| ปางองค์กุรุราชเจ้า | เสียกิจ พิธินา | |
| ถวิลเหตุปัจจามิตร | ลอบกล้ำ | |
| เฉกกาลกิณีติด | ตามโทษ ทวีเอย | |
| เสียเดชเวทมนต์ซ้ำ | ศิริสิ้นทรามสูญ | |
| อาดูรภูลเพิ่มท้าว | เดือดดาล | |
| ตรัสสั่งเวรำมาร | มาตยใช้ | |
| จัดพลจักตามผลาญ | อริราช | |
| กำหนดตามฤกษไท้ | สั่งแล้วสู่ปราง | |
| เสนีจัดทัพลล้วน | ฝีมือ เชี่ยวนา | |
| สี่เหล่าพรรฦกฦๅ | ล่มด้าว | |
| สบสาตรสรรพยุทธ์ถือ | ครบหัดถ์ ทหารแฮ | |
| จัดรถที่นั่งท้าว | เทียบไวริมเกย๑ | |
| ไวยตาลสรงสุหร่ายแล้ว | ประดับองค์ | |
| โดยรีตราชรณรงค์ | ราพร้าย | |
| ทรงตะบองเสรจสถิตย์ทรง | รถเร่ง พลเฮย | |
| ชำแรกพสุธาผ้าย | พยุหดั้นเดินพนานต์ | |
| ฝ่ายหลานมารุตทั้ง | กบินทร์นิล พัทเฮย | |
| แอบแทบเชิงศิขริน | ป่ากว้าง | |
| ยลยักษยาตรพลพฤนทร์ | จวนจวบ ถึงนา | |
| สองปฤกษาเลศล้าง | ศึกพร้อมใจถวิล | |
| นิลพัทบัตตระบะตั้ง | ตนสวา หายเฮย | |
| กลายรูปเปนชรา | ราพไข้ | |
| โทรมซูบทั่วอังคา | พยพหอบ บอบแฮ | |
| แส้รงโศกเศ้ราใส่ไคล้ | ซบข้างทางจร | |
| บุตรวายุบุตรน้อม | มนะนบ หัดก์แฮ | |
| ร่ายเวทบังสกนธ์หลบ | ลับลิ้ | |
| ปางเจ้าอสุรีพบ | ชราพาธ แปลงนา | |
| กุรุราชอยุดรถชี้ | หัดถ์แล้วตรัสถาม | |
| นามใดไพร่ราพนี้ | โยธา ใครฤๅ | |
| บุตรพระกาลมารยา | กล่าวพร้อง | |
| เปนพวกไพ่รลงกา | นัคเรศ | |
| พิเภกเกณฑ์ศึกต้อง | ตกเข้างานณรงค์ | |
| สมทบกองทัพด้วย | พานร | |
| ใช้บอบช้ำกรรมกร | กาจกล้า | |
| ผายพะพึ่งภูธร | จงทราบ บาทเอย | |
| การลับพลับพลาข้า | ทราบเกล้าทุกประการ | |
| จอมมารหมายแม่นถ้อย | สัตยธรรม์ | |
| สุดคิดข้อสำคัญ | เลศล้ำ | |
| ตรัสชวนราพชราผัน | จับมนุษย์ ลิงนา | |
| นิลพัทบอกบอบช้ำ | ติดเต้าทันไฉน | |
| ทันใดกุรุเรียกร้อง | มหัลกา พาธเอย | |
| เร็วจุ่งขึ้นรัถา | จักผ้าย | |
| ลิงแปลงใส่กลคลา | คลานลุก ล้มแฮ | |
| พยุงอัตภาพขึ้นท้าย | รถท้าวไวยตาล | |
| กุรุราชเร่งรถให้ | เดินพนา สณฑ์เอย | |
| ผลูล่วงลุมรรคา | กึ่งแล้ว | |
| นิลพัทร่ายวิทยา | เปนรูบ กบี่แฮ | |
