| พระพรตสรงแล้วออก | ยังสฐาน พลับพลา | |
| ยินยักษพลโห่ขาน | แซ่ซ้อง | |
| ถามพิเภกทูลสาร | ว่าสุริ ยาภพแฮ | |
| บุตรจักรวรรดิยกพ้อง | พยุห์ร้าราญเรา | |
| กุมเทพสาตรศิวะเอื้อน | อวยสรร ประสิทธิแฮ | |
| ควรพระสัตรุศโรมรัน | รบเร้า | |
| พระพรตสดับเหตุพลัน | สั่งพระ สัตรุดเฮย | |
| พ่อรีบยกพหลเต้า | ต่อร้าราญมาร | |
| พระสัตรุศคำนับน้อม | เศียรอา ษาเฮย | |
| พระพรตเรียกสุครีพหา | สั่งให้ | |
| ตรีทัพทศโยธา๑ | นับสมุท | |
| พระสัตรุศจักได้ | เสดจต้านต่อณรงค์ | |
| สุครีพรับสั่งแล้ว | รีบรัด | |
| จัดกระบี่สรรค์สมรรถ์ | ล่ำล้วน | |
| กองน่าทัพขันธ์จัด | กายเกียก หนุนแฮ | |
| ยุกรบัตรกองหลวงถ้วน | พยุห์ล้วนพานร | |
| ทัพรั้งพลรบพื้น | กุมภัณฑ์ ลงกานอ | |
| ล้วนแต่ร้ายเริงรัน | ฤทธิแกล้ว | |
| พระสัตรุศเสดจครร | ไลยโสรด เสร็จแฮ | |
| ทรงยุทธาภรณ์แพร้ว | สอดพร้อมศรขรรค์ | |
| เสดจเถลิงรถแก้ว | แกมกาญจน์ | |
| เทียมสี่สินธพทยาน | ร่าร้อง | |
| ครบเสรจเครื่องสูงขาน | โห่ฆาฏ ฆ้องแฮ | |
| พลันเคลื่อนรถพหลพ้อง | เพียบพื้นดินเดิน | |
| ถับถึงที่รบรั้ง | รอพหล | |
| ราพสุริยาภพยล | ทักท้า | |
| เหม่มนุษย์ควบคุมพล | ลิงยักษ | |
| หักด่านหาญฮึกกล้า | เหยียบด้าวนามใด | |
| พระสัตรุศขานชื่อพร้อง | เรานาม สัตรุศนา | |
| กับพี่ชื่อพรตราม | นเรศใช้ | |
| มาปราบจักรวรรติตาม | โทษผิด | |
| เจ้าชื่อใดจึงได้ | กล่าวข้อคำหยาม | |
| ราพขุนขานชื่อพร้อง | ฤๅนาน | |
| เราสุริยาภพชาญ | ชื่ออ้าง | |
| เอารสจักรวรรดิมาร | จอมมลิ วันแฮ | |
| เจ้ากับพลเราจะล้าง | หอ่นให้หลอเหลือ | |
| ว่าพลางราพขบเขี้ยว | คุกคาม | |
| ขับพวกพลมารหลาม | ไล่ล้าง | |
| ฟันลิงหลบบอขาม | ยุดแย่ง สาตรแฮ | |
| กวัดแกว่งสาตรฟาดคว้าง | ยักษลี้หนีซอน | |
| ตลิกันแทตยทัพหน้า | เหนทหาร | |
| ลิงไล่หนีลนลาญ | หลบแพ้ | |
| กวัดแกว่งคทาทยาน | ยุทธ์ฟาด ลิงเฮย | |
| นิลพัทจับตรีแต้ | ต่อสู้ตลิกัน | |
| ต่างรบรับขับเขี้ยว | ฤๅหนี ล่านา | |
| ยักษฟาดกระบี่ตรี | แกว่งร้า | |
| ตลิกันรบเสียที | แพลงพลาด | |
| กระบี่รวบสองเท้าคว้า | ฟาดม้วยมลายชนม์ | |
| สุริยาภพเขม้นมุ่ง | ตลิกัน | |
| กระบี่ฟาดดิ้นตายยัน | เหยียดเท้า | |
| ขบเขี้ยวเคียดเคืองคัน | หัตถ์แกว่ง หวดแฮ | |
| ขับพวกพลมารเข้า | ไล่ล้างลิงพล | |
| พระสัตรุศเลงยักษมล้าง | ลิงประไลย | |
| พลันขับราชรถไชย์ | ยุทธ์ป้อง | |
| จนรถต่อรถไป | งอนปะทะ กันแฮ | |
| พระจับสาตรศรจ้อง | จิตรน้าวคเนยิง | |
| วางสาตรพลาดราพต้อง | รถหัก | |
| ขุนแทตยตกรถอัก | อกขว้ำ | |
| โลทันอีกพลยักษ | ตายย่อย ยับแฮ | |
| สีหราชมอดม้วยซ้ำ | พินาศสิ้นแสะสาร | |
| ขุนราพลุกแล้วตฤก | การพลัน | |
| มนุษยมีสาตรสำคัญ | เชิดชี้ | |
| อุบายคิดฆ่ามัน | เหนยาก จริงพ่อ | |
| เว้นแต่เมฆพัทนี้ | พุ่งต้องคงตาย | |
| ตริเสร็จราพซ้ำสั่ง | กำธร | |
| จงนิมิตรขุนศิขร | โฃดห้อม | |
| แวดเรากับพลากร | จงมิด หมดนา | |
