| บัลไลยกัลป์มหิทธิเหี้ยม | เหิมทนง | |
| ตั้งแต่ห้าขวบอง | อาจร้าย | |
| เปนโอรสเจ้าลง | กาเกียรติ์ เลิศแฮ | |
| กาลอรรคคีฝ่ายซ้าย | นาฏนนมารดา๑ | |
| ไอยกาขอราพไว้ | บาดาล | |
| เจริญศุขเนานาคนาน | นัยช้า | |
| เจดปีเจดเดือนชาญ | ชุบแช่ ยาเอย | |
| กายมลื่นยืนยงกล้า | กาจเกรี้ยวเดียวคนอง | |
| ขุนมารหาญฮึกห้าว | เหิมอง อาจเอย | |
| เถลิงสุวรรณปรางอลง | กฎแก้ว | |
| สนมนาคอเนกอนงค์ | นางขับ กล่อมแฮ | |
| ไสยาศน์เหนืออาศน์แผ้ว | ผ่องพื้นอำไพ | |
| คราวเหตุอาเภทร้าย | ลางฝัน เหนเฮย | |
| เทพยเทิดธทายขรรค์ | ขู่ก้อง | |
| สี่กรจับกุมภัณฑ์ | พับหัก สอนา | |
| แขวะควักดวงจิตรจ้อง | เจียดได้เสด็จจร | |
| ผวาตื่นอุระเต้น | สดกดวง แดเอย | |
| ขุกคิดนิมิตรทรวง | สะดุ้ง | |
| เหตุสองเกิดเกษปวง | ญาติมิตร ไฉนนอ | |
| ภออุไทยเรื่อรุ้ง | รุ่งเร้ารังษี | |
| พลันทรงสรงภักตรแล้ว | จรจรร | |
| สู่สนานธารสุคันธ์ | รศเร้า | |
| ทรงเครื่องนพรัตน์อัน | โออ่า องค์เอย | |
| นางนาคพนักงานเข้า | พัดแผ้วกระพือลม | |
| ราพจรจากห้องรัตน์ | เรืองรจิต | |
| เฝ้าพระไอยกาชิด | แท่นแก้ว | |
| นบลาเยี่ยมชนนิศร | ชนกนารถ ณกรุงแฮ | |
| แต่จากสองพระแคล้ว | คลาศหน้ามานาน | |
| กาลนาคปิ่นพื้นภพ | พาสุกรี | |
| สดับอสุรวาที | ถ่องถ้อย | |
| ตรงอนุญาตลี | ลารีบ กลับพ่อ | |
| แม้ว่าช้าตาละห้อย | ห่วงล้ำหลานขวัญ | |
| ตาหวังราชกิจด้าว | บาดาล มอบเอย | |
| ให้ช่วยพิทักบการ | กอบรู้ | |
| จึ่งจะอภิเศกหลาน | เถลิงภพ นาคนอ | |
| ตาใคร่ทรงศีลกู้ | ก่อเกื้อพรหมจรรย์ | |
| บัลไลยกัลป์รับถ้อย | ทูลขยาย | |
| กำหนดสับตวารหมาย | ไม่ช้า | |
| บัดลากลับรีบผาย | ผันสู่ ปรางแฮ | |
| ตรัสสั่งสนมสนิทหน้า | นิ่มเนื้อนวลถนอม | |
| สั่งเสร็จอสุรเข้า | สรงชล | |
| ชำระสระสกนธ์ | เกษเกล้า | |
| โดยเวทวิเศศมนต์ | มารประ สิทธิ์นา | |
| ทรงพระสุคนธ์เคล้า | เครื่องฟุ้งจรุงใจ | |
| เสร็จสรงทรงสนับช้อย | เชิงงอน | |
| ภูษิตฉลององค์อร | เอี่ยมพริ้ง | |
| เกราะนวมสอดทองกร | ประวิช สรวมเฮย | |
| ตาบทิศทับทรวงสอิ้ง | อิกสรอยชฎาทรง๒ | |
| ออกจากปราสาทแก้ว | สุรกาญจน์ | |
| แผลงฤทธิวิทยาดาล | เดชห้าว | |
| ปถวยแยกเยี่ยงทวาร | ไวว่าง เปิดแฮ | |
| รีบรัดลัดลด้าว | ด่านแคว้นลงกา | |
| ถึงเมืองภอมืดสิ้น | แสงไถง | |
| เดินสดับสรรพเสียงใด | เซียบซ้อง | |
| พลเมืองห่อนเหนใคล | คลาเช่น ก่อนฮา | |
| สงัดเงียบพิณพาทย์ฆ้อง | หลากล้ำเหลือฉงน | |
| วิปริตคิดเช่นร้าย | เราฝัน ไฉนนอ | |
| อสุรเหนอัศจรรย์ | จิตรว้า | |
| จำลอบสอบสารสรรพ์ | สืบพระ แม่เอย | |
| คงประจักษไป่ช้า | คิดแล้วเรวจร | |
| ถึงวังเข้าซุ่มซุ้ม | พระทวาร | |
| ยอหัตถ์นมัสการ | กึ่งเกล้า | |
| ร่ายเวทเดชพรหมมาน | สมัถมุ่ง จิตรแฮ | |
| ตระบัดก็หายกลายเข้า | สู่ห้องมาตุรงค์ | |
| ราพคลายพระเวทให้ | เหนองค์ | |
| ยูรยาตรมาดหมายตรง | แท่นแก้ว | |