| แปดหัดถ์จัตุรภักต์รแกล้ว | เล่ห์แม้นพรหมมาน | |
| ร้องตวาดบริภาศก้อง | ไพรพนม | |
| แสดงเดชพานโรดม | กาจกล้า | |
| โถมถีบอสุเรศจม | รถแยก แหลกเอย | |
| เจ้ากุรุล้มถลาคว้า | สาตรได้โลดถลัน | |
| กุมภัณฑ์พิโรธร้อง | เรียกพหล | |
| เร่งทัพขับอสุรรณ | รอบล้อม | |
| หลานลมรีบทันผจญ | ตีขนาบ ยักษ์นา | |
| สมทบนิลพัทห้อม | หั่นเกล้าพลมาร | |
| เจ้านครกุรราชเข้า๒ | ประยุทธ์สอง ทหารเอย | |
| หลายคาบหลายคราประลอง | เรี่ยวล้ำ | |
| ขุนกบินทร์ฉุดได้ตะบอง | ตาลราพ | |
| อสุรผัดเงื้อคทาจ้ำ | หวดเจ้าบาดาล | |
| ขุนราพไร้สาตรสู้ | ปัจจา มิตรเอย | |
| โหมหักชิงคทาสา | มารถห้าว | |
| สองนายต่อยุทธพระยา | ยักษเพลี่ยง ศึกแฮ | |
| ขุนกบี่ตีต้องท้าว | แทตยล้มเจียนลาญ | |
| หลานพยุเหยียบอกเจ้า | บาดาล ไว้นา | |
| กวัดแกว่งคทาธาร | ถี่จ้ำ | |
| นิลพัทเหวี่ยงตะบองตาล | ฟาดหัก แล้วแฮ | |
| พลันชักจรีแทงซ้ำ | กุรุท้าวทลายขันธ์ | |
| บั่นได้เศียรแทตย์แล้ว | สองคลา กลับแฮ | |
| บันลุเฃามยุรา | ค่ายไท้ | |
| องคตเลิกยุทธนา | มาพบ พร้อมเอย | |
| สามต่างมีไชยได้ | ศิรเสี้ยนสองมาร | |
| นฤบาลออกอาศน์แล้ว | สามนาย | |
| เฝ้าบาทน้องพระนรายน์ | ธิราชเจ้า | |
| น้อมเกล้ากราบทูลถวาย | เศียรราพ ร้ายแฮ | |
| ในท่ามกลางอมาตย์เฝ้า | สดับไท้บัณฑูร | |
| นเรนท์รสูรยทรงฤทธิเจ้า | ไผทไกย เกษเอย | |
| ทราบเหตุสามทหารไชย | ชนะแล้ว | |
| บัณฑูรธดำหรัสไข | สีหนาท | |
| ชูชอบสามทหารแกล้ว | กาจล้ำเลอสรวง | |
| ปวงทหารจักรกฤษณ์เจ้า | ปางสมัย นี้นา | |
| สามารถกาจเกรียงไกร | เก่งกร้าว | |
| มหันตเดชประดุจไฟ | ปไลยโลกย์ มลายฤๅ | |
| อาจหักภพพลิกด้าว | เผด็จได้ดังประสงค์ | |
| ควรคงข้าบาทเบื้อง | อวตาร | |
| เฉลิมพระยศยืนนาน | ผ่านหล้า | |
| ผดุงเกียรดิตราบอวสาน | สุรโลกย์ สูญฤๅ | |
| ทรงประสาศพรไป่ช้า | เสดจขึ้นพลับพลาใน | |
| ฝ่ายพลกุรุไท้ซึ่ง | ชีพยัง เหลือเอย | |
| รีบสู่มลิวันวัง | ราพท้าว | |
| ภอคอยเหตุกองฟัง | การยุทธ์ ถึงนา | |
| สองฝ่ายเฝ้าปิ่นด้าว | ต่างแจ้งข่าวประไลย | |
| จักรวรรดิ์ได้สดับข้อ | ศึกปรา ไชยแฮ | |
