| พระพรตชวนพระน้อง | จรลี ลงเอย | |
| สรงสระธารวารี | รื่นเร้า | |
| ชมทรายกรวดพรายสี | แสงเพชร พลอยแฮ | |
| ชมประทุมเทิดเต้า | เต่งตั้งตูมงาม | |
| สรงเสรจเสดจเข้าพลับ | พลาทรง สถิตย์นา | |
| พลพวกยักษ์ลิงลง | เล่นป้วน | |
| ท้าวทศคิริวงษ | องคต | |
| สุครีพหณุมานล้วน | เล่นน้ำสำราญ | |
| ฝ่ายมารชาวด่านลี้ | เหลือตาย มาแฮ | |
| ถึงนครหานาย | สี่นั้น | |
| ต่างแถลงว่าลิงกาย | เผือกผ่อง มานา | |
| หักด่านผลาญยักษ์ชั้น | นอกม้วยในมรณ์ | |
| สองมนุษยนายทัพทั้ง | โยธา มากแฮ | |
| ตั้งค่ายเฃามยุรา | ฤทธิห้าว | |
| เสนีสี่สดับอา | ดูรด่วน | |
| รีบสู่วังทูลท้าว | แทตย์ถ้วนทุกประการ | |
| ปางจอมจักรวรรดิเจ้า | มลิวัน | |
| สดับเหตุเหนขับขัน | ทุกข้อ | |
| โหรทายเมื่อกูฝัน | เหนสบ สมเอย | |
| แต่ชาติชายจะท้อ | เทพย์เจ้าจะหยัน | |
| ตรัสเหวยขุนราพร้าย | เรวพลัน | |
| เกณฑ์รักษาทวารขันธ์ | เขื่อนป้อม | |
| เสนีรับรีบผัน | ผายเร่ง กันนา | |
| เกณฑ์พวกพลมารล้อม | รอบชั้นเชิงเทิน | |
| ราษฎรฦๅข่าวด้วย | อาดูร | |
| เพราะเพื่อไพนาสูร | แส่เสี้ยน | |
| จึ่งหลานอัชบาลยูร | เหยียบย่ำ ยักษนา | |
| เมืองมลิวันจะเพี้ยน | แผกปิ้มเปนพง | |
| ยามงายพระพรตไท้ | เสดจคลา | |
| ออกพระโรงเสนา | แน่นเฝ้า | |
| จึ่งดำหรัสปฤกษา | ทหารเอก ทั่วเอย | |
| เราจะรบฤๅจะเร้า | จะรั้งฟังไฉน | |
| ไวยวงษทูลว่าให้ | ทูตถึง ก่อนรา | |
| แม้มิยอมจริงจึง | จะปล้น | |
| ตรัสถามว่าใครพึง | เปนทูต ดีนา | |
| ทูลว่านิลนนท์ล้น | ฦกล้ำฉลาดแหลม | |
| ตรัสสั่งอาลักษณ์ให้ | เขียนสาสน์ | |
| เสรจสั่งนิลนนท์หาญ | ระเห็จฟ้า | |
| ถึงเมืองมลิวันทยาน | อยุดเลื่อน ลอยเฮย | |
| ตรงช่องบัญชรหน้า | นารถเจ้าจตุเศียร | |
| ร้องเหวยจักรวรรดิน้อม | เศียรฟัง | |
| สาสน์กนิษฐพระทรงสังข | สั่งใช้ | |
| กูเปนทูตมาหวัง | ชูชีพ เองแฮ | |
| จักรวรรดิเหนลิงไว้ | สง่ากริ้วตวาดเสียง | |
| เหวยลิงมาหยิ่งข้อน | เคืองหู | |
| ไยมิลงนบกู | ก่อนนี้ | |
| อวดเปนทูตไฉนสู | บทราบ กิจนา | |
| แต่ชื่อบบอกชี้ | ชาติเชื้อเดียรฉาน | |
| เหวยมารกูนี้ชื่อ | นิลนนท์ | |
| เองบ่อสำนึกตน | แต่กริ้ว | |
| กูทหารนรายน์รณ | เรืองเดช | |
| ยังบเคยนบนิ้ว | นอบน้อมยอมใคร | |
| ว่าพลาง ๆ น้อมอ่าน | สาสนทรง | |
| นามพระพรตฤทธิรงค์ | เลิศแล้ว | |
| อนุชาพระหริวงษ | สวัสดิ์แบ่ง ภาคนา | |
| มาปราบอสุรราบแผ้ว | ผ่องให้ภพเกษม | |
| ท่านผิดคิดด้วยเด็ก | เดียงสา | |
| จับพิเภกตรึงตรา | ตรุไว้ | |
| ยังกลับยกไพนา | สูรผ่าน เมืองเอย | |
| ทำบเกรงเดชไท้ | ท่านท้าวอวตาร | |
| จึ่งพระหริรักษ์ให้ | เรามา | |
| เราก็ยังกรุณา | อยู่บ้าง | |
| ท่านคิดผิดมาสา | รภาพผิด เสียเฮย | |
| ตั้งสัตยต่อมล้าง | โทษพ้นชนม์มลาย | |
| จักรวรรดิ์สดับเดือดเยื้อง | ทยานยัก ท่าแฮ | |
| กูเพื่อนทศภักต์รหลัก | โลกย์สท้าน | |
