| สุครีพพิเภกน้อม | อนุชจักร กฤษณเฮย | |
| รับสั่งมาที่ภัก | รีบพร้อง | |
| พานรราพคุมนัก | โทษสู่ นครแฮ | |
| ลงโทษตามสั่งน้อง | นารถไท้ไวยกูล | |
| ตำรวจองครักษทั้ง | จักรนา รายน์ฤๅ | |
| ต่างรับคำนายมา | เร่งเร้า | |
| จัดโซ่รขื่อมือคา | จำครบ มารแฮ | |
| นำนักโทษสองเข้า | เฃตรแคว้นลงกา | |
| นายชมองตีฆ้องกระ | แตนำ หน้าเอย | |
| อสุรโศกตรากตรำ | หม่นไหม้ | |
| ยอกเจบทั่วกายลำ | บากยาตร เยื้องนา | |
| บ้างเคาะบ้างเตือนให้ | ราพร้องผจานตัว | |
| ทศพิณกับพี่เลี้ยง | สุดทน เจบนอ | |
| ร้องร่ำผจานตน | แพร่หล้า | |
| ตามแถวถิ่นถนน | รอบนัค เรศเฮย | |
| ใครอย่าดูเยี่ยงข้า | ขบถท้าวอวตาร | |
| นำทัพจักรวรรดิเจ้า | มลิวัน มานา | |
| รุกรบลงกาพลัน | พ่ายแล้ว | |
| จับพิเภกจำพัน | ธนาตรุ ขังแฮ | |
| ขำทนงศักดิ์แกล้ว | กลับขึ้นเถลิงเวียง | |
| ชายหญิงยักษทั่วพื้น | ธานี | |
| ยลตระเวรกรูกรี | เกริกใกล้ | |
| ต่างรีบสับสนลี | ลาศแน่น ถนนแฮ | |
| ที่รักเลงห่อนได้ | เหตุด้วยสงสาร | |
| ที่ชังยิ่งทับถ้อย | แถมถม | |
| สาแก่ใจมันสม | คบร้าย | |
| จะภาพวกเราจม | เจียนมอด หมดนา | |
| หากอนุชนรายน์ผ้าย | จึ่งพ้นมรณา | |
| ทศพิณลำบากช้ำ | อินทรีย์ | |
| กองตระเวรเตือนลี | ลาศเร้า | |
| บงปราสาทชนนี | ราพสุด ถวิลนา | |
| พลางทอดหฤไทยเศ้รา | นบแล้วรำพรรณ | |
| ชนนิศรบังเกิดเกล้า | ลูกยา | |
| ผดุงลูกแตเยาว์มา๑ | ใหญ่แล้ว | |
| ไป่ทุกข์ไปอนา | ทรสัก น่อยนอ | |
| มีแต่ศุขสวัสดิแผ้ว | ผ่องพ้นราคี | |
| พระคุณพระยิ่งพื้น | ธาตรี | |
| ยิ่งสุเมรุคิรี | ยิ่งฟ้า | |
| บ่แทนทดบทศรี | สนองพระ คุณเอย | |
| จรจากบาทจากหล้า | อนาถแล้วมารดร | |
| อยู่หลังจะร่ำไห้ | โหยหา | |
| แสนทุกข์ทับอุรา | เร่าร้อน | |
| จักเทวศถวิลอา | ไลยลูก นักนอ | |
| จะโศกรทมสท้อน | ทุกแท้ทิวาวัน | |
| บุญน้อยมิได้อยู่ | ฉลองบาท แล้วเอย | |
| ชีพิตรลูกจักฃาด | บ่ช้า | |
| เดือนดับลับเมรุมาศ | เหมือนลูก ลับฤๅ | |
| ไหนลูกจักเหนหน้า | แม่ผู้เกิดเศียร | |
| ถึงกระไรได้พบ | ชนนี | |
| ภอนบบาทบทศรี | สักน้อย | |
| จะตายก็ตามที | สุดแต่ เวรนา | |
| พลางร่ำโศกลห้อย | ทุเรศเต้ารัฐยางค์ | |
| ตระเวรรอบด้าวรีบ | นำยักษ สองเอย | |
| สู่ที่มัดกับหลัก | แหล่งแล้ว | |
| เพชฌฆาฎย่างฟันนัก | โทษขาด เศียรแฮ | |
| จึ่งเสียบประจานแพ้ว | อยู่ฃ้างทวารเวียง | |
| มณโฑทราบบุตรม้วย | ชีวา แล้วเอย | |
| รันทดหฤไทยอา | ดุรดิ้น | |
| แสนสลดถั่งชลนา | นองภักตร พธุนอ | |
| กำสรดเพียงจักสิ้น | ชีพไห้โหยครวญ | |
| ทศพิณโอรสผู้ | เฉลิมขวัญ แม่เอย | |
| ยอดรักษมาอาสัญ | ฃาดเกล้า | |
| แม่อุส่าห์ประคองครรภ์ | ผดุงลูก ใหญ่นอ | |
| ถนอมแนบสวาทศเจ้า | ชื่นหน้าชนนี | |
