| ครั้นเสรจการศพเจ้า | มลิวัน | |
| นางวัชนีสูรพลัน | สั่งใช้ | |
| อำมาตยสุพินสัน | รับรีบ จรแฮ | |
| ถึงนบพิเภกได้ | โปรดเข้าทูลฉลอง | |
| พิเภกทราบเรื่องแล้ว | ลีลา | |
| นำสุพินสันมา | สู่เฝ้า | |
| นบทูลกิจกัลยา | เสรจศพ มารแฮ | |
| เชิญเสดจยูรยาตรเข้า | เหยียบด้าวกรุงมาร | |
| ทรงฟังพระสั่งให้ | บุตรรวี | |
| เตรียมพยุหโยธี | แต่งตั้ง | |
| สุครีพรับสั่งลี | ลาศจัด พหลเฮย | |
| สองราชเสดจยั้ง | อยุดห้องสรงสนาน | |
| เสรจสรงทรงเครื่องแล้ว | จับศร ไคลเฮย | |
| สถิตยรถเคลื่อนนิกร | เกริกแกล้ว | |
| อำมาตย์สุพินจร | นำเสดจ ลุแฮ | |
| ถึงประทับรถแคล้ว | เคลื่อนขึ้นปรางสุวรรณ์ | |
| พระสถิตเหนือแท่นแก้ว | แกมกาญจน์ | |
| พานเรศรราพทวยหาร | พรั่งพร้อม | |
| ฝ่ายนางวัชนีมาร | ชวนธิ ดาเอย | |
| สู่ประสาทนอบน้อม | อนุชไท้ผธมสินธุ์ | |
| พระยลนางกระษัตรทั้ง | สององค์ | |
| พลันตัรสปราไสจง | เสื่อมเศ้รา | |
| เราจักกลับจตุรงค์ | รีบสู่ นครแฮ | |
| ทูลพระพิศณุเจ้า | จักป้องเมืองมาร | |
| สดับเสียงพระพรตพร้อง | ปราไส | |
| สองนาฎโสมนัศใน | จิตรแผ้ว | |
| นบทูลร่ำพิไร | ขอพึ่ง พระเดชเอย | |
| เฉกเช่นร่มฉัตรแก้ว | ปกเกล้าปชากร | |
| ฟังทูลเสนาะท้าว | ปรรหาร | |
| สั่งมาตยามาร | ใหญ่น้อย | |
| ท่านจงอภิบาล | กรุงราพ นี้นอ | |
| เราจักเลิกพลคล้อย | เคลื่อนเข้าอยุทธยา | |
| สั่งเสรจสองกระษัตริยขึ้น | เกยมาศ | |
| เถลิงสถิตยเหนือราช | รถแก้ว | |
| ให้เคลื่อนพยุหยาตร | ตราเกริก ดงแฮ | |
| ถึงมยุราเขาแล้ว | อยุดขึ้นพลับพลา | |
| สองประธมพอร่งแผ้ว๑ | รังษี | |
| สรงเสรจออกเสนี | นอบน้อม | |
| ตำหรัสปฤกษาลี | ลาศกลับ กรุงเอย | |
| ใครจักเหนชอบพร้อม | พร่ำแจ้งโดยขบวน | |
| พิเภกประนตไท้ | ทูลพลัน | |
| ว่าฤดูวสันต์ | พยุกล้า | |
| ฝนตกทั่วอารัญ | ชลท่วม ทางแฮ | |
| พลไพร่จรจักล้า | ฤกน้ำกร่ำฝน | |
| ฟังทูลพระจึ่งเอื้อน | โองการ | |
| เราจักพักพลนาน | ห่อนได้ | |
| สมเดจพระอวตาร | จักติ โทษแฮ | |
| พลันสั่งสุครีพให้ | ตรวจพร้อมพลจรัญ | |
| ฝ่ายวะลาหกท้าว | เทวัญ | |
| ถึงฤดูวสันต์ | ครั่นฟ้า | |
| แผลงฤทธิเกิดพยุอัน | ธการทั่ว ทิศแฮ | |
| เปนห่าฝนตกหล้า | หลั่งน้ำนองดง | |
| เมขลาจากห้องพิ | มานสฐาน | |
| ชูวิเชียรชัชวาลย์ | ฝ่ายฟ้อน | |
| ปะโรตทัศนาดาล | แดสวาศ นุชเอย | |
| ทลึงโลดไล่เรวต้อน | ตลบเย้าเยาวมาลย | |
| นางรำหลีกหลบแล้ว | โยนมณี | |
| เปนประกายพรายสี | ส่องต้อง | |
| ขุนราพยิ่งลานทวี | ถวิลโกรธ นักนา | |
| ทรงสาตรศรแผลงก้อง | เกี่ยงครื้นคำรน | |
| รามสูรสิทธิศักดิได้ | ทัศนา | |
| ดวงมณีเมขลา | ล่อเลี้ยว | |
| จับขวานเพชร์รเห็จมา | หมายช่วง ชิงแฮ | |
| ไล่เทพกัลยาเกรี้ยว | กราดด้วยเดชมาร | |
| นางยลโทราพกั้น | กีดขวาง | |
| โยนกลอกจินดาพลาง | ยั่วเย้า | |
| สองยักษไข่วคว้านาง | หนีเลี่ยง รอแฮ | |
