ฝ่ายไพนาสุรผู้		ฤทธี
ถึงพิเภกชวนพี่ลี		ลาศเฝ้า
ท่ามกลางหมู่เสนี		ดาดาษ พระโรงเอย
ขืนจิตรอ่อนศิรเกล้า		นบนิ้วบังคม
พิเภกยลโอรสท้าว		เกษมสันต์
เยื้อนขยับเข้ารับขวัญ		พร่ำถ้อย
เจ้าไปอยู่ไพรวัน		เรียนเวท จบฤๅ
พ่อสุดแสนจะลห้อย		ห่อนเว้นวันถึง
ข้าบาทเรียนจบแจ้ง		วิทยา แล้วเฮย
องค์พระกาลสิทธา		บอกให้
คิดถึงพระบิดา		ลูกกลับ เฝ้าแฮ
ทูลเสร็จแล้วลาไท้		สู่ห้องชนนี
เบื้ององค์จักรวรรดิเจ้า		มลิวัน
รีบเร่งพลกุมภัณฑ์		รุดเร้า
ล่วงด่านลุเฃตรขันธ์		หยุดทัพ พลันแฮ
เร่งปลูกพลับพลาเข้า		พักรั้งแรมพล
เสร็จสั่งวิศณุราชทั้ง		นนทการ เรวแฮ
บอกพิเภกว่าจอมมาร		ธิเบศรไท้
ทรงนามจักรวรรดิหาญ		เหิมเดช
พระเสดจมาหวังได้		เยี่ยมท้าวผู้สหาย
มาถึงจึ่งรู้ว่า		ปลดปลง
พิเภกได้ดำรง		สืบซ้รอง
ให้มานบบาทบงษุ์		กูพี่ สหายฮา
แม้มาดขืนขัดข้อง		จักล้างชีวัน
สองมารคลานคล้อยรีบ		รเห็จคลา
ถึงนิเวศน์บอกเสนา		ใหญ่น้อย
มโหทรทราบกิจจา		นำสู่ เฝ้าเฮย
สองทูตกราบทูลถ้อย		เสรจสิ้นบรรหาร
พิเภกสดับหวั่นว้า		คนึงคิด
ฉิฉะปัจจามิตร		หมิ่นได้
ลูกหลานอ่อนหย่อนฤทธิ		จักพึ่ง ใครนา
สุดจิตรสุดจักให้		ต่อต้านสงคราม
จำจิตรจำออกสู้		ไพรี
ตริเสรจสั่งเสนี		ทูตแกล้ว
อันองค์พระจักกรี		ทรงโปรด ยศเฮย
ถือมั่นมิพานแผ้ว		เผ่าร้ายไป่สมาน
สองทูตประนตน้อม		เคียมคัล
ออกจากพระโรงผัน		คลาศคล้อย
ระเห็จลุพลับพลาพลัน		ถึงที่ เฝ้าเฮย
หมอบราบกราบทูลถ้อย		ท่านท้าวเสรจสาร
ทรงฟังดังฟ้าฟาด		ทรวงลง
เหม่เหม่พิเภกอง		อาจกล้า
แปดหัดถ์กวัดสาตรตรง		เร่งรถ มณีเฮย
สี่โอษฐสั่งกองหน้า		รีบให้เดินขบวน
ฝ่ายพิเภกทูตกลับแล้ว		โองการ สั่งเอย
ให้จัดโยธาชาญ		เดชห้าว
มโหทรรับบรรหาร		รีบจัด พลแฮ
ม้ารถคชเดินท้าว		เสรจแล้วทูลเสนอ
พิเภกสดับเสด็จเข้า		สนานองค์
ทรงเครื่องยุทธยง		ผ่องแผ้ว
พระหัดถ์จับศรทรง		เสด็จสู่ รถเฮย
ได้ฤกษเลิกทัพแกล้ว		โหก้องสนั่นไหว๑
เสียงรถเสียงคชดั้ง		แซงกัน
เสียงแสะเสียงกุมภัณฑ์		กึกก้อง
พอพบทัพมลิวัน		กลางรัฐ ยาฮา
ต่างทัพต่างจวบจ้อง		จักเข้ารณรงค์
จักรวรรดิยืนรถแก้ว		กลางพล
เหนพิเภกคุมพหล		กลาดกล้า
มุ่งขเม่นเข่นขบทนต์		กทืบบาท
ตรัสสั่งให้กองหน้า		เร่งเข้าโจมตี
นนทการเร่งทัพหน้า		ขันแขง
ขุนคชขับคชแทง		ไล่ล้าง
ขุนม้าขับม้าแผลง		ธนูพิศม์
ขุนรถขุนพลง้าง		น่าไม้ปืนยิง
ชาวลงกาต่างเข้า		ตีประดา
ขุนคชขับรับงา		ฮึกห้าว
พลม้าขับม้าถลา		ซัดหอก ซัดเฮย
พลรถพลท้าวก้าว		สกัดกั้นธนูแผลง
ต่างตนต่างดุดื้อ		ทนคง
ทรหดอุกอาจตรง		ไล่ด้น
นนทการเร่งจัตุรงค์		รุกแล่น ทลวงแฮ
กองทัพลงการ้น		ย่นท้อเสียขบวน
