| ยาตรย้ายพยุหพื้น | พลหาญ | |
| จากขีดขินเขนขาน | โห่เร้า | |
| สามกระษัตริยแสนสำราญ | บนบุษ บกเฮย | |
| ทัพน่าธงนำเข้า | เฃตรแคว้นแดนดง | |
| เดินกระบวนทัพสท้าน | ธรณิน | |
| เสียงสนั่นแตรสังขพิณ | พาทยฆ้อง | |
| ขนัดรถคชวรินทร์ | อัศวราช ครื้นแฮ | |
| ฮึกกระหึมโห่ร้อง | เร่งริ้วพลจรัล | |
| เสียงลั่นพิฦกล้ำ | ลุดง รังเฮย | |
| พระตรัสเรื่องอรอนงค์ | นุชนอ้ง | |
| เมื่อตามพระเอกองค์ | สกุณออก ความนา | |
| คาบพระธำมรงค์ก้อย | สุโนคท้าวทูลถวาย | |
| สดายุสุดสิ้น | ชนมาน | |
| พี่พนมศพสการ | เสร็จแล้ว | |
| เที่ยวตามอัคเรศราญ | รอนราพ เรียบนา | |
| เสร็จศึกจึงรับแก้ว | เกษสร้อยสู่เมือง | |
| ตรัสพลางทางเร่งเร้า | รีบพลา กรเฮย | |
| ถึงฟากฝั่งโคธา | ประทับรอ้น | |
| สามกระษัตริย์สรงวา | รินรื่น ฤไทยแฮ | |
| ชมอุบลบานซ้อน | สลับล้วนหลายศรี | |
| สินธุใสในวากเวิ้ง | หว่างอุบล | |
| มัจฉะว่ายแหวกวน | แวดเคล้า | |
| ว่ายดำผุดพ่นชล | ชิงเหยือ กันนา๑ | |
| บ้างแอบกอบัวเข้า | กัดก้านกินไคล | |
| พระสรงเสร็จเสด็จขึ้น | ทรงประทับ | |
| บุษบกแก้วระยับ | ยาตรฟ้า | |
| โสรมนัศตรัสกับ | สองกระษัตรย์ เกษมเฮย | |
| พระสุริยส่องแสงกล้า | พักร้อนรอพล | |
| พิเภกสุครีพทั้ง | หณุมาน | |
| นิลนนท์พลทหาร | แซ่ซ้อง | |
| ลงเล่นกระสินสนาน | แสนสนุก สนั่นฮา | |
| จนบดบ่ายนายร้อง | เรียกขึ้นคอยเตรียม | |
| หยุดร่มมารุดริ้ว | รอเย็น | |
| ภอบ่ายสามโมงเห็น | เหือดร้อน | |
| ขบวนแห่จัดเป็น | พยุหะ บาตรแฮ | |
| แห่กระบี่สี่สายซ้อน | เสร็จเยื้องยาตรา | |
| เดินทัพคับคั่งเข้า | เฃตรไพร วันแฮ | |
| แลสลับล้วนไศล | หลากล้ำ | |
| ชมสัตวจตุบาทใน | อรัญนก เอนกนา | |
| มัจฉโลดเล่นน้ำ | หลั่งล้นลำธาร | |
| เยนชื่นรื่นร่มไม้ | มีพรรณ ต่างเฮย | |
| ระตะดอกออกอนันต์ | นับร้อย | |
| หอมรินเรี่ยทางจรัล | เจริญราช ฤไทยแฮ | |
| บ้างห่อกลิ่นกลีบช้อย | พระชี้นางชม | |
| ดำเนินพลพ้นพระ | ฤๅษี | |
| สรภังค์ภารทวาชชี | ใช่ใกล้ | |
| ข้ามฝั่งสะโตงลี | ลาศล่วง ทางฮา | |
| ถึงพระวสิฐให้ | หยุดพื้นพลากร | |
| คณะนักสิทธิ์สดุ้ง | โดดกระฎี | |
| ต่างตื่นว่าไพรี | รีบเร้น | |
| หอบบริกฃารหนี | เนารก | |
| เคยเข็ดกากนาเว้น | แต่เจ้าคุณครู | |
| ฝ่ายสองนักสิทธิซ้อม | สวดมนต์ เย็นเฮย | |
| ยินแซโสตรเสียงพล๒ | ลั่นพื้น | |
| พระอยุดเงียบคิดฉงน | ผงกแอบ มองแฮ | |
| เหนพยุหโห่ครื้น | คิดคร้ามใครไฉน | |
| ผิดสังเกตจับไม้ | ธานกร | |
| จากกุฎีรีบบทจร | จดจ้อง | |
| เหนองค์พระทรงศร | เกษกระษัตรย์ | |
| เรียกศิศยเสียงอึงก้อง | อย่าช้าไปเชิญ | |
| ปางพระบรมนารถเจ้า | จักรกฤษณ์ | |
| ชวนอนุชพระขนิฐ | แน่งน้อย | |
| เสร็จสู่สิทธาสถิตย์ | ประทับ ที่เฮย | |
| น้อมศิระเรียบร้อย | แทบเท้าชฎิลดง | |
| พระครูผู้เถ้าทัก | ถามไท ท่านเฮย | |
| เดิมประพฤดิเนาไพร | พรตพร้อม | |
| ลาผนวชเมื่อปางใด | ได้พวก พหลเฮย | |