| เราจักนบศุลีน้อม | เศกให้หอกหาญ | |
| เมฆสูรรับสั่งแล้ว | นฤมิตร | |
| กายกลับเปนโขดชิด | ชัฎล้อม | |
| รอบหมดหมู่พลปิด | สุริยาภพ ด้วยแฮ | |
| ขุนยักษ์จับสาตรน้อม | มนัศหมั้นเศกมนต์ | |
| พระสัตรุศยลบ่พ้อง | ทัพยักษ | |
| ถามพิเภกใคร่ตระหนัก | เหตุแจ้ง | |
| พิเภกทูลอนุชจักร | กฤษณทร้าบ | |
| ว่ายักษ์เศกโขดแสร้ง | ปิดล้อมพลากร | |
| ธยินคำพิเภกท้าว | ศรสรัพ ทรงเฮย | |
| พาดแล่งเนตรมุ่งจับ | โขดจ้อง | |
| แผลงบรรพตล้อมกลับ | เปนเมฆ สูรแฮ | |
| เศียรขาดสาตร์ศรต้อง | มอดม้วยมลายชนม์ | |
| สุริยาภพหลับเนตรน้อม | จิตรสาตร เศกนา | |
| ยินอุโฆษเปรี้ยงปราด | เปรื่องก้อง | |
| ลืมเนตรพิศเฃากลาด | ล้อมกลับ หายแฮย๒ | |
| เห็นเมฆสูรสาตรต้อง | พินาศสิ้นเสียชนม์ | |
| กระทืบบาทกราดกริ้ว | หอกธทูล แบกเอย | |
| กลอกภักตรกวักหรรถยูร | ยาตรเต้น | |
| พิเภกประนตบาทมูล | พระสัตรุศ แถลงแฮ | |
| ขุนยักษ์จับหอกเขม้น | มุ่งร้ายรวังองค์ | |
| ขุนราพเหยียบรถร้า | รำบาน | |
| สัตรุศต่อกรราญ | รบป้อง | |
| ราพตกรถเธอประหาร | ราพราพ เซแฮ | |
| จับสาตรผาดแผลงตอ้ง | บุตรเจ้ามลิวัน | |
| โปร่งปรุทลุทั่วทั้ง | วรกาย มารเอย | |
| ราพเป่าเวทผสานหาย | ปรุร้าว | |
| จับเมฆพัทหมาย | มุ่งพุ่ง พลันแฮ | |
| ถูกพระทรวงสัตรุศท้าว | สลบกลิ้งกลางสมร | |
| พิเภกวายุบุตรเข้า | โอบองค์ | |
| หมายชัดชีพสัตรุศปลง | โศกเศร้า | |
| นิลพัทเผ่นทยานยง | ยุทธยักษ์ | |
| กันรบมิให้เข้า | สู่ซ้ำสัตรุศองค์ | |
| ขุนราพนึกสัตรุศนี้ | คงตาย แน่นอ | |
| เราขับเขี้ยวแต่งาย | อ่อนแล้ว | |
| สู้รบกับลิงนาย | พลศักดิ์ เสื่อมพ่อ | |
| จวนค่ำเคลื่อนทัพแคล้ว | คลาศเมื้อเมืองมาร | |
| พิเภกจึงสั่งให้ | นิลราช | |
| นำเหตุสัตรุสาตร | ราพต้อง | |
| ทูลพระพรตภูวนารถ | ในค่ำ ทราบแฮ | |
| นิลราชรับคำพรอ้ง | รีบร้อนเร็วไป | |
| ถับถึงจึงเฝ้าพระ | พรตพลัน | |
| ทูลเหตุเขญสำคัญ | ข่าวร้อน | |
| ว่าสัตรุศรบราพมัน | หอกพุ่ง สลบแฮ | |
| พระพรตฟังกรข้อน | อุระเร้ารัญจวน |
เนื้อความกล่าวถึงพระพรตสั่งให้พระสัตรุดยกทัพไปรบสุริยาภพ และให้สุครีพจัดพลวานรและพลยักษ์เป็น ๓ ทัพยกออกรบ เมื่อกองทัพทั้งสองฝ่ายเข้าต่อสู้กัน พระสัตรุดแผลงศรถูกรถทรงสุริยาภพหัก สุริยาภพตกจากรถและคิดว่าหอกเมฆพัทเท่านั้นที่จะฆ่าพระสัตรุดได้ จึงสั่งให้เมฆสูรเนรมิตกายเป็นโขดเขามีป่าทึบโอบล้อมกองทัพทั้งหมด แล้วจับหอกเมฆพัทร่ายมนตร์ ฝ่ายพระสัตรุดมองไม่เห็นทัพยักษ์ จึงถามพิเภกว่ามีเหตุอันใด เมื่อพิเภกทูลว่ายักษ์แปลงเป็นโขดเขาล้อมกองทัพ พระสัตรุดจึงแผลงศรไปที่โขดเขาตัดเศียรเมฆสูร สุริยาภพลืมตาขึ้นเห็นเหตุการณ์ก็โกรธแค้น พิเภกเตือนพระสัตรุดให้ระวังหอกสุริยาภพ พระสัตรุดยิงศรทะลุร่างสุริยาภพ แต่สุริยาภพก็ร่ายมนตร์ให้บาดแผลหายไปได้ แล้วพุ่งหอกเมฆพัทต้องพระสัตรุดสลบ พิเภกและหนุมานเข้ากันไว้ สุริยาภพคิดว่าพระสัตรุดสิ้นพระชนม์แล้ว จึงสั่งเลิกทัพกลับเมือง พิเภกให้นิลราชรีบไปทูลพระพรตว่าพระสัตรุดถูกหอกเมฆพัท