| ต่างพิโรธรุกเร้า | ไล่ต้อนตามอนงค์ | |
| ฝ่ายพระพรตเสดจพร้อม | พลหาร มาเฮย | |
| สิบสี่โยชน์ประมาณ | มารคได้ | |
| มีดเมฆพัดพยุพาน๒ | ฝนตก นองนอ | |
| พิโรธจับศรไท้ | เทิดจ้องจักแผลง | |
| พิเภกยลหวั่นว้า | จิตรหวาม | |
| ทูลแยกยุบลความ | ถี่ถ้อย | |
| วิรุณตกมาตาม | รดูโลกย์ เจริญเอย | |
| เพียงแต่แผลงแหวกคล้อย | คลาศพ้นมรรคา | |
| ทรงสดับกำชับให้ | ศรสิทธิ | |
| พลันลั่นบันฦๅฤทธิ | ครั่นครื้น | |
| ไล่พลาหกทั่วทิศ | เปิดโล่ง ไปแฮ | |
| อิกปะโรตรามสูรพื้น | พ่ายเลี้ยวหลีกหนี | |
| ภาณุมาศสว่างแจ้ง | โพยมบน | |
| ขจัดเมฆหมดลมฝน | ผ่องแผ้ว | |
| ให้เคลื่อนพยุหพล | คลาสู่ อรัญแฮ | |
| รีบลุลงกาแล้ว | รถยั้งอุทยาน | |
| ตรีชฎากับบุตรทั้ง | สุวรรณกัน ยุมาเอย | |
| ทราบอนุชทรงสุบรรณ์ | ปทับด้าว | |
| สวนอโยทธยาอัน | เกษมศุข | |
| ต่างจักไปนบท้าว | ธิราชไท้ทั้งสอง | |
| มณโฑหมองจิตรต้อง | จำใจ จรเอย | |
| ทั้งสี่นางครรไล | รีบเต้า | |
| สู่สวนประนตไทย | ทวิราช | |
| แต่มิ่งมณโฑเฝ้า | ภักตรก้มอัญชลี | |
| พระทรงประภาศถ้อย | ตรีชฎา แล้วแฮ | |
| เสดจกับอนุชา | คลาศคล้อย | |
| ชมสมบัติลงกา | ทั่วนิ เวศน์เฮย | |
| แสนสนุกนิใช่น้อย | พรั่งพร้อมศฤงฆาร | |
| พลมารพานเรศรพร้อม | ชวนกัน | |
| เที่ยวเกบผลพฤกษพลัน | พลอดล้อ | |
| ลิงชิงยักษพัลวัน | มารฉก ลิงเฮย | |
| ต่างพูดต่างคุยก้อ | เก่งปล้ำลำพอง | |
| สองกระษัตริยพักถ้วน | ตรีวาร | |
| สรงเสรจทรงรถวิมาน | มาศพื้น | |
| เคลื่อนจากอโยทยาน | พลโห่ เกรียวแฮ | |
| เสียงสนั่นครั่นครื้น | รีบเข้าเขตรอรัญ | |
| ถับถึงริมฝั่งน้ำ | พักพหล | |
| วายุบุตรแปลงตน | เติบแท้ | |
| นอนทอดต่างถนน | ยาวใหญ่ | |
| ลิงยักษเสียงแซงแส้ | ไต่เต้นตามคนอง | |
| เดินทัพขับรถฃ้าม | มหา สมุทเฮย | |
| โดยด่วนดลอโยทยา | อยุดเต้า | |
| รถประทับเกยชลา | สองสู่ พระโรงแฮ | |
| พร้อมอสูรพานรเฝ้า | บาทไท้ถนิมกาฬ |
เนื้อความกล่าวถึงเมื่อเสร็จพิธีถวายพระเพลิงแล้ว นางวัชนีสูรทูลเชิญพระพรตเสด็จเหยียบเมือง พระพรตตรัสว่าจะรีบกลับกรุงอยุธยาเพื่อทูลพระรามเรื่องศึกกรุงลงกา และสั่งให้อำมาตย์ยักษ์ทั้งหลายดูแลเมือง สองกษัตริย์เสด็จกลับพลับพลาปรึกษาเรื่องการกลับกรุงอยุธยา พิเภกทูลว่าเป็นฤดูฝนยังไม่ควรเดินทาง แต่พระพรตเกรงว่าหากพักพลอยู่นาน พระรามจะกริ้ว ระหว่างเดินทาง ฝนตกหนักพายุพัดกล้า พระพรตกริ้วจะแผลงศรทำลายพายุฝน พิเภกทูลห้ามว่าฝนตกตามฤดูกาล ขอเพียงแหวกเมฆฝนให้พ้นทาง พระพรตจึงแผลงศรทำให้ฟ้าผ่องแผ้ว แล้วให้เคลื่อนพลต่อไปจนถึงอุทยานกรุงลงกา นางตรีชฎาและนางเบญกายพร้อมทั้งนางสุวรรณกันยุมาทราบข่าวก็ออกไปเฝ้า นางมณโฑจำใจตามออกไปด้วย พระพรตและพระสัตรุดประทับที่กรุงลงกา ๓ วันก็เคลื่อนพลกลับ เมื่อถึงฝั่งมหาสมุทร หนุมานเนรมิตกายยาวใหญ่ทอดตัวต่างถนนให้พลวานรและพลยักษ์เดินข้ามมหาสมุทร จากนั้นขบวนทัพก็เดินทางจนกระทั่งถึงกรุงอยุธยา