ใครห่อนแลเหนองค์ | หน่อไท้ | |
| สาวสวรรค์รีบนำตรง | เดินด่วน | |
| นางบอกหนทางให้ | พระบุตรแล้วคืนสวรรค์ | |
| พลันพระบุตรแจ้งว่า | เทวา ดลเอย | |
| แสนชื่นรีบลีลา | จวบน้อง | |
| สองโศกต่างพรรณา | ในทุกข ยากแฮ | |
| คิดยิ่งเคืองจักต้อง | ต่อสู้ดูกระบวน | |
| เหนควรสองรีบคล้อย | คลาไคล | |
| ถึงป่ากาลวาดไพร | พฤกษแพร้ว | |
| บัดปวงหมู่พลไกร | เพชฌฆาฏ | |
| เหนนักโทษหายแล้ว | ตื่นค้นอลเวง | |
| เหลือเกรงจำจิตรต้อง | กราบทูล ฉลองเฮย | |
| ปางปิ่นราชนเรนท์รสูรย | ทราบถ้อย | |
| โกรธายิ่งเพิ่มภูล | เทียบดั่ง เพลิงแฮ | |
| ตรัสเร่งเตรียมทัพคล้อย | เสรจแล้วเสดจสรง | |
| อ่าองค์ราชสี่ไท้ | สนานชล | |
| ทรงเครื่องศิริวิมล | มาศพร้อย | |
| เสร็จทรงมกุฎถกล | กุก่อง | |
| ทรงจับศรขรรค์คล้อย | เสดจขึ้นรัถา | |
| เสนานายกน้อม | เศียรถวาย ไชยเฮย | |
| เบิกโห่เดินทัพคลาย | เคลื่อนคลอย๕ | |
| ออกจากนิเวศน์ขยาย | พยุหจัดุ รงค์แฮ | |
| พลเพียบพลนับร้อย | ฤทธิห้าวหาญสนาม |
เนื้อความกล่าวถึงเมื่อพระพรต พระสัตรุด และหนุมานนำพระมงกุฎไปถึงกรุงอยุธยา พระรามสั่งให้นำไปแห่ประจานรอบเมือง แล้วนำมาพันธนาการบนขาหยั่ง ๓ วันแล้วให้ประหารชีวิต ชาวเมืองล้วนเวทนาสงสารกุมาร เทวดาและเสื้อเมืองช่วยคลายเครื่องพันธนาการและป้อนอาหารทิพย์ให้ ส่วนพระลบหนีรอดกลับมาอาศรมและเล่าเรื่องให้ทราบ พระดาบสเห็นว่าพระมงกุฎไม่น่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต นางสีดาถอดแหวนให้พระลบเพื่อไปช่วยพระมงกุฎ เมื่อพระลบมาถึงต้นไทรทองใกล้เมือง จึงอธิษฐานขอให้เทวดาช่วยนำทาง พระอินทร์จึงสั่งให้นางฟ้ารำพาไปช่วย นางแปลงเป็นหญิงสาวกระเดียดหม้อน้ำเดินมาพบพระลบและถามว่าเหตุใดจึงโศกเศร้า พระลบว่ามาไม่ทันดูเขานำนักโทษไปประหารชีวิต นางรำพาจึงบอกให้พระลบหลบไปเพราะหน้าตาคล้ายนักโทษ ส่วนนางสงสารนักโทษและจะนำน้ำไปให้ พระลบจึงอาสาไปตักน้ำ แล้วถอดแหวนใส่ลงไปในหม้อน้ำ เมื่อพระมงกุฎรับหม้อน้ำจากนางรำพามารดตัว แหวนก็เลื่อนไหลลงมาสวมนิ้วก้อย บันดาลให้โซ่ตรวนหลุดออกและไม่มีใครมองเห็นตัว นางรำพาจึงบอกทางให้ไปหาพระลบ สองกุมารได้พบกันก็ดีใจ แต่ยังคิดจะต่อสู้อีก ฝ่ายพระรามเมื่อเพชฌฆาตมาทูลว่านักโทษหายไปก็กริ้ว สั่งให้เตรียมทัพเพื่อตามจับกุมาร