| ปางองค์อสุเรศรเจ้า | ลงกา | |
| ผธมแท่นทองเลขา | ขุ่นแค้น | |
| จำจะยกโยธา | ยาตรทัพ รบเฮย | |
| ฤๅถดถอยถึงแม้น | ชีพม้วยเกียรดิคง | |
| ทรงดำริหเร่งเร่าร้อน | หฤไทย | |
| จนจวบอุไทยไข | ปลั่งเปลื้อง | |
| สรงสินธุ์กระแลใส๑ | เสรจประดับ องค์แฮ | |
| ทรงพระขรรค์ศรเยื้อง | ยาตรขึ้นเกยกาญจน์ | |
| สองกุมารชาญฉลาดล้ำ | ทูลสนอง | |
| อันมนุษยฆ่าโคตรผอง | เผาสิน๒ | |
| เผือเจบจิตรคิดจอง | เวรจัด | |
| อย่าวิตกแดดิ้น | ศึกนี้ภารเผือ | |
| จะอาษาออกสู้ | สงคราม | |
| บคิดขยาดความ | มอดม้วย | |
| อสุรินทรฮึกเหิมตาม | เฉาโฉต | |
| หลงเล่ห์ยินดีด้วย | ยักษผู้สองหลาน | |
| ธเถลิงวรรถแก้ว | แกมกาญจน์ | |
| ยกพยุหทวยหาญ | โห่เร้า | |
| รีบเมือจากเมืองมาร | เสียงมี่ สนั่นแฮ | |
| สองอสุรอาษาเข้า | รับร้าปิกสอง | |
| ถับถึงจังหวัดเวิ้ง | สนามยุทธ | |
| พระยายักษสั่งพลอยุด | ทัพยั้ง | |
| ถกลกลกระบวนครุธ | กางปีก | |
| รายร่ายโยธีตั้ง | ต่อต้านไพริน | |
| ปางองค์ภูวนารถน้อง | นารายน์ | |
| เสดจออกพลับพลาพราย | เพริศแพร้ว | |
| อำมาตยกระบินทร์หลาย | หมอบกลาด | |
| ทรงสดับอสุรแกล้ว | โห่ก้องกุลาหล | |
| ทรงทราบว่าทัพท้าว | ทศพิณ | |
| เสียงสะเทือนธรณิน | ทั่วพื้น | |
| บมีหวันหวาดยิน๓ | มลากต่อ ยุทธเฮย | |
| เหมพระกระมลชื้น | เหตุห้าวณรงค์หาญ | |
| จึ่งสั่งสุครีพให้ | เตรียมพล | |
| เรืองฤทธิราญรณ | สุรกร้าว | |
| อสุรผัดคุมพหล | ทัพน่า | |
| กองถัดนิลพัทห้าว | ถัดนั้นฤทธิหาญ | |
| สององค์ทรงรถเร้า | รุกพล | |
| รีบเร่งพยุหพหล | ทัพหน้า | |
| ธุลีพัดพิโดรบน | บังบด | |
| ดลสมรภูมิ์ผ่านฟ้า | สั่งให้อยุดพล | |
| พระบรรหารเร่งให้ | อสุรผัด | |
| ขับพิริยพลรีบรัด | รบร้า | |
| หลานลมสุดโสรมนัศ | รับสั่ง พระเฮย | |
| เร่งรุกพลแกว่นกล้า | กล่นเข้ารณรงค์ | |
| ถับถึงน่าทัพท้าว | กุมภัณฑ์ | |
| อสุรผัดกวัดแกว่งขรรค์ | กระทืบเท้า | |
| ผายสีหนาทเย้ยหยัน | เหวยยักษ หยิ่งนา | |
| เผยอยกยอโคตรเค้า | ว่าเชื้อวงษพรหม | |
| อวดฤทธิกำเริบอ้าง | อวดหาญ | |
| ชีวิตรจักมลายลาญ | ไป่ช้า | |
| เยี่ยวมึงรักชนมาน๔ | มละพยศ เสียเทอญ | |
| มานบบาทเจ้าหล้า | จึ่งพ้นไภยผอง | |
| ทศพิณพิโรธร้อง | ผรุศไข | |
| เหม่ลูกลิงลาไถย๕ | ถ่อยถ้อย | |
| ยกมนุษยเท่าแมงไย | ใครจัก ยั่นเฮย | |
| กูใช่แทตยต่ำต้อย | เผ่าพื้นพงษ์พรหม | |
| เปนจรรโลงภพพื้น | กุมภัณฑ์ | |
| มารมหิทธิมหันต์ | เดชกล้า | |
| บเคยจักเคียงคัล | นรเทพ ใดเลย | |
| มึงคึกมึงขันท้า | เที่ยงแท้ถึงตาย | |
| สองเถียงเสียงถี่ถ้อย | ทารุณ | |
| อสุเรศโมโหหุน | เหิ่มซ้ำ | |
| สั่งพลากะระเนื่องหนุน | ขนาบขน่ำ มันเฮย | |
| จับอสุรผัดมัดห้ำ | หั่นให้เปนจุณ | |