| สหายรักยักษมาตยา | มอดแล้ว | |
| ถวิลสามราชบุตรอา | สัญล่วง ลับนา | |
| ธเสดจสู่แท่นแก้ว | แทตย์ท้าวแสนศัลย์ | |
| กุมภัณฑ์คิดคั่งแค้น | อนุชราม รบฤๅ | |
| จนล่วงปัจฉิมยาม | รุ่งเร้า | |
| ตริศึกจักสงคราม | เสรจเสดจ สรงเอย | |
| ออกพระโรงราพเฝ้า | ทั่วผู้พนักงาน | |
| จอมมารตรัสให้สุ | พินสัน | |
| เร่งรีบพลขันธ์ขยัน | ศึกสู้ | |
| เลือกล้วนเหล่าพื้นฉกรรจ์ | ขจัดดัษ กรเอย | |
| ชาญยุทธ์วุฒิฤทธิรู้ | รอบรู้เชิงณรงค์ | |
| ปางองค์จัตุภักต์รท้าว | สนานธา ราเอย | |
| เรืองราพปิลันทนา | เลิศล้วน | |
| สี่เศียรอสุรทรงมหา | มกุฎรัตน์ เรืองฤๅ | |
| สรรพสาตราวุธถ้วน | หัดถ์ท้าวแปดกร | |
| บทจรเถลิงรถแล้ว | เลิกพลา กรเอย | |
| โดยทิศยุทธยาตรา | ห่อนยั้ง | |
| ม้ารถคชพลพา | หนะนับ โกฏิแฮ | |
| เสียงอุโฆบตราบสฐานตั้ง | ที่หมั้นสมรภูมิ์ |
เนื้อความกล่าวถึงเมื่อพิธีชุบตะบองตาลถูกทำลาย ท้าวไวยตาลให้จัดทัพยกไปล้างเหล่าศัตรู ฝ่ายอสุรผัดและนิลพัทซึ่งแอบซุ่มอยู่ที่เชิงเขา เมื่อเห็นกองทัพของท้าวไวยตาลยกมาใกล้ นิลพัทแปลงเป็นยักษ์เฒ่านอนอยู่ข้างทาง ส่วนอสุรผัดร่ายเวทกำบังตน ท้าวไวยตาลเห็นยักษ์เฒ่านอนซมอยู่ก็หยุดถาม นิลพัทแปลงตอบว่าเป็นทหารกรุงลงกา พิเภกเกณฑ์ให้มาร่วมรบในกองทัพวานร ถูกใช้งานจนป่วยไข้ จึงมาขอพึ่งท้าวไวยตาล และจะบอกความลับของฝ่ายพระพรตให้ทราบ ท้าวไวยตาลหลงเชื่อจึงสั่งให้ตามขบวนทัพไป ยักษ์แปลงแกล้งบอกว่าตนบาดเจ็บตามขบวนทัพไม่ทัน ท้าวไวยตาลจึงให้ขึ้นรถทรงไปด้วย เมื่อไปได้ครึ่งทาง ยักษ์แปลงกลายร่างเป็นวานรสี่หน้าแปดมือ ถีบท้าวไวยตาลตกจากรถ ท้าวไวยตาลร้องสั่งให้ไพร่พลต่อสู้ อสุรผัดออกมาช่วยนิลพัทสู้กับท้าวไวยตาล นิลพัทชิงตะบองตาลมาได้ ส่วนอสุรผัดหวดด้วยคทา ท้าวไวยตาลไม่มีอาวุธต่อสู้ ถูกตีล้มลง อสุรผัดเหยียบหน้าอกไว้แล้วตีด้วยคทา ส่วนนิลพัทฟาดท้าวไวยตาลด้วยตะบองตาลจนหัก แล้วชักตรีแทงซ้ำจนสิ้นชีพก่อนจะตัดเศียรท้าวไวยตาล ทั้งสองกลับมาสมทบกับองคตที่เขามยุรา แล้วพากันกลับมาเฝ้าพระพรตและถวายเศียรท้าวไวยตาล เมื่อท้าวจักรวรรดิทราบเรื่องก็สั่งจัดทัพ