ปางจอมพิภพเจ้า		จักรวาฬ
ทรงพระนามมหาบาล		แก่วนแกล้ว
มณฑาร์มิ่งเยาวมาลย์		อัคเรศ พระเอย
ถวัลย์ราชสราญแผ้ว		ผ่องพ้นไพรี
ระลึกถึงทศภักตรไท้		พรหมพงษ
เสด็จออกพระโรงทรง		สั่งให้
เสนีเทียบจัตุรงค์		โดยเสด็จ
ประเวศเยี่ยมลงกาไท้		พรุ่งแจ้งจักจร
นนทสูรรับสั่งแล้ว		เกณฑ์นิกร
เตรียมรถราพเคยจร		ยุทธย้าย
เทียมสีห์สี่พันสลอน		สลับเครื่อง สูงเอย
จัดแทตยโลทันร้าย		กาจพร้อมจวบอรุณ
จอมยักษทรงเครื่องพรอม๑		พลันคลา
กรกระลึงศรคทา		จักรแก้ว
เถลิงรถสั่งเสนา		คลายคลี่ พลเฮย
ลุเฃตรลงกาแล้ว		หยุดยั้งโยธี
ให้หาขุนด่านเฝ้า		บรรหาร ถามแฮ
เวียงศุขฤๅไภยพาล		รบร้า
ขุนด่านกราบทูลสาร		เศิกสู่ นครเฮย
สองมนุษยพานรกล้า		กลั่นห้าวโหมประจญ
องค์อุปราชทั้ง		อินทรชิต
ออกศึกเสียชีพิตร		เพลี่ยงพล้ำ
จอมเมืองคับแค้นจิตร		ยกออก ณรงค์เอย
พ่ายศึกพระองค์ซ้ำ		สุดสิ้นสูญชนม์
รามเศกพิเภกให้		ธำรง ภพแฮ
นามยศทศคิรีวงษ์		เชิดชี้
สองมนุษยกลับคืนคง		อยุทธเยศ เดิมเอย
ศึกสงบบ่อเนิ่นกี้		ก่อนไท้เสด็จถึง
จอมยักษ์ทราบมิตรมวย๒		กลางสมร
พระสลดหฤไทยถอน		โศกกลั้น
ตรัสเหวยภัทจักรจร		หาพิเภก มานา
ภัทจักรรับสั่งซั้น		เสริดเข้าเวียงไชย
ถึ่งแถลงเสนิศรน้อม		นำทูล
พิเภกทราบเทพาสูร		สู่ด้าว
หวาดศึกนึกอาดูร		ถวิลหวั่น กระมลนอ
หวนหักหฤไทยท้าว		ตรัสแกล้งแสดงหาญ
เราเผ่าสุระเชษฐเชื้อ		ชาญณรงค์
ฤๅจักคบพาลพงษ์		ต่ำใต้
ภัทจักรบัดยินทรง		ตรัสกลับ มาแฮ
ทูลราพเทพาได้		สดับแล้วโกรธา
สั่งคลี่พยุหย้าย		โยธี
คึกคึกเพียงปัถพี		ลั่นร้าว
ตั้งคอยทศคิรี		วงษยก มาเฮย
ทุกหมวดทุกกองห้าว		หื่นร้าเริงผจญ
พิเภกหวาดหวั่นด้วย		ดัษกร
ภัทจักรจากนคร		กลับแล้ว
สอบดวงพระเคราะห์จร		ในจักร บทีปแฮ
กาละร่วมตะนุบ่แค้ลว		ฆาฎทั้งลักษณจันทร์
เสาร์เสริดทับโสระร้าย		เรือนมิน
เกาะนวางค์ลักษณฉินท		ฤกษร้อน
แต่พฤหัศสิบเอ็จกิน		กอบโชด ไชยนา
เหนจักมีผู้ช้อน		ช่วยพ้นไภยเขญ
หริรกษจักเยี่ยมด้วย๓		ศรทรง
ศึกติดพระนครคง		ทราบซั้น
พลันสั่งมาตยาจง		ไตรตรวจ พลเฮย
คูคายปราการกั้น๔		ปิดป้องทวารเวียง
ปางพระราเมศรเจ้า		อยุทธยา
เนาราชมณเทียรปรา		สาทไท้
พรอมองค์อรรคชาศชา๕		ยาสถิตย์ ผธมเอย
จวบประจุสไสมยใกล้		รุ่งแล้วทรงสุบิน
แสงอรุณอร่ามแผ้ว		นภา
ฟื้นจากศิรีไสยา		ยาตรเต้า
เสร็จสรงพระทรงอา		ภรณ์ออก พระโรงเอย
สวาฝ่ายเสนีเฝ้า		ประนตน้อมบาทบงษ์
ตรัสเล่าลักษณเนื้อ		นิมิตร
อากาศเกิดธุมทิศ		ออกใต้
มีชายแกว่งตรีมหิทธิ์		หารสู่ เราเฮย