| พลยักษเคยย่อท้อ | ฤทธา ลิงนอ | |
| เหนอสุรผัดใช่พา | นเรศแท้ | |
| ต่างมนัศหรรษา | สมคิด แล้วพ่อ | |
| แกว่งสาตราเตมแล้ | เล่ห์ต้นต่อณรงค์ | |
| ตระบัดลัดหลีกเข้า | พนาลี | |
| วิ่งแยกแตกตื่นหนี | วุ่นว้า | |
| อสุรผัดตบหัดถ์ที | สรวลเยาะ เย้ยฮา | |
| ขานเคาะเหวยพลร้า | หลบหน้าหนีไฉน | |
| อสุรินทรยินเย้ยยิ่ง | โกรธา | |
| เหวยลูกลิงเลวมา | หมิ่นได้ | |
| เองจะดับชีวา | ศราวุธ นี้เวย | |
| ธกวัดแกว่งศรไส้ | หน่วงน้าวแผลงผลง | |
| แสนศรร่อนคคว้าง | กลางหน | |
| อเนกแน่นนาทคำรน | เกรอกฟ้า | |
| รุมไล่อสุรผัดจน | เจียนรอบ ตนนา | |
| อสุรผัดโผนเผ่นคว้า | รวบไว้ไวเหลือ | |
| รวบศรรวบรับไว้ | ในกำ หัดถ์แฮ | |
| เริงร่าสำรวญสำ | รากเย้ย | |
| หักศรยับระยำ | โยนเยาะ ให้ฮา | |
| นี่สาตราใครเฮ้ย | เดชล้ำดีหลาย | |
| อสุรผัดโผนขึ้นรถ | กุมภัณฑ์ | |
| ถีบอสุรโลทันต์ | ถูกหน้า | |
| รถทรงหักลงพลัน | พลิกคว่ำ | |
| เหนทศพิณถลาล้า | ร่าเข้าโรมรอญ | |
| อสุรินทรร่าร้า | โรมรัน | |
| ต่างจับต่างตีกัน | กึกก้อง | |
| ต่างหนีต่างไล่พัน | ลวันว่อง ไวแฮ | |
| อสุรผัดโผนโจนจ้อง | จับคว้าคันศิลป์ | |
| ยื้อยุดฉุดแย่งได้ | รันโรม | |
| ถูกทศพิณท่าวโครม | คว่ำคว้าง | |
| บุตรอินทรชิตสองโสรม | มนัศสบ ช่องฮา | |
| โจนจับแขนคนละข้าง | ฉุดรั้งรุนเข็ญ | |
| อสุรผัดโจนจับได้ | วรณี สูรนา | |
| จับจิกเกษอสุรี | คร่าไว้ | |
| สามอสูรจับยักษี | สองโสด มาแฮ | |
| พาประเวศถวายไท้ | ที่ยั้งยุทธภูมิ์ | |
| พระพรตภักตรผ่องแผ้ว | ภูลปรา โมทย์แฮ | |
| ตรัสเรียกสุครีพมา | สั่งซ้ำ | |
| ท่านก็บุตรสุริยา | เดชยิ่ง | |
| จงอย่าเผลอพลาดพล้ำ | พ่ายรู้ไพริน | |
| จำมันจงมั่นไว้ | ทั้งสอง | |
| จะไถ่ถามเอาผอง | เพื่อนด้วย | |
| บันดาคิดขบถปอง | สมบัติ พิเภกนา | |
| พิฆาฏเสียจงม้วย | หมดพื้นมารพาล | |
| แต่อสุรผัดกับทั้ง | บุตรา | |
| อินทรชิตสองรา | รีบร้อน | |
| ไปนคเรศลงกา | ถอดพิเภก มาเทอญ | |
| สั่งเสรจเลิกพลย้อน | ยาตรยั้งพลับพลา |
เนื้อความกล่าวถึงทศพิณยกพลออกจากกรุงลงกา ยามลิวันและกันยุเวกเข้าไปอาสาช่วยทำศึก ทศพิณหลงเชื่อให้ทั้งสองคุมปีกซ้ายขวาของกองทัพ พระพรตได้ยินเสียงโห่ร้องก็รู้ว่าทัพกรุงลงกายกมา จึงสั่งสุครีพเตรียมพลเข้าโจมตี อสุรผัดซึ่งคุมทัพหน้าเข้าต่อสู้กับทศพิณ ทั้งสองปะทะคารมกัน เมื่อทศพิณแผลงศรไปล้อมตัวอสุรผัด แต่ถูกอสุรผัดรวบลูกศรโยนทิ้ง และโผนเข้าถีบรถทรงของทศพิณ ทั้งสองเข้าต่อสู้กัน ทศพิณเสียทีถูกยามลิวันและกันยุเวกจับไว้ ส่วนอสุรผัดจับวรณีสูรได้ แล้วพาเชลยทั้งสองมาเฝ้าพระพรตในสนามรบ พระพรตสั่งให้สุครีพจองจำเชลยไว้ และสั่งให้สอบสวนหาผู้ร่วมคิดขบถ แล้วให้อสุรผัด ยามลิวัน และกันยุเวกกลับไปพาพิเภกมาเฝ้า