| พระสฤษดิรักษล้ำ | ฤทธิ์รงค์ | |
| สถิตยราชพลับพลาทรง | แท่นแก้ว | |
| ส่ำหมู่อสุรพงษ | พานเรศร เฝ้าแฮ | |
| สดับศรัทพันถกแล้ว | หลากท้าวถามโหร | |
| โหราไวเวทเชื้อ | วิศุญาณ ตรวจนอ | |
| ตรีเนตรยามอัษฐการ | กอบด้วย | |
| กำหนดดิถีวาร | วรโชด | |
| อริจวบชีพม้วย | แม่นแล้วทูลฉลอง | |
| อันซึ่งศรัทล่ำอื้อ๑ | อารัญ | |
| คือราพบัลไลยกัลถ์ | กาจกล้า | |
| เอารสทศเศียรครรภ์ | นางอรรค คีเอย | |
| กาลนาคขอไว้หล้า | แหล่งเบื้องบาดาล | |
| มารทราบบิตุเรศร์ม้วย | มาตาม ตอบแฮ | |
| เชื่อฤทธีพยายาม | อาบหว้าน | |
| ผู้เดียวด่วนโดยความ | พิโรธ แรงฮา | |
| ชอบบุตรพระพายต้าน | ต่อมล้างกลางหน | |
| ทรงสดับรับสั่งใช้ | หณุมาน | |
| กระบี่รับโองการ | นอบน้อม | |
| แสดงเดชเหาะเหินทยาน | ลุล่วง โยชน์เฮย | |
| ลงแทบขอบบึงด้อม | ดอดร้าณรงค์รอญ | |
| ลูกลมร่ายเวทเปลื้อง | แปลงตน | |
| เปนกระบือบัดดน | ด่วนเต้า | |
| ลงบึงทอดกายกล | ติดหล่ม อยู่แฮ | |
| หวังจักลวงยักษเข้า | แยกรู้พะลังมาร | |
| บัลไลยกัลป์อสุรร้าย | เรวจร | |
| ลุที่บึงกาษร | สถิตย์ร้อง | |
| ถามถึงพวกพานร | มนุษย์ลักษณ์ รามเอย | |
| เดินทัพทางนี้พ้อง | พบบ้างฤๅไฉน | |
| มหิงษ์แปลงแต่งเล่ห์เอื้อน | เอาที | |
| ตูก็ติดหล่มทวี | เทวศร้อน | |
| ท่านถามท่านจักลี | ลาศกิจ ท่านนา | |
| ผิว่าช่วยผดุงช้อน | ฉุดขึ้นควรแถลง | |
| มารหลงบรู้เล่ห์ | รับคำ ศึกเฮย | |
| คาดขมวดเขมงกำยำ | หยักรั้ง | |
| โดดดลแบกดันสำ | แดงเดช ฉุดแฮ | |
| เตมอ่อนหลายคาบยั้ง | อยุดท้อถอนใจ | |
| มหิงษว่าท่านฤทธิแกล้ว | กลับแสยง นึกนอ | |
| จรเหนื่อยมาลงแปลง | ปลักปล้ำ | |
| แม้อยุดผ่อนภักแรง | เริงรื่น ลองแฮ | |
| ราพชอบรีบสู่น้ำ | ลูบไล้สบายทรวง | |
| หายเหนื่อยเข้าแบกอุ้ม | อุตลุด | |
| มหิงษหย่อนผ่อนผละผลุด | หล่มพ้น | |
| ยักษถามทัพลิงมนุษย์ | ยกยาตร ไฉนนา | |
| ขุนกระบือเล่ห์ล้น | ฬ่อล้อเลลิงเชิง | |
| อสุรสิงหนาทก้อง | ตโกนถาม | |
| มหิงษบอกนรายน์ราม | ฤทธิแกล้ว | |
| อาศน์นาคแบ่งภาคตาม | เปนพระ ลักษณแฮ | |
| มาปราบอสุรแล้ว | ราพรู้เรวหนี | |
| กุมภัณฑ์พิโรธจ้วง | โจมจับ | |
| ขุนกระบือสบัดรับ | เสี่ยวจ้ำ | |
| ยักษโลดเหยียบหลังกลับ | ตีตอบ ตบึงเฮย | |
| มหิงษแก่แพ้ท่าปล้ำ | สลัดเปลื้องปละหนี | |
| กาษรหลบลับแล้ว | แปลงตน | |
| เปนเพศสวาเสวตรขน | ผ่องผู้ | |
| ราพโกรธไล่ตามผจญ | ควายเจอะ ลิงแฮ | |
| ยักษ์อยุดถามสวารู้ | แหล่งเร้นมหิงษไฉน | |
| ลิงถามนามพวกพ้อง | กุมภัณฑ์ | |
| บอกชื่อบัลไลยกัลป์ | บุตรไท้ | |
| ทศเศียรซึ่งโรมรัน | รามยก กลับนอ | |
| ตามทัพพบมหิงษให้ | ช่วยพ้นหล่มหนี | |
| วานรหัวเราะเย้ย | หยาบหยาม ยักษเอย | |
| สูอย่ามาดหมายตาม | ต่อท้าว | |
| มาเดียวเที่ยวเซอะถาม | จักบอก จริงนอ | |
| เราและทหารห้าว | แห่งเบื้องบาทนรายน์ | |
| อสุเรศรพิโรธเคี้ยว | ขบฟัน | |
| สองเนตรดุจเพลิงกัลป์ | โลดคว้า | |
| ลิงรับกลับกลายผัน | เปนหณุ มานแฮ | |