แหวะอุระกระจายไส้		จรดล้อมจักรพาฬ
พลันเสด็จระเห็จข้าม		นัที
เมฆหม่นโล่งระพี		แผดแผ้ว
โหรพิเคราะห์จักร้ายดี		เหตุแห่ง สุบินเฮย
โหรคิดคำนวนแล้ว		แน่น้อมทูลทาย
นิมิตรวิปะริตพื้น		อัมพร
ศึกจักติดพระนคร		เขตรไท้
ไส้พระขระจายจร		จวบจักร วาฬแฮ
เพื่อเดชพระจักได้		ปกหล้าสากล
ทรงสดับหวั่นท้าวทศ		คิรี วงษนา
ผ่านภพลงกามี		ฤทธิ์น้อย
หากเศิกรบราวี		จักวอด วายแฮ
จำจักแผลงศรคล้อย		เยี่ยมแคว้นแดนมาร
ตริเสร็จพระหัตถ์คว้า		พาลจันทร์ ศรแฮ
เสด็จสู่พระลานพลัน		เหนี่ยวน้าว
ศรระเหจเวหาศคัล		ไลยลิบ ไปนา
บรรลุลงกาด้าว		พิเภกได้ทฤษดี
สมคิดขุนราพแล้ว		เรวจร
ตั้งเครื่องสการกร		กราบไหว้
ชูพานรัตน์รับศร		ลิขิตผูก ถวายเฮย
ศรกลับคืนสู่ไท้		ท่านท้าวผธมสินธุ์
จักรกฤษณพิศสาศน์สิ้น		สารา
ทราบศึกติดลงกา		กาจแกล้ว
ดำรัสสั่งให้วา		ยุบุตรช่วย พิเภกเฮย
วายุบุตรรับสั่งแล้ว		มุ่งเมื้อนครมาร
บรรลุนัคเรศเข้า		โรงคัล
ราพเพ่งพานรผัน		ผาดใกล้
กุมกรกระบี่จรัล		จรดร่วม อาศน์เอย
วายุบุตรยกหัตถ์ไหว้		พิเภกแล้วแสดงความ
ทรงพระวิตกด้วย		ท่านนัก
ด้วยบ่เคยหาญหัก		ศึกกล้า
เกรงจะเพลี่ยงปรปักษ		เสียท่วง ทีเอย
จึงโปรดสั่งให้ฃ้า		ช่วยเกื้อการณรงค์
แต่เราเปนฃ้าบาท		อวตาร มานา
ยังบ่เคยออกราญ		รบสู้
ศึกนี้จักฃอหาญ		ออกหัก ก่อนพ่อ
เหนเพลี่ยงท่านคอยกู้		ปลดร้ายภายหลัง
ตรัสกับวายุบุตรแล้ว		บัญชา
สั่งแทตย์นามเปาวะนา		อยู่นั้น
สูจงตรวจไตรตรา		พลผูก คะเชนทรเฮย
อำมาตยรับสั่งซั้น		จัดพร้อมพลากร
จอมราพทรงเครื่องแล้ว		กุมศร
เถลิงคชสั่งนิกร		ยาตรย้าย
เครื่องสูงส่ำสลอน		ธุชเทิด ทายแฮ
วายุบุตรระเห็จผ้าย		เผ่นพื้นพโยมตาม

จบห้องที่ ๑๒๓
  เนื้อความกล่าวถึงท้าวมหาบาลเจ้ากรุงจักรวาลนึกถึงทศกัณฐ์ จึงจัดทัพไปกรุงลงกา เมื่อไปถึงทราบว่าทศกัณฐ์และอินทรชิตสิ้นชีพแล้ว บัดนี้พิเภกเป็นท้าวทศคีรีวงษ์ครองกรุงลงกา ท้าวมหาบาลจึงสั่งให้พิเภกมาเฝ้า พิเภกหวั่นใจว่าจะเกิดศึกแต่แข็งใจไม่ยอมไปเฝ้าและตรวจดูดวงชะตาของตน ทราบว่ามีเคราะห์แต่จะมีผู้มาช่วย ฝ่ายพระรามทรงฝันร้าย โหรทำนายว่าจะมีศึกมาติดดินแดน แต่บารมีพระรามจะปกป้องไปทั่ว พระรามคิดว่าอาจจะมีศึกติดกรุงลงกา จึงแผลงศรไปยังกรุงลงกา พิเภกจึงแจ้งข่าวกลับมาทูลพระรามว่า มีศึกประชิดกรุงลงกา พระรามสั่งให้พระยาอนุชิตไปช่วย แต่พิเภกกล่าวว่าตั้งแต่เป็นข้ารองบาทยังไม่เคยรบ จึงขอออกรบเอง และหากเพลี่ยงพล้ำขอให้พระยาอนุชิตไปช่วย