| ฝ่ายกาลอรรคคีอนงค์ | เนาอาศน์ นางนา | |
| เหนพระโอรสแล้ว | วิ่งว้ามาประคอง | |
| จูงกรตรงขึ้นแท่น | ทองพราย | |
| ทรงโศกกันแสงสยาย | เกษเกล้า | |
| เอารสตะลึงกาย | กลเกี่ยง จิตรแฮ | |
| ถามพระชนนิศร์เศร้า | โศกด้วยใดไฉน | |
| นางทรงพิลาบรื้อ | รำพรรณ | |
| มนุษย์ลักษณรามอัน | อาจกล้า | |
| คุมกระบี่พลขันธ์ | ศึกพิ ฆาฏเฮย | |
| พ่อพี่ลุงอาวว้า | วุ่นม้วยมวญสหาย | |
| แต่พิเภกคิดร้าย | ฤษยา | |
| เปนพวกมนุษย์รามา | มอบด้าว | |
| มณโฑทิพย์โสภา | เศกคู่ ครองแฮ | |
| รามพึ่งยกพยุห์ห้าว | กลับได้ตรีวาร | |
| สดับสารอสุรเศร้า | เสียวทรวง | |
| กอดบาทชนนีตวง | เทวศไห้ | |
| พระฉัตรเพชรเสดจสรวง | สุรโลกย์ แล้วเอย | |
| หวังพระเกียรดิจักได้ | ปกเกล้ากระหม่อมนาน | |
| สงสารบิตุเรศโอ้ | อีกพระ ลุงเอย | |
| กุมภกรรฐอินทระ | ชิตม้วย | |
| สิ้นญาติขาดวงษ์อะ | สูรศักดิ์ เสื่อมแฮ | |
| อัประยศทศทิศด้วย | ดั่งนี้ดีไฉน | |
| ลูกก็ชายชาติเชื้อ | ชาญเวท พรหมเอย | |
| ควรคิดคุณบิตุเรศร์ | ร่วมเศ้รา | |
| แสงสาตรพระทรงเดช | ใดอยู่ ขอนา | |
| จักตอบต่อณรงค์เร้า | รีบมล้างลักษณราม | |
| นางสดับโอรสพร้อง | พลางปราม ลูกเอย | |
| สองมนุษย์ลิงราม | ฤทธิห้าว | |
| ทั่วทิศคิดเข็ดขาม | ขยาดเดช เขานอ | |
| พ่ออย่าไปต่อท้าว | แม่ท้วงจงฟัง | |
| เสียวโสตรพิโรธรื้อ | แรงกาจ | |
| เสียงสนั่นปราสาท | สะท้าน | |
| เปนชายชาติอสุรอาจ | ออกฤทธิ ใครฤๅ | |
| ใดจักขัดคัดค้าน | แต่ข้าคงประจญ | |
| สดับลูกหวาดหวั่นว้า | หวามจิตร หวิวนอ | |
| สุดจักปลอบปรามคิด | ขัดข้อง | |
| นางทรงหยิบศรสิทธิ์ | สุรเชฐ ส่งแฮ | |
| พรประสาทอาจป้อง | ปัดเสี้ยนเศิกไกษย์ | |
| ราพรับเคารพแล้ว | ลาจร | |
| แสดงเดชเดินอำพร | ผาดฟ้า | |
| ข้ามโขดเฃตรสาคร | ลุฝั่ง ลงเอย | |
| ถึงวิถึใหญ่ว้า | วุ่นค้นยลรอย | |
| เหนพนัศถนัดแท้ | ทิวพฤกษ ยับนอ | |
| เดียวโดดพิโรธคฤก | ครั่นครื้น | |
| โดยอิทธิ์มหิทธิ์ฮึก | เหิมเดช แสดงแฮ | |
| เสียงสนั่นลั่นพื้น | พ่างหล้าแหลกสลาย |
เนื้อความกล่าวถึงบัลไลยกัลป์โอรสทศกัณฐ์กับนางกาลอัคคีมเหสีฝ่ายซ้าย อยู่ในเมืองบาดาลกับท้าวกาลนาคผู้เป็นอัยกา บัลไลยกัลป์ฝันร้ายว่าตนถูกเทวดาสี่กรจับหักคอและควักหัวใจ เมื่อตื่นขึ้นมารู้สึกเป็นห่วงกังวลถึงบิดามารดาและญาติพี่น้องที่กรุงลงกา จึงเข้าเฝ้าพระอัยกาขอลาไปกรุงลงกา ท้าวกาลนาคอนุญาตและบอกว่าให้รีบกลับเพื่ออภิเษกขึ้นครองเมืองบาดาล เมื่อไปถึงกรุงลงกาเห็นบ้านเมืองเงียบสงัดผิดสังเกต บัลไลยกัลป์จึงร่ายเวทพรางตัวลอบเข้าไปพบนางกาลอัคคีผู้เป็นมารดา นางเล่าว่าพระราม พระลักษณ์ และพลวานรทำศึกสังหารทศกัณฐ์และญาติวงศ์มิตรสหายหมด และอภิเษกให้พิเภกครองกรุงลงกาและยกนางมณโฑให้เป็นมเหสี ขณะนี้ พระรามยกทัพกลับกรุงอยุธยาแล้ว บัลไลยกัลป์จึงทูลมารดาว่าจะขอสังหารพระราม พระลักษณ์ให้ได้ นางกาลอัคคีไม่อาจห้ามได้ จึงมอบศรสิทธิ์สุรเชฐให้บัลไลยกัลป์ไปสู้ศึก