| พิเภกดุจกนิฐรัก | กูเรียก หานา | |
| ยังกลับยกออกต้าน | ต่อต้องจองจำ | |
| มันบคิดเจ้าพี่ | มีคุณ มันนา | |
| กลับบอกอุบายหนุน | มนุษย์ด้วย | |
| มันหวังจะชิงบุญ | สมบัติ พี่นา | |
| จนทศภักต์รญาติม้วย | หมดนี้ดีไฉน | |
| นิลนนท์ตอบโตเสรจ๑ | สารพัน | |
| ขุนยักษยังดึงดัน | เดือดคลุ้ม | |
| พานรก็ชักขรรค์ | แสดงฤทธิ เรืองแฮ | |
| กวัดแกว่งเปนควันกลุ้ม | กลบทั้งเมืองมาร | |
| ชาวเมืองแตกตื่นทั้ง | หญิงชาย | |
| ว่าเกิดไฟเวยวาย | วิ่งก้ม | |
| บางจูงลูกหลานยาย | ตาเก็บ ของนา | |
| วิ่งปทะปะกันล้ม | ทับขว้ำถลำหงาย | |
| ลางจูงเมียรักรั้ง | รูบสวย | |
| หนุ่ม ๆ รุมกันฉวย | ฉุดคว้า | |
| ผัวมุว่ามึงมวย | ตีต่อย กันฤๅ | |
| พลางจดหมัดครูท้า | ท่าทิ้งทอดแห | |
| สุรางค์นางนาฎท้าว | อสุรี | |
| วางกระจกจับหวี | วิ่งเร้น | |
| พนักงานเครื่องดีดสี | เซงแซ่ อยู่นา | |
| โขลนจาพากันเต้น | ตืนสิ้นสมฤดี๒ | |
| ลิงโถมโจมเข้าหัก | ยอดปรา สาทแฮ | |
| คีบกลับพลับพลาถวาย | บาทไท้ | |
| ทูลเสรจพระอนุชา | ชมชอบ ลิงเอย | |
| เรืองเดชหาไหนได้ | ดุจนี้ดีขยัน | |
| ขุนยักษยลชั้นยอด | ปรางหัก | |
| อัปรยศนิกรยักษ | ยิ่งเศร้า | |
| ใช้มารชื่อฤทธิจักร | จรรีบ ไปเอย | |
| ทูลราชโอรสเจ้า | ว่าท้าวแทตย์เชิญ | |
| สุริยาภพรู้ รีบคลา | มาเอย | |
| นบบาทพระบิดา | บอกแจ้ง | |
| ลิงทหารมนุษย์มา | ดูหมิ่น | |
| จงพอไปยุทธแย้ง๓ | มนุษย์ให้ประไลยลาญ | |
| โอรสรับพจน์น้อม | คำนับ ทูลนา | |
| มิยากใจไปจับ | มนุษย์นั้น | |
| พระชนกชื่นชมรับ | ฃวัญประสิทธิ พรเฮย | |
| ลูกรับกลับวังซั้น | สั่งให้เตรียมพล | |
| เสนีรับสั่งแจ้ง | จัดพล | |
| ยักษพยุหพหล | ฮึกกล้า | |
| ไหยรถคชเคยชน | ชนะศึก มากแฮ | |
| รถเทียบเกยทองถ้า | ลูกท้าวธจะจร | |
| สุริยาภพเข้า | โสรดสรง เสรจแฮ | |
| ทรงเครื่องยุทธ์งามยง | ย่างย้าย | |
| จับหอกเมฆพัททรง | สถิตย์รถ รัตนเอย | |
| ให้เคลื่อนพลพยุหผ้าย | อยุดพื้นสมรภูมิ์ |
เนื้อความกล่าวถึงทหารยักษ์หน้าด่านที่รอดตายเข้าไปทูลท้าวจักรวรรดิว่าหนุมานหักด่านเข้ามาได้ และบัดนี้มนุษย์ตั้งทัพอยู่ที่เขามยุรา พอรุ่งเช้า พระพรตปรึกษาการศึกกับเหล่าทหาร ท้าวไวยวงษา (สุครีพ) ทูลให้แต่งนิลนนท์เป็นทูตไปเจรจาก่อน นิลนนท์เหาะไปเมืองมลิวัน อ่านสารของพระพรตแจ้งให้ท้าวจักรวรรดิยอมรับผิดเรื่องจับพิเภกจองจำ และยกเมืองให้ไพนาสูรครอง แล้วจึงจะยกโทษให้ ท้าวจักรวรรดิกริ้วโกรธว่าพิเภกอกตัญญู ช่วยเหลือพวกมนุษย์จนญาติมิตรของทศกัณฐ์ล้มตายหมดสิ้น ทั้งสองฝ่ายตอบโต้กัน ในที่สุดนิลนนท์กวัดแกว่งดาบเป็นควันปกคลุมทั้งเมือง แล้วโผนขึ้นหักยอดปราสาท เอาเท้าคีบเหาะกลับมาถวายพระพรต ท้าวจักรวรรดิเห็นยอดปรางค์หักก็อัปยศยิ่งนัก สั่งให้ฤทธิจักรไปเชิญสุริยาภพผู้เป็นโอรสเข้ามาเฝ้า แล้วให้ยกทัพไปรบศัตรู สุริยาภพสั่งจัดทัพ ถือหอกเมฆพัทเตรียมออกรบ จากนั้นก็เคลื่อนทัพออกจากเมือง