| พระพรตเดินทัพเต้า | ตามวิถี | |
| ตัดทุ่งทางพนาลี | ลัดอ้อม | |
| ใกล้เฃตรด่านอสุรี | อยู่รัก ษาเฮย | |
| ท้าวทศคิริวงษ์น้อม | นบแล้วทูลฉลอง | |
| เฃตรนี้เกือบใก้ลด่าน | มลิวัน | |
| สองยักษ์มิฤทธิ์มหันต์๑ | ฮึกห้าว | |
| ทำน้ำกรดเพลิงกัลป์ | ปิดช่อง ทางนอ | |
| เชอญพักคิดหักด้าว | ด่านแล้วจึ่งจร | |
| ทรงสดับสั่งให้หยุต | โยธา พักเฮย | |
| สุครีพเร่งทำพลับพลา | เสร็จแล้ว | |
| เชิญสองกระษัตรา | เสด็จประ ทับแฮ | |
| สองสถิตย์หฤไทยแผ้ว | พักใก้ลเชิงเขา | |
| ปางท้าวจักรวรรดิเจ้า | มลิวัน | |
| พร้อมหมู่สนมอนันต์ | อเนกเฝ้า | |
| ประทมมิหลับรัน | ทดทอด องค์เอย | |
| จนจะจวนรุ่งเร้า | จึ่งเคลิ้มนิทรา | |
| ฝันว่าลูกม้าหนึ่ง | ในนคร | |
| เพลิงติดหางอัศดร | โดดดิ้น | |
| วิ่งผกวกเวียนจร | จนทั่ว เมืองนา | |
| ลามติดเสวตรฉัตรสิ้น | ติดต้ององค์มาร | |
| บริวารมิตรญาติต้อง | อัคคี ท่ววนา | |
| อีกว่าสองเทพยมี | ฤทธิ์แก้ลว | |
| ทรงครุธเลื่อนลอยลี | ลาศแต่ อิสาณแฮ | |
| เด็ดเกษอะสุเรศร์แล้ว | โลดขึ้นไปประจิม | |
| ภอสุริโยภาษแจ้ง | เวหน | |
| ฃุนยักษหวาดพลิกตน | ตื่นแล้ว | |
| เสโททราบดุจลน | อายอัค คีนา | |
| สรงเสร็จเสด็จแคล้ว | คลาศยังพระโรงคัล | |
| ประทับรัตนอาศนใต้ | เสวตรฉัตร | |
| เสวกยักษบรรสัช | สงบเฝ้า | |
| ให้หาหมู่โหรตรัส | บอกเรื่อง ฝันนา | |
| แด่พระโหราเถ้า | ถี่ถ้วนทุกประการ | |
| ขุนโหรโอนศิรน้อม | อัญชลี | |
| พิเคราะห์ตามคัมภีร์ | สาตรรู้ | |
| ทราบเหตุว่าจะมี | ศึกใหญ่ แลนา | |
| เหลือฤทธิจะคิดกู้ | เกียจกั้นกันไภย | |
| ซึ่งนิมิตรว่าม้า | สินธพ | |
| เพลิงติดหางเวียนตลบ | วิ่งร้อง | |
| เสวตรฉัตรสริราพยพ | ยับย่อย นั้นนอ | |
| อันตะรายมากต้อง | ทั่วสิ้นธานี | |
| มูลเหตุแต่เดกได้ | อาไศรย พระนา | |
| ซึ่งว่าสองเทพยมไห | มหิทธิ์พร้อม | |
| ทรงครุธนั่นคือไพ | รีฤทธิ เลิศแฮ | |
| จักยกจตุรงค์ล้อม | พิภพให้อันตราย | |
| ปางท้าวจักรวรรดิเจ้า | จอมอสูร | |
| ทรงสดับโหราทูล | เหตุรู้ | |
| แดเดือดพรั่นอาดูร | คิดคาด เค้าแฮ | |
| ไภยแต่ทคพิณผู้๒ | ผ่านพื้นลงกา | |
| ตริเสร็จจึ่งเอื้อนราช | บรรหาร | |
| สั่งสุพิณสันมาร | มหิทธิแกล้ว | |
| เองรีบสู่เชีงสฐาน | ไกรลาศ | |
| บอกปรเมศดาบศแคล้ว | คลาศเข้ามาวัง | |
| สุพิณรับแล้วรีบ | เหาะจรัญ | |
| บันลุพระนักธรรม์ | พรตกล้า | |
| เข้านบอภิวันท์ | แถลงเหตุ ท่านเฮย | |
| ฃอพระคุณอย่าช้า | ราชรั้งรอคอย | |
| พระฤๅษีปรเมศได้ | ฟังคำ | |
| ลุกจากสฐานคลำ | ห่อผ้า | |
| ครองหนังพยัฆลำ | ดับห่อ ชฎาเฮย | |
| ลูกปะคำหายคว้า | ไขว่ค้นวนเดิน | |
| หาปะคำไป่ได้ | อุตลุด | |
| ปริกขารในกุฎิ์ | เกลื่อนค้น | |
| เสนายักษเหนอยุด | นานนัก เตือนนา | |
| ฉวยพัชพายักษร้น | รุดคล้อยลอยโพยม | |
| ถึงนิเวศท่านไท้ | นฤบาล | |
| ลงจากเวหาศสฐาน | ที่ไกล้ | |