มโหทรพิโรธเงื้อ		ตบองรัน
โลดไล่พลมลิวัน		กลั่นแกล้ว
จักรวรรดิเร่งรถถลัน		ฟันฝ่า มาแฮ
ถึงน่ารถพิเภกแล้ว		จึ่งเอื้อนบรรหาร
เหวย ๆ พิเภกรู้		พาลา
ใยทรยศเชษฐา		ร่วมไส้
ไปคบกับรามา		ผลาญญาติ แหลกแฮ
ใครจะนับว่าดีได้		ชาติอ้ายทรชน
เอะไฉนจักรวรรดิเจ้า		มลิวัน
แปดโสตเองสำคัญ		ผิดถ้อย
ทั้งนี้เพราะทศกรรฐ์		โมหมืด มนแฮ
ไป่ลักอรรคยอดสร้อย		ธเรศรไท้สี่กร
เราทูลทัดให้ส่ง		สีดา คืนเอย
ยังกลับมาโกรธา		ขับได้
ขืนดื้อต่อยุทธนา		พาญาติ มรณแฮ
เราซื่อพระจึ่งไว้		ชีพให้ครองเวียง
ฉะพิเภกหน้าไม่		มีอาย
ยกมนุษยขึ้นเปนนาย		ปกเกล้า
เศียรมึงจักจากกาย		เพราะจักร กูนา
ยิ่งพิโรธเร่งรถเข้า		มุ่งล้างชีวัน
พิเภกชาญหาญรบด้วย		ศิลป์ทรง
ฉาดฉับกลับเบี่ยงองค์		เปลี่ยนเปลื้อง
ต่างว่องต่างฤทธิรงค์		สองฟาด ฟันฮา
จักรวรรดิได้ทีเยื้อง		ฟาดด้วยคันศร
พิเภกผันหันห่างน้าว		ศิลป์ไชย
นบเดชตรีภูวไนย		กอบเกื้อ
ปล่อยสาตรเปรื่องปราดไป		ถูกจักร วรรดิแฮ
เกราะขาดสาตรฉ่ะเนื้อ		ปวดปิ้มวายชนม์
จักรวรรดิอ่านเวทล้าง		ศรหลุด แล้วเฮย
แผลงนาคศราวุธ		ว่องคล้อง
รัดพิเภกเซซุด		ตกจาก รถแฮ
สี่ภักตรสั่งยักษจ้อง		จับรั้งเรวมา
ลูกทศภักตร์รู้		กิติศับท์
รีบออกจากเมืองกับ		พี่เลี้ยง
กรุงมารบอกพ่อจับ		พิเภกจัก ฆ่านา
บุตรว่าเธอได้เกลี้ยง		กล่อมข้าขอทัณฑ์
จักรวรรดิยกโทษแล้ว		สั่งราช มันเฮย
นำพิเภกจำตราด		ตรุไว้
ชวนบุตรจะกลับยาตร		ยังนิ เวศน์นา
สั่งพวกพหลให้		เลิกเข้าลงกา

จบห้องที่ ๑๒๙
  เนื้อความกล่าวถึงไพนาสูรและพี่เลี้ยงมาถึงกรุงลงกา เข้าเฝ้าพิเภก และทูลว่าเรียนจบแล้ว ฝ่ายท้าวมลิวันยกทัพมาถึงด่าน และส่งวิศณุราชและนนทการไปแจ้งพิเภกว่าตนเป็นสหายทศกัณฐ์จะมาเยี่ยม ทราบว่าทศกัณฐ์สิ้นชีวิตแล้ว ขอให้พิเภกออกมาคารวะ พิเภกจึงให้ทูตไปทูลว่าพระจักรีแต่งตั้งให้ตนเป็นเจ้ากรุงลงกา จะไม่ขออ่อนน้อมต่อท้าวมลิวัน ท้าวมลิวันจึงสั่งให้เคลื่อนทัพประชิดกรุงลงกา เมื่อทั้งสองประจันหน้ากัน ท้าวมลิวันบริภาษว่า พิเภกทรยศพี่ชาย พิเภกโต้ว่าเป็นเพราะทศกัณฐ์หลงผิดไปลักพาชายาพระราม เมื่อทูลเตือนให้ส่งนางคืน กลับโกรธขับไล่ตนออกจากเมืองและทำสงครามกับพระราม จนพาญาติวงศ์ไปตาย ส่วนตนนั้นซื่อตรงต่อความถูกต้อง พระรามจึงไว้ชีวิตและให้ครองเมือง ท้าวมลิวันได้ฟังก็กริ้วโกรธเข้าต่อสู้กับพิเภก แผลงศรเป็นนาครัดพิเภกจนตกจากรถทรงและสั่งให้พลยักษ์จับตัวมา เมื่อไพนาสูรรู้ข่าวจึงขอให้ท้าวมลิวันไว้ชีวิตพิเภกเพราะมีบุญคุณได้เลี้ยงดูตนมา ท้าวมลิวันจึงให้ตีตรวนพิเภกแล้วสั่งเลิกทัพเข้ากรุงลงกา