| จักระวรรดิเต็มปวดปิ้ม | ประไลย ชีพแฮ | |
| เหาะรีบราพเคืองใจ | เจบร้อน | |
| เสียแรงแปดกรไกร | เกริกเกียรดิ์เรารา๑ | |
| ฦๅลั่นโลกยสท้อน | ท่ววฟ้าดินแสยง | |
| ฤๅแพ้มนุษยน้อย | สองหัตถ์ เล่าแฮ | |
| มิตรหมดราชบุตรวิบัติ | ชีพร้าง | |
| เสียรถคชพลขจัด | สรรพสาตร สิ้นแฮ | |
| แฃงพระไทยเหาะคว้าง | สู่ห้องปรางพลัน | |
| ปางองค์อรรคราชท้าว | วัชนี สูรแฮ | |
| กับพระราชบุตรี | แน่งน้อย | |
| ปวงนางพิศพระฉวี | กระษัตริยเสื่อม สิ้นแฮ | |
| ตนแต่โลหิตย้อย | ต่างตั้งตาตลึง | |
| มเหษีสาวสวัสดิทั้ง | ปวงประคอง องค์เอย | |
| ประทับเหนือแท่นทอง | ก่องแก้ว | |
| ลางนางช่วยปลดฉลอง | พระองค์ลูบ สุคนธแฮ | |
| บางถวายอยู่งานแล้ว | โศรกซ้องกันแสง | |
| ท้าวยลอรรคเรศทังง | บุตรี ท่านนา | |
| ปวงสนมนารี | โอษฐอ้อน | |
| จอมมารสุดโศกมี | กมลห่วง แหนแฮ | |
| เร่งรทดหทัยสท้อน | แทตยท้าวเธอตลึง | |
| พิศภักตรอรรคเรศท้อ | ถอนใจ ใหญ่แล | |
| ตรัสกล่าวคดีไข | ข่าวร้าย | |
| เสียรถคชพลไกร | กายสบ สาตรแฮ | |
| จำจักเปลี่ยนภพย้าย | โลกยแล้วลาสมร | |
| ฉันใดจะรอดม้วย | ฤๅมี | |
| มาจักสั่งสารศรี | สวาศเจ้า | |
| เวรก่อนเก่ากำม์ทวี | โซมส่ำ สนองเนอ | |
| จงแม่อยู่อย่าเศ้รา | ส่างร้ายโรคัน | |
| ปางยอดชาเยศทั้ง | ธิดา | |
| สดับวับจิตรอาทวา | หวั่นเศ้รา | |
| เทียมทิพยสับฎรา | วุธดัด เศียรแฮ | |
| เศียรซบกับบาทเจ้า | พิภพแล้วครวญทูล | |
| สองเผือจักพึ่งผู้ | ใดไฉน พระเอย | |
| ยามพระอยู่เอย็นใจ | จากร้อน | |
| ฃอพระผ่อนพระไทยไป | สมานมิตร มนุษย์เทอญ | |
| โอษฐตรัสสองหัตถข้อน | อุรซ้ำแสนศัลย | |
| ทรงโศกซบศิรเกล้า | เกลือกตน นางนอ | |
| เสียงส่ำสองนฤมล | ร่ำไห้ | |
| โอ้พระร่มเกษกล | พฤกษโพธิ์ เพียงพ่อ | |
| จักมละฃ้าบาทไว้ | เทวศเช้าเย็นเขญ | |
| ก่นกินชลเนตรต้อง | ต่างธาร เทียวนอ | |
| เหตุพระมิ่งเมืองมาร | จักม้วย | |
| แม้เสดจทุรกันดาร | แดนภพ ใดพ่อ | |
| เผือจักโดยเสด็จด้วย | ไป่ร้างบำเรอห์ | |
| แปดโสตรสดับถ้อย | เทพินทร์ | |
| แปดเนตร์อสุชลริน | ร่วงพร้อย | |
| โอบองค์ยุพินผิน | ภักตรปลอบ บุตรเอย | |
| ออกโอษฐว่านิ่งน้อย | หนึ่งเน้อจักแถลง | |
| ตัวเราสูรเชษฐเชื้อ | ชายหาญ | |
| ชีวิตรบรรไลยลาญ | บ่เอื้อ | |
| ไป่ควรจักสมาน | มิตรฆ่า เศิกเลย | |
| เสียชีพสงวนนามเชื้อ | ชั่วฟ้าดินชม | |
| นัทีสี่สมุทท้งง | แผ่นไผท ทวีปฤๅ | |
| ยงงพิบัติเพลองปรไลย | โลกยล้าง | |
| กำเนิดเนื่องในไตร | ภพโลกย แลแม่ | |
| ไดจักเร้นไป่ร้าง | ชีพนั้นอย่าแหนง | |
| อยู่ดีดวงสวาศสร้อย | ศรีสมร แม่เอย | |
| ฝากธิดาองค์อร | โอบอ้อม | |
| บุตรเดียวช่วยเตือนสอน | ถนอมนาฎ ณแม่ | |
| นึกว่าร่วมทุกข์พร้อม | เพื่อนไร้ยามเขญ | |
| สี่โอษฐธร่ำซ้ำ | สั่งสาร สนมนา | |
| ปวงนาฎแน่งนางมาร | โศรกสอื้น | |
| จนรุ่งพระสุริยกาล | จำออก พระโรงเอย | |
| สั่งสุพินจัดพื้น | พยุหตั้งตามประสงค์ | |
| สุพินเร่งจัดพ้อง | พลยง ยุทธแฮ | |
| สี่เหล่าโดยจตุรงค์ | บาทตั้ง | |