| ขึ้นปราสาทพิมาน | มุข์มาศ พลันแฮ | |
| สถิตย์อาศน์ลาศไว้ | แทบเจ้ากรุงมาร | |
| ท้าวจักรวรรดินมัศน้อม | ฤๅษี | |
| เล่านิมิตรโดยคดี | มากถ้วน | |
| โหรทายว่าจักมี | ศึกใหญ่ | |
| ท่านก็ปรีชาล้วน | เลศแจ้งจงไข | |
| ฤๅษีตฤกแล้วทราบ | ตลอดกิจ | |
| แจ้งเสร็จในนิมิตร | แม่นพร้อง | |
| ถูกตามเคราะห์โหรพิท | ทูลเหตุ ฝันนา | |
| ดวงพระชาตาต้อง | ฆาฏด้วยลักษณ์จันทร์ | |
| บาปเคราะห์อริใหญ่เข้า | แทรกเรือน ลักษณเฮย | |
| แม้เทพคงลดเลือน | ตกใต้ | |
| จึ่งถวายพระพรเหมือน | โหรคาด เคราะห์นา | |
| ทรงฤทธิ์คิดอย่าได้ | เดือดร้อนหฤไทย | |
| อันในสุบินนี้ที่ | ทำนาย ศึกแฮ | |
| จะเกิดอยุทธมากหลาย | เล่ห์ล้ำ | |
| กำลังศึกจะวาย | เพราะแผ่ รักนา | |
| เอาเมตตาจุนค้ำ | คิดให้ไภยหาย | |
| จักช่วยเสดาะเคราะห์ด้วย | พระมนต์ | |
| เศกยอดคาถาจน | ครบแล้ว | |
| พันคาบวดสกนธ์ | ฃุนยักษ นั้นแฮ | |
| อวยศิริลาแคล้ว | คลาศยั้งกุฎีดง | |
| ปางพระพรตขัติยเจ้า | จอมพล | |
| ประทับพลับพลาบน | แท่นไท้ | |
| ไสยาศยิ่งพะวน | พวักกิจ ศึกแฮ | |
| ที่จะปราบยักษให้ | มอดสิ้นเผ่าพันธุ์ | |
| ปัจฉิมยามล่วงสิ้น | แสงจันทร์ | |
| เสียงสกุณกาไก่ฃัน | แจ่มแจ้ว | |
| ปวงบุษบ์อุบลบัญจ์ | บานเบิก กลีบนา | |
| สรงเสร็จทรงเครื่องแล้ว | เสด็จเบื้องพลับพลา | |
| อสุรพลกระบี่ทั้ง | สามนคร | |
| หมอบเกลื่อนประนมกร | กลาศเฝ้า | |
| ดำหรัสว่าจักรอญ | สองด่าน ไฉนนา | |
| ใครจะอาษาเข้า | หักล้างด่านมาร | |
| พระยาอนุชิตน้อม | ศิรีอา ษาเฮย | |
| ข้าบาทจักทูลลา | รีบเต้า | |
| ทำลายด่านยักษา | ให้เพิก พังแฮ | |
| ด้วยเดชกำลังเกล้า | กม่อมผู้เดียวดาย | |
| สองอนุชจอมภพไท้ | สี่กร | |
| สดับพระยาพานร | ฤทธิ์ล้ำ | |
| รับหักด่านนคร | ควรยก ชอบนอ | |
| อวยศิริไชเยศซ้ำ | สั่งให้รีบจรัล | |
| บุตรพระพายอ่อนเกล้า | รับพร ลาเอย | |
| สรวมเดชพระทรงศร | ปกเกล้า | |
| ให้ปรามปราบดัษกร | ภังพ่าย ฤทธิแฮ | |
| ทูลเสร็จลูกลมเร้า | รีบร้อนจรจรัล |
เนื้อความกล่าวถึงเมื่อทัพของพระพรตมาใกล้ด่านเมืองจักรวรรดิ พิเภกทูลว่าเขตนี้มียักษ์นายด่าน ๒ ตน ด่านหนึ่งเป็นด่านน้ำกรด อีกด่านเป็นด่านเพลิง ต้องหักด่านให้ได้ก่อนจะเคลื่อนทัพต่อไป ฝ่ายท้าวมลิวันฝันว่าลูกม้าตัวหนึ่งหางติดไฟ ไฟลามไปทั่วเมืองจนไหม้เศวตฉัตรและองค์ท้าวมลิวัน มีเทพ ๒ องค์ทรงครุฑมาตัดเศียร โหรทูลทำนายว่าจะมีศึกใหญ่เกินกำลังมาประชิดนคร ส่วนม้าสินธพคือเด็กซึ่งมาอาศัยพระองค์ เทพทรงครุฑคือศัตรูที่มีเดชานุภาพ ท้าวมลิวันได้ฟังคำทำนายก็รู้ว่าทศพิณคือต้นเหตุ จึงสั่งให้สุพิณสันไปเชิญปรเมศดาบสเข้ามาเฝ้า พระดาบสได้ฟังความฝันก็เห็นว่าโหรทำนายถูกต้อง ท้าวมลิวันชะตาถึงฆาต จะพ้นภัยได้ต้องใช้ความรักความเมตตา และช่วยทำพิธีสะเดาะเคราะห์ให้ ฝ่ายพระพรตตรัสถามหาผู้อาสาหักด่าน หนุมานจึงทูลอาสาทำการแต่ผู้เดียว