| รนรุกคลุกคลีร้า | เล่หล้ำจักรผัน | |
| มารแผลงศรสาตรห้าว | หาญฤทธิ์ | |
| ลูกกระจายจรประชิต | ไล่ล้อม | |
| ลูกลมรวบรอบทิศ | ทบหัก เย้ยแฮ | |
| ร้องว่าเหวยมารค้อม | สาตรไว้ไป่แผลง | |
| กุมภัณฑ์ผันเผ่นเงื้อ | คทาตี | |
| วายุบุตรชักตรี | ปัดป้อง | |
| กระโจมจับอสุรี | เลือกลื่น หลุดเฮย | |
| รบรับสับประยุทธก้อง | กึกหล้าแหลกไศล | |
| บัดบุตรมารุตร้อน | ฤๅไทย | |
| ถวิลพิเภกทูลไข | ข่าวต้อง | |
| ขุนราพฤทธิเกรียงไกร | การอาบ หว้านเอย๒ | |
| จักประหารมารข้อง | ขัดแก้กลไฉน | |
| พลางนิมิตรรูปไว้ | แทนตน | |
| ให้อยู่รอต่อรณ | ราพแกล้ว | |
| ลูกลมเหาะมาดล | มรกฎ เขาแฮ | |
| นบพระทิศไภยแล้ว | เล่ารื้อถามอุบาย | |
| พระนักสิทธิสดับเอื้อน | อื๋ออือ | |
| กิจใช่กิจกูฤๅ | ร่ำร้าย | |
| พลางหยิบฝุ่นทรายถือ | ทำเล่น โรยฮา | |
| กระบี่ยลเยี่ยงย้าย | แยบรู้ลาจร | |
| หณุมานคลุกฝุ่นฟุ้ง | ฟูมกาย | |
| เหาะรีบลุบึงหมาย | มุ่งปล้ำ | |
| เปลี่ยนแปลงวับเดียวหาย | เหนรูป เดิมเฮย | |
| โจมจับกลับเกลือกซ้ำ | สาดด้วยธุลีทราย | |
| บัลไลยกัลป์หวั่นเศร้า | เสียวทรวง | |
| ต้องฝุ่นชะโลมลวง | ฬ่อล้อ | |
| ประหนึ่งแหวะควักดวง | ชีพเด็จ เจียวแฮ | |
| ฤทธิอาบหว้านยาท้อ | ที่ชื้นลื่นหาย | |
| ยักษหวนมานะรื้อ | รณรบ | |
| ยักษฟาดลิงตามตบ | ต่อยจ้ำ | |
| ยักษโจมหวดลิงทบ | ทวนถีบ ยักษเฮย | |
| ยักษพลาตลิงโลดซ้ำ | เสิดขึ้นขวัดฅอ | |
| ลิงฟัดกัดยักษล้ม | เสียหลัก | |
| ลิงเหยียบแย่งคทายักษ | เย่อไว้ | |
| ลิงจับถอดตรีชัก | ฉะฟาด ยักษแฮ | |
| ลิงตัดเศียรยักษได้ | ด่วนหิ้วเหาะทยาน | |
| มาถึงลงแทบท้าย | พลับพลา | |
| ภอพระกฤษณอนุชา | ออกพร้อม | |
| มวญหมู่อสุรพา | นรนบ เฝ้าเฮย | |
| กระบี่ถวายเศียรน้อม | นอบเกล้ากราบทูล | |
| พระเหนเศียรลูกท้าว | ทศภักตร์ | |
| ชมกระบี่จงรักษ | ร่วมร้อน | |
| บำเนจท่านถึงจัก | มอบมิ่ง เมืองแฮ | |
| ไป่เท่าความชอบซ้อน | เชิดใช้ในณรงค์ |
เนื้อความกล่าวถึงพระรามได้ยินเสียงบัลไลยกัลป์สำแดงเดชดังกึกก้อง จึงสั่งให้หนุมานไปรับมือ หนุมานแปลงเป็นกระบือติดหล่มเพื่อลองกำลังยักษ์ บัลไลยกัลป์ผ่านมาจึงถามถึงพระรามและพระลักษณ์ กระบือแปลงตอบว่าขอให้ช่วยยกตนขึ้นจากหล่มก่อนแล้วจะบอก บัลไลยกัลป์หลงกลทำตาม แต่ดึงไม่ขึ้นจนหนุมานเห็นว่าบัลไลยกัลป์อ่อนแรงแล้วจึงปล่อยให้ดึงขึ้นจากหล่ม แล้วบอกว่าพระรามและพระลักษณ์จะมาปราบยักษ์ ให้บัลไลยกัลป์หนีไป บัลไลยกัลป์โกรธเข้าปล้ำจับตัวแต่กระบือแปลงหนีไปได้ แล้วคืนร่างเป็นหนุมานเข้าต่อสู้กัน แต่จับตัวบัลไลยกัลป์ไม่ได้ จึงนึกได้ที่พิเภกเคยบอกว่าบัลไลยกัลป์อาบว่านยาไว้ทำให้ตัวลื่น หนุมานจึงเนรมิตรูปแทนตนไว้ แล้วเหาะไปถามพระฤษีทิศไภยที่เขามรกตเพื่อถามถึงกลอุบายปราบยักษ์บัลไลยกัลป์ พระฤษีไม่บอกอุบายแต่หยิบฝุ่นทรายมาโรยเล่น หนุมานรู้ความหมาย จึงเอาตัวคลุกฝุ่นแล้วเหาะกลับมาสู้ต่อ หนุมานเกลือกตัวและสาดทรายเข้าใส่บัลไลยกัลป์ ทั้งสองต่อสู้กันจนบัลไลยกัลป์เสียทีถูกหนุมานตัดเศียรนำไปถวายพระราม