| พลทหารห้อมล้อม | มากล้วนมารลิง | |
| พระเล่าเรื่องแต่ต้น | ตามมูล เหตุเฮย | |
| จนฆ่าทศเศียรสูญ | ชีพม้วย | |
| เศกพิเภกครองประยูร | ยาตรพยุห์ ส่งนา | |
| ครบสัตยเสร็จศึกด้วย | กลับเข้าอยุทธยา | |
| เสวะนะพระพรอกพร้อง | สองสิท ธาแฮ | |
| โสรมนัศในจิตร | แจ่มหน้า | |
| อสุรปัจจามิตร | มารหมู่ หมดฤๅ | |
| สองพระทรงญาณกล้า | กล่าวถ้อยถวายไชย | |
| ฝ่ายกุขันอยู่ด้าว | ปลายแดน | |
| พฤกษร่วงสิบสี่คะแนน | เหน็บไว้ | |
| ครบตามรับสั่งแสน | โสรมนัศ นักนา | |
| จำจะถามชฎิลได้ | เรื่องรู้ร้ายดี | |
| ตริเสร็จรเห็จขึ้น | บนพฤกษ์ | |
| เป่าหลอดเรียกพลคึก | คักพร้อม | |
| ต่างถือธนูฮึก | หาญโห่ โหมฮา | |
| เกณฑกระบวนบ่าวล้อม | ลัดเลี้ยวลงทาง | |
| มาถึงที่ท่าข้าม | คิดฉงน | |
| เหนรอ่งรอยรถพล | พักช้าง | |
| ติณะชาติชายชล | รอยย่ำ ยักษ์แฮ | |
| ไม้ไล่แหลกคชล้าง | ลู่ล้มแลตลุย | |
| จะเปนจอมกระษัตริยเจ้า | ใดดล แดนเฮย | |
| เสร็จประภาศพาพล | ผ่านด้าว | |
| ยุรยาตรพยุหยล | ยศยิ่ง ใหญ่นอ | |
| สังเกตรอยก่ายก้าว | พ่างพื้นปถพี | |
| กุขันสนเท่ห์แท้ | มาไกล | |
| เหนจะพักอยู่ใน | ป่านี้ | |
| ยลรอยยิ่งสงไสย | สาวบาท | |
| บอกบ่าวพวกเราลี้ | ลาศเต้าตามถาม | |
| มาถึงนิวาศน์เจ้า | จอมอา จาริยเฮย | |
| พวกยักษลิงวิ่งฮา | ฮึกห้าม | |
| พระยลกุขันมา | ตรัสเรียก | |
| พรานนึกใจจิตรคร้าม | ยอบยั้งบังคม | |
| พระถามถึงมาตุรทั้ง | สุริวงษ์ | |
| องค์อนุชสององค์ | รว่มไร้ | |
| พรานทูลว่าวรพงษ์ | ผอมซูบ สลดแฮ | |
| ผองพิโยคจิตรไข้ | คับแค้นขุ่นทรวง | |
| พระทราบโศกสั่งให้ | วายุบุตร | |
| กับกุขันรีบรุด | เร่งเฝ้า | |
| สามพระนาฎสองอนุช | ในนิเวศน์ | |
| ทูลว่าเรารอเข้า | หยุดยั้งเยียนครู | |
| สองนายรับสั่งแล้ว | ทูลลา | |
| สมเด็จพระจักรา | รีบร้น | |
| มาตามเฃตรมรรคา | ข้ามโขด เฃาแฮ | |
| พรานกุขันนำด้น | ดัดดั้นดงหลวง |
เนื้อความกล่าวถึงพระราม พระลักษณ์ และนางสีดา เสด็จออกจากเมืองขีดขิน พระรามเล่าเรื่องนกสดายุถวายแหวน ออกติดตามนาง ต่อสู้กับพวกยักษ์จนได้รับชัยชนะ และพานางสีดากลับเมือง เดินทางรอนแรมมาในป่าจนข้ามฝั่งแม่น้ำสะโตง จนถึงสำนักของพระฤษีวสิฐ จึงหยุดพักพล พระฤษีให้ศิษย์ไปทูลเชิญทั้งสามกษัตริย์ให้แวะประทับที่สำนัก พระรามตรัสเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนถึงได้ฆ่าทศกัณฐ์ และอภิเษกพิเภกครองเมือง และกำลังนำทัพกลับกรุงอยุธยา ฝ่ายพรานกุขันที่เฝ้าอยู่ชายแดนรู้ว่าครบกำหนดเวลา ๑๔ ปี จึงจะไปถามความกับพระฤษี เมื่อถึงริมแม่น้ำ เห็นร่องรอยกองทัพพักอยู่ ก็จะเข้าไปแต่พลลิงวิ่งมาห้าม พระรามทอดพระเนตรเห็นจึงตรัสเรียกพรานกุขันให้เข้าเฝ้าและตรัสถามถึงพระมารดาทั้งสามและพระอนุชาทั้งสอง พรานกุขันทูลว่า ทุกพระองค์ต่างเศร้าโศก พระรามจึงให้หนุมานและพรานกุขันรีบไปทูลพระมารดาและพระอนุชาว่า พระองค์และกองทัพได้เดินทางมาถึงแล้ว และพักอยู่ที่สำนักพระฤษีวสิฐ