| จดรถทิพยเคยทรง๒ | เคยศึก เสร็จแฮ | |
| พลน่าขวาซ้ายท้งง | แล่นซ้ำแซงหนุน | |
| หกสิบสมุทล้วน | พลรณ รบแฮ | |
| ได้หนึ่งหนีสองตน | แตกริ้ว | |
| นายหมวดตรวจเตรียมพหล | ฃาดเฆี่ยน คุมแฮ | |
| กลแต่จักแพลงพลิ้ว | ไพล่ลี้หลบตน | |
| ปางจักรวรรดิเจ้า | จอมณรงค์ | |
| สรงเสร็จแต่งองค์อง | อาจแกล้ว | |
| เศียรสี่เทริดสรวมมง | กุฎประดับ เพชรแฮ | |
| ขัดคทาทิพยแพร้ว | หัตถ์ซ้ำทรงศร | |
| ยลองค์ชาเยศท้งง | สาวสุรางค์ | |
| ท้าวธหักหทัยพลาง | โศกพร้อง | |
| คราวเคราะห์ถึงที่ปาง | พรหมลิ ขิดแม่ | |
| เกิดกับป่วยม้วยต้อง | ติดแท้สกนธ์ทน | |
| พลางปลอบปิยบุตรเจ้า | จงทรง สวัสดิแม่ | |
| ขวัญอย่าตามบิตุรงค์ | เร่ร้าง | |
| ขวัญเอยประจำองค์ | อรนาฎ แม่นา | |
| ตรัสเท่านั้นอั้นอกค้าง | โอษฐอึ้งอาดูร | |
| มเหษีเสาวภาคยทั้ง | กำนัล | |
| สองหัตถ์ทุ่มอุรรัน | ทดไห้ | |
| กรุงกระษัตริยสั่งสารศัลย | โศกสลด ทรวงนา | |
| แขงจิตรลู่รถไท้๓ | สั่งผ้ายพลจร | |
| เหลียวดูปราลาทแพร้ว๔ | พรายพรัน | |
| เทียมอมรแมนสรรค์ | เศกส้าง | |
| แสงแก้วจับรพีพรร | ณรายรุ่ง เรืองแฮ | |
| โอแต่จักแรมร้าง | นิราศแก้วปรางศรี | |
| เคยเนานิทรแท่นแท้ | ทองบำ เทองแฮ | |
| ปวงนาฎบำเรอห์รำ | เรื่อยร้อง | |
| ประสานศับทดุริยางค์สำ | เนียงยั่ว ยินแฮ | |
| นับจักลืมจำเรียงต้อง | แต่ไห้โหยถวิล | |
| อาไลยชาเยศเจ้า | จักกรม กรอมเอย | |
| เคยนิทรเทียมผธม | แท่นแก้ว | |
| ปรานีนาฎนางสนม | นับหมื่น มากนา | |
| จักม่ายหมดหมื่นแคล้ว | คลาศเคล้าคลายเกษม | |
| เดินพลนับสมุทล้วน | งุนงึม ง่วงแฮ | |
| กลแต่ปรับทุกขพึม | พูดแพ้ | |
| สีหราชเทียมรถทรึม | สยองจิตร ท่านนา | |
| พลทัพต่างท้อแท้ | ท่าห้าวฤๅเหน | |
| จรัลรถเร่งพยุหพ้อง | พลนิกาย | |
| บัดหมู่แร้งกาหลาย | โฉบไข้ว | |
| อภิรุมประชุมสาย | อุบัติพลุ่ง เพลิงแฮ | |
| กาลบาตตกกลิ้งใกล้ | รถท้าวเธอจรัล | |
| ท้าวเลงลางหลากช้ำ | เสียวสยอง ใจนา | |
| หว่าวาบหฤไทยหมอง | หม่นเศร้า | |
| ชลเนตรจักคลอคลอง | กลืนกลับ กลั้นแฮ | |
| ฝืนจิตรจนรถเข้า | เขตรต้งงสมรภูมิ์ |
เนื้อความกล่าวถึงท้าวจักรวรรดิเจ็บปวดแทบจะสิ้นชีพและเสียใจที่พ่ายแพ้มนุษย์ สูญเสียโอรส มิตรสหาย รถ ช้าง ไพร่พล และศัสตราวุธไปสิ้น พระองค์แข็งใจเหาะกลับปราสาท นางวัชนีสูรพระชายา พระธิดา และเหล่านางใน เห็นท้าวจักรวรรดิมีโลหิตท่วมร่างก็ตกใจเข้าพยาบาลรักษา ท้าวจักรวรรดิรู้ว่าตนจะตาย จึงตรัสสั่งเสียพระชายา พระธิดา และบรรดานางในต่างคร่ำครวญร่ำไห้ ท้าวจักรวรรดิสั่งให้สุพินจัดกองทัพใหญ่หกสิบสมุทรไปสู้รบในวันรุ่งขึ้น ครั้นรุ่งเช้า ท้าวจักรวรรดิร่ำลาพระชายา พระธิดา นางใน และปราสาทราชวัง แล้วนำทัพออกไป ไพร่พลทหารปรับทุกข์กันถึงความพ่ายแพ้ แม้แต่ราชสีห์เทียมรถก็ซึมเศร้า ทหารล้วนเสียขวัญไม่ฮึกเหิม ซ้ำยังเกิดลางร้ายต่าง ๆ แร้งกาบินโฉบขวักไขว่ อภิรุมชุมสายลุกเป็นไฟ และอุกกาบาตตกใกล้รถทรงของท้าวจักรวรรดิ ท้าวจักรวรรดิรู้สึกพรั่นพรึงแต่ก็แข็งใจเดินทัพจนถึงสมรภูมิ