| ทอดทิ้งแต่แม่ไว้ | เดียวดาย | |
| พูลพิโยคยังแต่กาย | เปลี่ยวร้าง | |
| แสนโศกยิ่งถวิลสาย | สวาศแม่ นักแม่ | |
| แท้ว่ากรรมก่อนสร้าง | ซัดให้ทันเหน | |
| เลศนี้แม่พร่ำห้าม | บ่ฟัง คำแม่ | |
| ทนงศักดิโดยโอหัง | ฮึกห้าว | |
| เชื่ออ้ายพี่เลี้ยงรัง | กลก่อ ศึกแฮ | |
| เศียรจึ่งตกดินด้าว | เสียบไม้ปักประจาน | |
| เสียแรงกำเนิดเชื้อ | พรหมมาน | |
| สรวงเทพยสถิตยสฐาน | ทั่วซร้อง | |
| อีกเทพยทุกจักรพาฬ | เกรงเดช หนักนอ | |
| ลูกดับดังใช่พ้อง | เพศพื้นพรหมปรยูร | |
| อินทรชิตเชษฐเจ้า | ยุทธนา | |
| ชีพปลดมีผู้มา | รับเกล้า | |
| บ่ตกจากเวหา | เหนประ จักษแฮ | |
| เศียรเสียบอุจาดเจ้า | เช่นเชื้อจัณฑาล | |
| แม่หวังฝากชีพเจ้า | เผาผี | |
| กลับดับชีพิตรหนี | แม่ได้ | |
| พลางร่ำคร่ำครวญทวี | ถวิลโศก ศัลย์นา | |
| สองหัดถฃ้อนทรวงให้ | แทบปิ้มปราณมลาย | |
| ฝ่ายพระอนุชนารถเจ้า | อโยทธยา | |
| เสด็จออกยังพลับพลา | มาตยพร้อม | |
| เหล่ากระบี่อสุรา | เรียบแน่น เฝ้าแฮ | |
| ต่างศิโรตม์นอบน้อม | บาทเจ้าจอมพล | |
| ตรัสสั่งพิเภกผู้ | เรืองไสย สาตรแฮ | |
| เราจักตรีพลไกร๒ | หยุหเต้า | |
| ปราบจักรวรรดิใน | ภพมลิ วันฮา | |
| ให้ราบเสี้ยนศึกเค้า | ฃาดสิ้นศัตรู | |
| จงหาศุภฤกษชั้น | ไชยจร ทัพเอย | |
| โดยสาตรพยากรณ | อย่าพลั้ง | |
| พิเภกรับสุนทร | พจนาดถ์ ท่านนา | |
| อยิบกระดานชนวนตั้ง | เลขเค้าคูณหาร | |
| บวกลบขับไล่แล้ว | ลงตรา เสศเอย | |
| ดวงพระเคราะห์ชันษา | สอบซ้ำ | |
| มงคลประเสริฐมหา | ฤกษจัตุ รงค์นอ | |
| ลีลาศพลไกรล้ำ | เลื่องมล้างเศอกไกษย | |
| ขุนราพนบน้องพระ | หริรักษ | |
| ทูลว่าไตรทิวาจัก | โชดแผ้ว | |
| จันทร์จรทับลักษณหัก | หาญเศิก สดวกแฮ | |
| เสาร์ภักมังกรแกล้ว | กลั่นดว้ยเกษตรภูม | |
| ยายีมีตระบะเหี้ยม | ฮึกชาญ ณรงค์เอย | |
| เดชดุจเดชพระกาล | กาจห้าว | |
| เชิญเสด็จยกพลหาญ | หักดัษ กรแฮ | |
| พระจักไชยชำนะท้าว | แทตยหล้ามลิวัน | |
| พระทรงสดับถ้อย | โหรทูล | |
| ตรัสสั่งสุครีพยูร | ยาตรผ้าย | |
| จัดกระบี่กับอสูร | สมทบ ทัพนา | |
| เตรียมเสร็จสองกษัตริย์ย้าย | ยกพื้นพหลหาญ |
เนื้อความกล่าวถึงสุครีพและพิเภกรับคำสั่งให้พลวานรคุมทศพิณและวรณีสูรกลับกรุงลงกา เมื่อถึงจึงจองจำขื่อคาพาตระเวนไปทั่วเมืองและให้นักโทษทั้งสองร้องประจานโทษตัวเองมิให้ใครเอาเยี่ยงอย่าง เมื่อผ่านปราสาทนางมณโฑ ทศพิณรำพันถึงมารดาว่าตนหมดโอกาสที่จะแทนคุณ ครั้นประจานทั่วเมืองแล้ว เพชฌฆาตก็นำนักโทษทั้งสองไปประหารและเสียบหัวประจาน ฝ่ายนางมณโฑเมื่อทราบว่าโอรสสิ้นชีพแล้ว ก็คร่ำครวญว่าเป็นเพราะทศพิณเชื่อพี่เลี้ยง ไม่ฟังคำห้ามของมารดาจึงต้องเสียชีวิต ฝ่ายพระพรตและพระสัตรุดให้พิเภกหาฤกษ์แล้วยกทัพไปปราบท้าวมลิวัน